Málið varðaði miskabótakröfu A, vegna aðgerða Barnaverndar R, í kjölfar þess að A, faðir stúlkunnar C, lét sækja hana í frímínútur á miðjum skóladegi, og fór með hana til foreldra sinna en á þeim tíma var stúlkan í umsjá móður sinnar B. Lögreglu og barnaverndaryfirvöldum var tilkynnt um brotthvarf stúlkunnar og fóru þau að heimili foreldra A. Í dómi Landsréttar kom fram að í ljósi þess sem á undan hefði gengið, einkum því hvernig dóttir A var fyrirvaralaust tekin úr skóla á miðjum skóladegi, yrði að játa starfsmönnum Barnaverndar R svigrúm til að bregðast við og grípa til ráðstafana. Því hafi verið réttmætt af hálfu Barnaverndar R að fara á heimili foreldra A og kanna aðstæður stúlkunnar. Þegar þangað var komið hafi starfsmönnum stefnda borið að gæta fyllstu aðgæslu við aðgerðir sínar, og að efni hafi verið til að staldra við og endurmeta aðstæður þegar á vettvangi kom upp vafi um hvort A kynni að njóta umgengnisréttar við dóttur sína. Á hinn bóginn leit Landsréttur til þess að A hafði sjálfur ekki virt niðurstöðu dómstóla um forsjárrétt móður stúlkunnar og fyrirkomulag umgengni, auk þess sem hann hafði stuðlað að afskiptum barnaverndar með því að taka dóttur sína fyrirvaralaust úr skóla á miðjum skóladegi. Var því ekki talið að aðgerðir starfsmanna R hefðu falið í sér ólögmæta meingerð í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, og R því sýknuð af kröfu A.
Vátryggingafélag sýknað af kröfu vátryggðs um að félagið verði dæmt til að greiða honum skaðabætur vegna ólögmætrar meingerðar gegn æru viðkomandi, sbr. b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
Stefnandi hafði sætt vissum þvingunaraðgerðum af lögreglu árið 2018. Í málinu fór hún fram á miskabætur úr hendi stefnda af þessum sökum. Stefnandi var sjálf talin hafa stuðlað að þeim aðgerðum sem hún sætti. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Fallist var á að stefnandi ætti rétt til miskabóta vegna handtöku, húsleitar og haldlagningar á síma. Kröfu um miskabætur vegna þess að lögregla og rannsakendur hefðu gerst sek um ólögmæta meingerð gagnvart stefnanda við rannsókn og meðferð málsins var hins vegar hafnað.
Kópavogsbær var dæmdur til að greiða fyrrum starfsmannastjóra sínum ríflega 20.000.000 króna skaða- og miskabætur vegna ólögmætrar niðurlagningu á stöðu starfsmannastjóra, ólögmætrar uppsagnar starfsmannastjórans og fleiri ólögmætra stjórnvaldsaðgerða.
Fallist var á kröfu stefnanda um að hún ætti rétt á miskabótum vegna símahlustunar og sambærilegra ráðstafana í þágu rannsóknar sakamáls. Einnig var fallist að stefnandi ætti rétt til miskabóta vegna verulegra og óútskýrðra tafa á rannsókn málsins hjá lögreglu sem ríkissaksóknari hefði meðal annars gert athugasemdir við.
Alexandru Tudose, Petruta-Roxana Musat, Romario-Valentin Ganea og Sorin Marinescu (Ragnar Aðalsteinsson) gegn
þb. MIV ehf. (Enginn),
Höllu Rut Bjarnadóttur og Unni Sigurðardóttur og Friðriki Erni Jörgenssyni (
Jóhannes Stefán Ólafsson) og
Eldum rétt ehf. (
Hildur Leifsdóttir)
Stefnendur kröfðu þb. starfsmannaleigu, eiganda, framkvæmdastjóra og starfsmann persónulega auk notendafyrirtækis um vangreidd laun og bætur vegna vanvirðandi framkomu. Í málinu var upplýst að skiptum var lokið á þb starfsmannaleigunnar og var kröfu á hendur því vísað frá. Krafa á hendur notendafyrirtækinu var þar með einnig vísað frá dómi, en lög nr. 139/2005 gera ráð fyrir að notendafyrirtæki sé stefnt samhliða starfsmannaleigu. Ágreiningur málsins laut að aðbúnaði starfsmanna og ýmsum frádráttarliðum sem stefnendum var gert að sæta við útborgun launa og hvort hann rúmaðist innan ráðningarsamningsins, hvort víkja ætti ákvæðum ráðningarsamningi til hliðar og hvort frádrátturinn bryti í bága við lög um greiðslu verkkaups o.fl. Ekki var fallist á að stefndu gætu borið persónulega ábyrgð á umræddum frádrætti sem byggði á ákvæðum í ráðningarsamningi og laut fyrst og fremst að kostnaði sem var þess eðlis að stefnendur hefðu þurft að greiða hann sjálfir, ef ekki hefði komið til greiðslna frá starfsmannaleigunni. Þá var ekki fallist á að aðbúnaður eða umræddur skuldajöfnuður gæti falið í sér meingerð í skilningi skaðbótalaga sem stefndu bæru persónulega ábyrgð á. Voru þau því sýknuð af kröfunum og stefnendur dæmdir til greiðslu málskostnaðar.
A krafðist miskabóta vegna ólögmætrar meingerðar samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. A byggði kröfu sína í fyrsta lagi á því að hann hefði orðið fyrir miska vegna ólögmætrar meðferðar og notkunar á persónuupplýsingum í sjúkraskrá hans af hálfu læknisins B. Í öðru lagi að Heilbrigðisstofnun C hefði ekki viðhaft grunnkröfur við vinnslu persónuupplýsinga skv. 1. mgr. 77. gr. laga nr. 77/2000 um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga og í þriðja lagi að málsmeðferð og svör landlæknis meðan mál hans hefði verið til umfjöllunar hjá embættinu hefði ekki falið í sér góða stjórnsýsluhætti. Var talið að þótt stefndi hefði viðurkennt bótaskylda gagnvart A á framangreindum grundvelli yrði með sjálfstæðum hætti að færa sönnur á það ófjárhagslega tjón sem aðili teldi sig hafa orðið fyrir vegna hinnar bótaskyldu háttsemi. Var talið að ekkert slíkt tjón hefði verið staðreynt í málinu ef frá væri talin meðferð læknisins B á persónuupplýsingum um A. Við ákvörðun miskabóta vegna þess þáttar var meðal annars litið til þess að engin viðhlítandi sönnunarfærsla hefði farið fram af hálfu A um það ófjárhagslega tjón sem hann taldi sig hafa orðið fyrir en ekki væri hægt að byggja á einhliða frásögn hans þar að lútandi og að A hefði þegar verið dæmdar bætur fyrir miska sem líta yrði á sem afleiðingar hinnar ólögmætu notkunar B á umræddum upplýsingum. Þá var talið að fjölmiðlaumfjöllun sem hann hefði sjálfur átt aðild að gæti ekki haft áhrif til lækunnar miskabóta en á hinn bóginn gæti slík umfjöllun ekki aukið það tjón sem bætt yrði. Var Í gert að greiða A 200.000 krónur í miskabætur.
M, J, E, K og T kröfðust miskabóta úr hendi H hf. vegna háttsemi starfsmanna H hf. þegar þau voru stoppuð á leið sinni út úr versluninni B vegna gruns um þjófnað. Reyndist grunurinn ekki á rökum reistur. Í dómi Hæstaréttar kom fram að enda þótt játa yrði verslunareigendum ákveðið svigrúm við eftirlit með þjófnaði úr verslunum sínum bæri þeim að haga verklagi við eftirlitið á þann hátt að ekki væri gengið lengra en þörf krefði og að nærgætni og háttvísi væri gætt. Sú háttsemi starfsmanna H hf. að gera M, J, E, K og T að tæma vasa sína í opnu rými verslunarinnar, að öðrum viðskiptavinum ásjáandi og að undangegnum ósönnum staðhæfingum um þjófnað, hefði verið meiðandi og falið í sér ólögmæta meingerð gegn persónu þeirra og æru, sbr. b. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var H hf. því gert að greiða M, J, E, K og T hverju fyrir sig 200.000 krónur í miskabætur.