Dómstólaleit

A höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B og bótaréttar síns úr ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna tjóns sem hann varð fyrir af völdum vinnuslyss. A hafði slasast þegar hann missteig sig og féll fram fyrir sig þar sem hann var á göngu meðfram sundlaug við nánar tilgreindan skóla. Hann hafði verið ráðinn kennari við skólann en slysið varð á fyrsta starfsdegi hans. Í dómi Landsréttar var rakið að slysið mætti rekja til þess að viðhald hellulagðrar stéttar við sundlaugina hefði verið vanrækt og aðstæður á vettvangi hefðu verið óforsvaranlegar af þeim sökum. Í þessu hefði falist saknæmt frávik frá þeirri skyldu atvinnurekanda og umráðamanns fasteignar, þar sem rekin er skólastarfsemi, að takmarka slysahættu. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A.

A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hún hafði orðið fyrir í kennslustund þar sem verið var að gera efnafræðitilraun. Etanól var notað í tilrauninni og samnemandi A tók brúsann með etanólinu og skvetti yfir tilraunina með þeim afleiðingum að eldur blossaði upp og barst að kviði A. Afleiðingar slyssins voru metnar til 10% læknisfræðilegrar örorku A. Í dómi Landsréttar kom fram að með vísan til 3. og 5. mgr. 20. gr. laga nr. 91/2008 um grunnskóla og reglugerðar nr. 657/2009 um gerð og búnað grunnskólahúsnæðis og skólalóða bæri að kosta kapps um að ýtrasta öryggis væri gætt í skólum til verndar nemendum gegn slysahættu. Væri sérstaklega rík nauðsyn þess að allar tiltækar varúðarráðstafanir væru gerðar þegar hættuleg efni væru notuð í kennsluhúsnæði meðan á kennslu stæði. Þótt kennaranum hefði einum verið ætlað að meðhöndla etanólið í efnafræðitilrauninni og meðhöndlun nemenda á því bönnuð, tengdist notkun þess svo efnafræðitilrauninni að hætta gat verið á því að etanólið freistaði þeirra til fikts, svo sem raun varð á í umræddu tilviki. Eins og hér stæði á yrði ekki fallist á að fullnægjandi hefði verið að láta við það sitja að banna öðrum að nota efnið, í ljósi þess að hættan hefði verið fyrirsjáanleg og hættueiginleikar efnisins mjög miklir. Þá vísaði Landsréttur til þess að þrátt fyrir að kennarinn hefði lagt bann við því að nemendur handléku etanólið yrði ekki af gögnum málsins ráðið að í aðvörunarorðum hans hefði falist útskýring á því að viðlíka sprenging gæti orðið, svo sem raunin varð á. Að því leyti skorti af hans hálfu leiðbeiningar um hættuna af efninu. Þá hefði kennarinn snúið baki við nemendahópnum sem um ræddi þegar nemandinn greip etanólflöskuna en af því aðgæslu- og eftirlitsleysi leiddi að ekkert ráðrúm hefði gefist fyrir hann til að grípa inn í atburðarásina og varna því að slysið yrði. Loks væri til þess að líta að áhættumat sem gera hefði átt í samræmi við lög nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglugerð á grundvelli laganna, hefði ekki verið framkvæmt. Það, ásamt verklagsreglum um meðferð hættumerktra efna í eðlis- og efnafræðistofum, hefði getað leitt til þess að etanólið í tilrauninni hefði verið meðhöndlað á annan veg en gert hefði verið og slysi A þannig afstýrt. Var því fallist á að líkamstjón A væri að rekja til saknæmrar háttsemi af hálfu B þannig að viðurkennd var bótaskylda úr ábyrgðartryggingu B hjá V hf.