Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
7 dómar fundust
Lagagrein: 3. mgr. 92. gr. laga nr. 50/1987 — Umferðarlög
Einstaklingi voru dæmdar skaðabætur úr hendi vátryggingafélags í kjölfar umferðarslyss.
Viðurkennd var óskipt bótaskylda A og V hf. vegna umferðarslyss er leiddi til andláts föður E. Var E látinn bera helming tjóns síns sjálfur þar sem faðir hans hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi umrætt sinn, er hann ók bifhjóli sínu á ofsahraða í þéttbýli og var þannig meðvaldur að slysinu.
Stefnendur sýknaðir af kröfu um bætur vegna missis framfæranda.
F krafði T hf. um skaðabætur úr slysatryggingu farþega bifreiðar hans, vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar bifreið hans, sem hann var farþegi í og V ók, var ekið aftan á aðra bifreið. Ágreiningur aðila laut að því hvort T hf. væri rétt að skerða bætur til handa F um 2/3 hluta vegna stórkostlegs gáleysis hans er hann fól V akstur bifreiðarinnar umrætt sinn, með vísan til þess að F hefði átt að gera sér grein fyrir að V var ekki í ástandi til aka bifreið. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að T hf. hefði ekki tekist sönnun um að F hefði hlotið að vera ljóst að V hefði ekki verið hæfur til að stjórna ökutæki er hann fól honum akstur bifreiðar sinnar, þannig að það yrði metið F til stórkostlegs gáleysis í skilningi skilmála sem giltu um slysatryggingu hjá T hf. Var krafa F um óskertar bætur úr hendi T hf. því tekin til greina.
Stefnandi slasaðist þegar bifreið hans, sem hann var farþegi í, lent í árekstri. Ökumaður bifreiðarinnar var undir áhrifum áfengis og fíkniefna. Ekki var talið sannað að stefnanda hefði mátt vera ástand ökumannsins ljóst þá er hann fól honum akstur bifreiðarinnar og því ekki fallist á að stefnandi hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi. Var því talið að stefnanda bæru óskertar bætur úr hendi stefnda vegna þess tjóns sem hann varð fyrir í umrætt sinn.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda. Af stórkostlegu gáleysi fól stefnandi ölvuðum manni að aka bifreið sinni. Ölvunarakstur leiddi til þess að stefnandi slasaðist, en skilmálar stefnanda um slysatryggingu stefnanda, sem eiga sér stoð í lögum, kveða á um að réttur til slysastryggingar falli niður í slíku tilviki.
Stefnandi sem hafði gilda ábyrgðartryggingu hjá stefnda, slasaðist er bifreið hans valt við Rauðhóla. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði verið ökumaður hennar eða farþegi umrætt sinn, en fyrir lá að stefnandi var ölvaður þegar slysið varð. Stefnanda voru dæmdar bætur úr hendi stefnda á grundvelli þess að hann hefði verið farþegi í bifreiðinni.