Í málinu krafðist D þess að viðurkennt yrði að starfsábyrgðartrygging sem hann hafði aflað sér hjá V hf. vegna starfa sinna sem fasteignasali tæki til tjóns sem hann var gerður ábyrgur fyrir með dómi Hæstaréttar 6. október 2016 í máli nr. 64/2016. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að í dómi sínum frá 2016 hefði rétturinn skýrlega byggt á því að samningur sá, sem legið hefði til grundvallar skaðabótaábyrgð D í því máli, hefði í eðli sínu átt að vera verksamningur og hefði ekki verið um kaup eða sölu fasteignar að ræða. Talið var að D hefði ekki í máli þessu sýnt á nokkurn hátt fram á að atvik hefðu að þessu leyti í reynd verið önnur en að framan greinir. Hefði dómur Hæstaréttar frá 6. október 2016 því fullt sönnunargildi um þau málsatvik, sbr. 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var því lagt til grundvallar við úrlausn málsins að þjónustan, sem D hefði tekið að sér að veita vegna umræddra viðskipta í máli nr. 64/2016, hefði átt að snúast um gerð verksamnings um smíði húss, sem ekki hefði komist á. Við úrlausn um það hvort starfsábyrgðartrygging D hjá V hf. hefði verið bundin við störf hans í tengslum við fasteignakaup eða hvort hún gæti einnig hafa náð til þjónustu hans við gerð verksamnings, var litið til þess að ákvæði í lögum, sem gilt hefðu fyrr og síðar um störf fasteignasala, réttindi þeirra og skyldur, hefðu í öllum meginatriðum snúið eingöngu að viðskiptum með fasteignir. Talið var að fasteignasali, sem hlotið hefði löggildingu til starfa meðal annars á grundvelli menntunar sinnar, gæti skoðast sem sérfræðingur um kaup, sölu og skipti á fasteignum, þar á meðal um gerð samninga um slíkar ráðstafanir, en á þeim grunni einum gæti hann á hinn bóginn ekki talist sérfræðingur um viðskipti eða skjalagerð á óskyldum sviðum. Í því ljósi var lagður sá skilningur í 5. gr. þágildandi laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa, sem skilmálar V hf. fyrir starfsábyrgðartryggingu D vísuðu til, að starfsábyrgðartrygging eftir því ákvæði hafi átt að ná til starfa fasteignasala á sérfræðisviði sínu, en ekki til annarra verka, sem hann kynni að taka að sér og lytu að efni til öðrum réttarreglum en gilda um kaup eða skipti á fasteignum. Þar sem umræddur verksamningur um smíði húss hefði þannig verið óviðkomandi ákvæðum laga nr. 99/2004 og réttarreglum um fasteignakaup var V hf. sýknað af kröfu D.
D höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að starfsábyrgðartrygging hans sem fasteignasala hjá V hf. tæki til þess tjóns sem D var gerður ábyrgur fyrir með dómi Hæstaréttar 6. október 2016 í máli nr. 64/2016. Í héraðsdómi sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna var vísað til þess að í fyrrnefndum dómi Hæstaréttar hefði verið talið að samningurinn væri verksamningur og því hefðu viðskiptin ekki getað talist fasteignaviðskipti í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þá var ekki talið að störf D í þessu tilviki hefðu fallið undir þágildandi lög nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa þar sem verkið sem hann vann hefði ekki fallið undir einkarétt löggilts fasteignasala heldur hefði verið leitað til D vegna þeirrar sérþekkingar sem hann hafði á samnings- og skjalagerð í því fagi sem hann starfaði við. Var V hf. því sýknað af kröfu D.
Vinna stefnanda, löggilts fasteignasala, við gerð verksamnings var ekki talin hafa fallið undir lög nr. 99/2004, um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa. Hann var ekki heldur talinn hafa unnið samninginn í skjóli löggildingar sinnar sem fasteignasali. Starfsábyrgðartrygging sem hann keypti var því ekki talin taka til þess fjártjóns sem hann hafði verið gerður ábyrgur fyrir vegna yfirsjónar við gerð verksamningsins.
Ágreiningur um kaup á skipi. Sýkna vegna aðildarskorts.
Málsaðilar undirrituðu kauptilboð 10. desember 2007, þar sem P og T skuldbundu sig til þess að kaupa af Á ehf. samsett hús sem seljandi skyldi skila uppkomnu á grunn og botnplötu sem kaupandi útvegaði. Sama dag inntu þau af hendi fyrstu greiðslu vegna kaupanna, svonefnt staðfestingargjald. Með tilkynningu 25. nóvember 2008 afturkölluðu P og T samþykki kauptilboðsins. Í málinu kröfðu P og T Á ehf. um endurgreiðslu þessarar greiðslu að frádregnum þeim 10% staðfestingargjaldsins sem Á ehf. áskildi sér rétt til að halda eftir við endurgreiðslu, ef P og T nýttu rétt sinn til að falla frá kaupunum samkvæmt ákvæði kauptilboðsins þar um. Deila aðila laut að rétti P og T til að afturkalla samþykki sitt á kauptilboðinu og til endurgreiðslu umkrafinnar fjárhæðar. Talið var að Á ehf. bæri hallann af því að hafa ekki sett rétti P og T til að afturkalla samþykki sitt á kauptilboðinu tímamörk og var krafa þeirra P og T því tekin til greina.
Stefnendur festu kaup á einingahúsi er stefndi, Ásvík, flutti til landsins. Hin stefnda fasteignasala hafði milligöngu um kaupin. Deilt var um túlkun á ákvæði í samningnum um það hvort stefnendum væri heimilt að hætta við kaupin eða ekki og innan hvaða tímamarka. Dæmt var að túlka bæri samninginn eftir orðanna hljóðan og stefnda Ásvík dæmd til endurgreiðslu á því sem greitt hafði verið. Skaðabótakröfum stefnanda á hendur fasteignasölunni var vísað frá dómi.
Stefndu, tveir fasteignasalar, voru dæmdir til að endurgreiða stefnanda kaupsamningsgreiðslu í kjölfar riftunar, ásamt dráttarvöxtum. Tryggingafélag stefndu var hins vegar sýknað.