Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lagagrein: 49. gr. laga nr. 78/1997 — Lög um stöðu, stjórn og starfshætti þjóðkirkjunnar
B kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu C um að erfðaskrá A frá árinu 2009 skyldi við skipti á dánarbúi hans metin ógild. Málsatvik voru þau að A, sem enga lögerfingja átti, gerði árið 2003 erfðaskrá þar sem hann arfleiddi C að öllum eigum sínum. Skömmu fyrir andlát sitt árið 2009 gerði A nýja erfðaskrá, en samkvæmt henni skyldu eignir hans renna til B og ganga til viðhalds og endurnýjunar kirkjunnar. Deila aðila laut einkum að því hvort A hefði við gerð síðari erfðaskrárinnar fullnægt hæfisskilyrðum 2. mgr. 34. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Hæstiréttur sló því föstu að erfðaskráin frá 2009 hefði ekki fullnægt formskilyrðum erfðalaga þar sem ekki var getið um það í arfleiðsluvottorði lögbókanda hvort A hefði verið svo heill heilsu andlega að hann væri hæfur til að gera erfðaskrá og því bar B sönnunarbyrði þar um. Rétturinn taldi sýnt að A hefði við það tímamark verið svo heill heilsu andlega að hann hefði verið fær um að gera þá ráðstöfun sem fólst í erfðaskránni á skynsamlegan hátt. Var kröfu C því hafnað.
Deilt um gildi erfðaskrár. Talið að fullnægjandi arfleiðsluvottorð hefði ekki verið fært á erfðaskrána og var skjalið af þeim sökum ekki talið uppfylla formskilyrði þau sem erfðalög áskilja. Þá var ósannað talið að varnaraðila hefði tekist að sanna að arfleifandi hefði verið svo heill heilsu andlega, er hann gerði erfðaskrána, að hann hefði verið fær um að gera þá ráðstöfun á skynsamlegan hátt. Erfðaskrá arfleifanda, er hann gerði skömmu fyrir andlát sitt, var af þeim sökum talin ógild og kveðið á um að leggja skyldi fyrri erfðaskrá arfleifanda til grundvallar um erfðaréttindi við skipti á dánarbúi hans.