Dómstólaleit

A höfðaði mál á hendur Ú til að fá ógiltan úrskurð kærunefndar útlendingamála um að staðfesta þá ákvörðun Ú að vísa A brott frá Íslandi og gera honum að sæta fimm ára endurkomubanni. Niðurstaða kærunefndarinnar var reist á því að skilyrði brottvísunar samkvæmt 95. gr. útlendingalaga nr. 80/2016 væru uppfyllt með vísan til endurtekinna og alvarlegra brota A gegn bæði 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og umferðarlögum með akstri undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna, auk þess sem A hefði verið dæmdur fyrir ofbeldi í nánu sambandi fyrir brot gagnvart stjúpdóttur sinni. Þá leit nefndin til þess að brotaferill A á Íslandi hefði verið stöðugur og afskipti lögreglu af honum ítrekuð á árunum 2008 til 2020. Þannig hefði brotaferill A orðið alvarlegri eftir því sem leið á dvöl hans á landinu og jafnframt hefði A tvö opin mál til meðferðar hjá lögreglu. Fyrir Landsrétti voru lögð fram ný gögn en meðal þeirra var dómur héraðsdóms sem féll eftir að mál þetta var kveðið upp í héraði þar sem A var sakfelldur fyrir þrjú þjófnaðarbrot. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að ekki væru fyrir hendi neinar ástæður sem leitt gætu til ógildingar úrskurðarins. Þrátt fyrir að A ætti rétt til ótímabundnar dvalar hér á landi og nyti friðhelgi einkalífs og fjölskyldu væri eðlilegt og málefnalegt að líta til tíðni, alvarleika og eðlis þeirra brota sem A hefði verið dæmdur fyrir við mat á því hvort skilyrði brottvísunar á grundvelli allsherjarreglu eða almannaöryggis lægju fyrir. Þá var einnig talið að A hefði ekki myndað svo sterk tengsl við börn sín eða fjölskyldu að þau tengsl nytu sérstakrar verndar en það væri við A sjálfan að sakast. Að áliti dómsins hefði farið fram heildarmat á aðstæðum og var fallist á að samfélagslegir hagsmunir vægju meira en hagsmunir A af því að hann fengi að dvelja áfram á Íslandi.

Í tilefni af dómi Hæstaréttar þar sem B var sakfelldur fyrir manndráp tók Útlendingastofnun ákvörðun um að vísa honum ótímabundið úr landi. Ákvörðunin var staðfest af kærunefnd útlendingamála en endurkomubann hans ákveðið tímabundið í 20 ár. A, dóttir B, og B kröfðust þess að framangreind ákvörðun og úrskurður yrðu felld úr gildi. Í málinu var deilt um hvort skilyrðum b-liðar 1. mgr. 20. gr. b laga nr. 96/2002, sbr. b-lið 1. mgr. 100. gr. laga nr. 80/2016, fyrir brottvísun B hefði verið fullnægt, sem og hvort takmarkanir á heimild til brottvísunar samkvæmt 3. mgr. 21. gr. laga nr. 96/2002, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 80/2016, hefðu átt við. Í dómi Landsréttar kom fram að heimild til að vísa útlendingi úr landi með vísan til „öryggis ríkisins“ og „almannahagsmuna“ samkvæmt síðastnefndum ákvæðum yrði að skýra með hliðsjón af 71. gr. stjórnarskrárinnar um friðhelgi fjölskyldu en við þá skýringu yrði jafnframt að horfa til 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu um sama efni og þeirra viðmiða sem hefðu mótast við skýringu þess í dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu. Af þeirri dómaframkvæmd væri ljóst að horfa þyrfti til fjölmargra viðmiða við mat á heimild til inngrips í friðhelgi fjölskyldu, eins og alvarleika brots þess sem sætir brottvísun, hættu á endurteknum afbrotum, félagslegra- og menningarlegra tengsla sem og fjölskyldutengsla viðkomandi. Tekið var fram að ákvörðun um brottvísun varðaði ekki eingöngu hagsmuni B heldur einnig tveggja barna hans sem ættu sjálfstæðan lögvarinn rétt til að njóta umgengni við föður sinn. Með hliðsjón af 1. mgr. 3. gr. samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins, 2. mgr. 1. gr. barnalaga nr. 76/2003 og 2. mgr. 10. gr. og 3. mgr. 102. gr. laga nr. 80/2016 hefði verið sérstaklega brýnt að fullnægjandi upplýsingar lægju fyrir um tengsl B við börn sín áður en hin íþyngjandi stjórnvaldsákvörðun um brottvísun var tekin. Við meðferð málsins fyrir dómi var leitt í ljós að B hefði notið umgengnisréttar við börnin sín áður en hann fór í fangelsi en ákvörðun Útlendingastofnunar og úrskurður kærunefndarinnar byggðust hins vegar á þeirri röngu forsendu að engin slík tengsl hefðu verið til staðar. Í ákvörðun þeirra var B látinn bera hallann af því að hafa ekki lagt fram staðfestingar á umgengnisrétti sínum, eftir atvikum með framlagningu greinargerða frá mæðrum barnanna. Taldi Landsréttur að lagaheimild hefði skort fyrir því að beina því til B að afla umræddra greinargerða frá mæðrum barna sinna og láta hann í kjölfarið bera hallann af því að hafa ekki aflað þeirra upplýsinga. Loks var vísað til þess að af 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 leiddi að þegar niðurstaða máls ylti á mati á atriði sem krefðist sérþekkingar bæri stjórnvaldi að kalla eftir sérfræðilegri aðstoð, hefði það sjálft ekki yfir að ráða nauðsynlegri þekkingu á viðkomandi sviði. Í málinu hefði verið nauðsynlegt að taka til sjálfstæðs mats tengsl áfrýjanda við börnin sín sem ekki var lögfræðilegs eðlis en samkvæmt 5. mgr. 8. gr. laga nr. 80/2016 hefði kærunefnd útlendingamála verið heimilt að kveðja til sérfróða aðila sér til ráðgjafar og aðstoðar við úrskurði í einstökum málum. Að því hefði kærunefndin ekki gætt. Taldi Landsréttur slíka annmarka hafa verið á málsmeðferð Útlendingastofnunar og síðar kærunefndar útlendingamála að óhjákvæmilegt væri að fella ákvörðun stofnunarinnar og úrskurð nefndarinnar úr gildi.