Dómstólaleit

Ákæruvaldið kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi ákæruköflum I og II í ákæru héraðssaksóknara 9. desember 2022 á hendur varnaraðilum X og Y. Í I. kafla ákæru var X gefin að sök tilraun til hryðjuverka þannig að varðaði við 1., 2. og 4. tölulið 1. mgr. 100. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 20. gr. sömu laga. Í II. kafla ákæru var Y gefin að sök hlutdeild í tilraunarbroti meðákærða X samkvæmt I. kafla. Í úrskurði Landsréttar kom fram að skýra yrði ákvæði c- og d-liða 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála þannig að í ákæru skyldi tilgreina þá háttsemi sem ákærða væri gefin að sök með eins nákvæmum hætti og mögulegt væri út frá þeim rannsóknargögnum sem fyrir lægju hverju sinni. Að virtum gögnum málsins yrði að telja að nauðsynlegt hefði verið, og ákæruvaldinu unnt, að tilgreina mun skýrar og nákvæmar í ákæru hvaða orðfæri og yfirlýsingar í samskiptum varnaraðila það teldi sýna að X hefði tekið ákvörðun um að fremja hryðjuverk. Þá var talið skorta verulega á að ákæruvaldið gerði með viðhlítandi hætti í ákæru grein fyrir undirbúningsathöfnum X sem þar væri vísað til og hvernig þær athafnir tengdust ætlaðri ákvörðun hans um að fremja hryðjuverk. Af því leiddi að hlutdeild Y í því broti teldist heldur ekki vera lýst með viðhlítandi hætti í ákæru. Auk þess væri enga frekari lýsingu eða útlistun að finna í ákæru á ætluðum hvatningarorðum og undirróðri Y. Samkvæmt framansögðu var talið að slíkir ágallar væru á tilgreiningu hinnar ætluðu refsiverðu háttsemi X og Y í umræddum ákæruköflum að þeir yrðu ekki taldir geta ráðið af ákærunni einni hver sú refsiverða háttsemi væri sem þeim væri gefin að sök. Væru ágallarnir slíkir að með réttu yrði að telja að torvelt yrði fyrir varnaraðila að halda uppi vörnum í málinu. Ákæran var því ekki talin uppfylla skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála, sbr. 180. gr. sömu laga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.