Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður fyrir "reglugerð nr. 430/2007"
4 dómar fundust
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist meðal annars greiðslu brunabóta vegna bruna á húseign hans sem var tryggð hjá V hf. Byggðist málshöfðun A á því að V hf. hefði verið óheimilt að draga frá brunabótum annars vegar kostnað vegna förgunar húseignarinnar miðað við að asbest hefði verið í húsinu og hins vegar verðmæti undirstöðu og frárennslislagna sem V hf. mat að hefðu verið óskemmdar eftir brunann. Þá krafðist A bóta vegna lögfræðikostnaðar sem hlaust af því að halda uppi kröfum gagnvart V hf. áður en til málshöfðunar kom. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að engin greining hefði farið fram á því hvort asbest hefði verið í húsarústunum, eins og áskilið er í 3. mgr. 4. gr. reglugerðar nr. 430/2007, um bann við notkun asbests á vinnustöðum, sé vafi uppi um slíkt, en V hf. hefði ekki leitað upplýsinga hjá A hvort svo væri. Í ljósi atvika yrði sönnunarbyrði um það hvort brunarústirnar hefðu verið asbest-mengaðar lögð á V hf. sem hefði, gegn mótmælum A, hvorki tekist sönnun þess að svo hafi verið, né að A hafi verið gerð grein fyrir því að brunarústum yrði fargað sem asbest-menguðum, með tilheyrandi kostnaðarauka. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði ekki verið heimilt að draga frá brunabótum A kostnaðarauka samfara því að farga brunarústum sem asbest-menguðum. Að gættum sjónarmiðum um eðli brunatrygginga og skyldu V hf. þeim samfara, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, var staðfest niðurstaða hans um að V hf. hefði, gegn mótmælum A, ekki tekist sönnun þess að undirstöður og frárennslislagnir hússins hefðu verið óskemmdar eftir brunann og því hafi V hf. ekki verið heimilt að draga frá brunabótum virði þess hluta hússins. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var jafnframt staðfest niðurstaða hans um að sýkna V hf. af kröfu A um bætur vegna útlagðs lögmannskostnaðar. Í dómi héraðsdóms kom fram að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar í máli þó svo að hann lyti að vinnu lögmanns áður en mál væri höfðað. Samkvæmt öllu framangreindu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
...Samkvæmt reglugerð nr. 430/2007 og Evróputilskipun 2003/18/EB um verndun starfsmanna gegn áhættu vegna áhrifa af asbesti á vinnustöðum beri þeim sem hafi í hyggju að meðhöndla asbest...
Húseign eyðilagðist í bruna. Eftir niðurrif byggingarinnar risu deilur milli vátryggjanda og tryggingarfélagsins um hvort sannanlega hefði verið asbest til staðar í byggingunni sem gerði niðurrifs og förgunarkostnað margfalt dýrari fyrir vátryggjanda en annars hefði verið. Fallist var á það með vátryggjanda að ekki hefði verið sýnt fram á að asbest hefði í raun verið til staðar í byggingunni þegar hún var rifin né að sýnt væri fram á að opinberir eftirlitsaðilar hefðu slegið föstu að svo væri. Þá þótti ekki sýnt að tryggingarfélagið hefði haldið húseiganda upplýstum um að talið væri að asbest væri í húsinu eða hver kostnaður af niðurrifinu yrði fyrr en 7 mánuðum eftir brunann og rúmum 6 mánuðum eftir niðurrif og förgun byggingarinnar. Var því talið óheimilt að draga meira frá tryggingarbótum en sem næmi því hlutfalli sem Þjóðskrá Íslands í brunabótamati árins 2018 miðaði við að væri að jafnaði kostnaður af niðurrifi bygginga eftir bruna. Þá var talið að sönnunarbyrði um það hvort undirstöður og frárennslislagnir byggingarinnar hefðu verið heilar hvíldi á tryggingarfélaginu sem hefði ekki tryggt sér slíka sönnun. Ekki var fallist á að húseigandi ætti lögvarða kröfu um að tryggingarfélagið greiddi sér, umfram málskostnað, sérstaka þóknun lögmanns síns vegna ráðgjafar áður en málið var höfðað með þeim hætti sem húseigandinn hafði markað þeirri kröfugerð sinni. Húseigandinn nyti gjafsóknar og því skyldi málskostnaður hans greiddur úr ríkissjóði en hluti þess málskostnaðar væri dæmd lögmannsþóknun.
...Samkvæmt reglugerð nr. 430/2007 og Evróputilskipun 2003/18/EB um verndun starfsmanna gegn áhættu vegna áhrifa af asbesti á vinnustöðum beri þeim sem hafi í hyggju að meðhöndla asbest...
S höfðaði mál gegn Í, M, R og K og krafðist skaðabóta vegna atvika sem urðu í störfum J, fyrrum eiginmanns S, við að setja upp milliveggi í Varmárskóla í Mosfellshreppi árið 1976. S hélt því fram að J hefði þá orðið fyrir asbestmengun sem leiddi til þess að hann lést úr krabbameini árið 2006. Greindi aðila m.a. á um hvort sannað væri að asbestmengunin hefði orsakað sjúkdóm J. S hafði ekki fengið dómkvadda menn til að leggja mat á hverjar líkur væru á orsakasambandi, að teknu tilliti til fyrirliggjandi upplýsinga, um atvik málsins en leitaðist þess í stað við að afla sönnunar um þetta með framburði læknis sem annaðist J. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt læknirinn hefði lýst veikindunum og þeirri meðferð sem J fékk hefði framburður læknisins að stærstum hluta verið lýsing á þekkingu sem læknavísindin byggju yfir um orsakasambands milli asbestmengunar og sjúkdóms J auk álits hennar á ýmsum atriðum sem þar skiptu máli. Sönnun í einkamáli yrði ekki fengin með slíkum vitnisburði sérfræðings, auk þess sem lækninum hefði verið ókunnugt um ýmis atvik málsins. Gegn mótmælum stefndu þótti því ekki komin fram sönnun um orsakasamband milli ætlaðs tjónsatviks og sjúkdóms J og þar með tjóns S og voru Í, M, R og K því sýknuð.
...sé heimilt að nota efnið svo framalega sem fyllsta öryggis sé gætt, sbr. reglugerð nr. 430/2007, um bann við notkun asbests á vinnustöðum. Eigi stefndi að beita sömu rökum...
Stefnandi höfðaði mál á hendur stefndu til greiðslu bóta vegna láts eiginmanns hennar. Byggði stefnandi á því að hann hefði látist af völdum asbestmengunar, sem hann hefði orðið fyrir við vinnu sína árið 1975. Stefndu voru sýknuð af kröfum stefnanda, þar sem talið var að stefndu bæru hvorki ábyrgð á grundvelli raka stefndu né bæri að beita hlutlægri bótaábyrgð.
...sé heimilt að nota efnið svo framalega sem fyllsta öryggis sé gætt, sbr. reglugerð nr. 430/2007, um bann við notkun asbests á vinnustöðum. Eigi stefndi að beita sömu rökum...