J og G voru sakfelldir fyrir brot á lögum um vernd, friðun og veiðar á villtum fuglum og villtum spendýrum og reglugerð um stjórn hreindýraveiða, með því að hafa haldið til hreindýraveiða akandi á torfærutæki, G sem handhafi veiðikorts en J sem leiðsögumaður hans. G felldi eitt dýr. Voru J og G dæmdir hvor um sig til greiðslu 80.000 króna sektar og til að sæta sviptingu veiðikorts í eitt ár.
Maður sakfelldur fyrir akstur utan vegar og að hafa losað seyrufarm tankbifreiðar í hraungjótu.
J var ákærður fyrir brot gegn lögum nr. 44/1999 um náttúruvernd og skipulags- og byggingarlögum nr. 73/1997 með því að hafa ekið jarðýtu og rutt slóða í þeim tilgangi að gera reiðveg eftir leið sem X ákvarðaði. J viðurkenndi að hafa ekið jarðýtu með þeim hætti sem í ákæru greindi og að honum hefði láðst að spyrja hvort tilskilin leyfi væru til verksins. Varð í ljósi aðstæðna allra að virða honum það til gáleysis, sérstaklega þegar litið var til þess viðkvæma landsvæðis sem raskað var víða á langri leið, reynslu hans og til þess hversu losaraleg framkvæmd og skipulag verksins var. Í ákæru var brot J meðal annars heimfært undir 2. mgr. 12. gr. laga nr. 44/1999, en orðalag ákvæðisins var ekki talið uppfylla þær kröfur sem gera verður til skýrleika refsiheimilda og hann því ekki sakfelldur fyrir brot gegn því. Hins vegar þótti verknaður J réttilega heimfærður undir 1. mgr. 17. gr., sbr. 76. gr. laga nr. 44/1999 og 1. mgr. 27. gr., sbr. 60. gr. skipulags- og byggingarlaga með áorðnum breytingum. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin 200.000 króna sekt í ríkissjóð.
Ákæruvaldið (
Gunnar Örn Jónsson)
gegn
Hugin Arnarsyni og Ingólfi Finnbogasyni (
Óskar Sigurðsson hrl)
Tveimur karlmönnum var gefið að sök að hafa ekið utanvega við Hagavatn í júní sl. Taldi dómurinn að akstur þeirra þar sem lögreglan hafði afskipti af þeim, væru slóðar í skilningi umferðarlaga og voru því sýknaðir.
Karlmaður sýknaður af ákæru um utanvegaaksturs. Slóði sem hann ók á talinn vera vegur í skilningi umferðarlaga.
Karlmaður sýknaður af ákæru um utanvegaakstur. Slóði sá er ekið var á er talinn vera vegur í skilningi umferðarlaga.
Ákæruvaldið (Ólafur Helgi Kjartansson sýslumaður) gegn
Jóhanni Sigurþórssyni (sjálfur)
Karlmaður dæmdur í fjársekt fyrir umferðarlagabrot með því að aka torfærubifhjóli án lögboðins skráningarmerkis. Sýknaður af ákæru fyrir brot gegn náttúruverndarlögum með því að aka utan vega. Götuslóði í vestanverðum Henglinum talinn vegur í skilningi náttúruverndar- og umferðarlaga.
Ákæruvaldið (
Helgi Jensson sýslumannsfulltrúi)
gegn
A og Þorsteini Snorra Jónssyni (
Hilmar Gunnlaugsson hdl)
Tveir karlmenn voru ákærðir fyrir ólögmætar fuglaveiðar með því að hafa ekið bifreið utan vega og merktra vegaslóða til að komast nær veiðislóð. Annar þeirra var að auki ákærður fyrir brot gegn náttúruverndarlögum með þvi að hafa ekið bifreið utan vega. Annar mannanna var sýknaður, en hinn sakfelldur fyrir bæði brotin og dæmdur til greiðslu sektar. Þá var hann sviptur skotvopna- og veiðileyfi.
S sektaður um 200.000 krónur fyrir brot gegn náttúruverndarlögum og skipulags- og byggingarlögum með því að standa að gerð tæplega 4 km reiðvegar með ýtu í Gufudal ofan Hveragerðis án þess að afla tilskilinna leyfa með þeim afleiðingum að ásýnd umhverfisins breyttist og olli þessi háttsemi jarðvegsrofi og jarðvegssili, sem opnar gróðurþekjuna og hleypir að auknu vatnsrofi. Ýtustjórinn var sýknaður þar sem ekki var talið unnt að hafna þeirri staðhæfingu hans að hann hefði staðið í þeirri trú að þeir sem stóðu fyrir framkvæmdinni hefðu aflað leyfa til hennar.
Ákæruvaldið (Daði Jóhannesson fulltrúi) gegn
Grétari Jóhannessyni
Ákærði sakfelldur og dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn gegn lögum um náttúruvernd.
X var ákærður fyrir að hafa á árunum 2000 og 2001 raskað hreiðurstað arna og spillt friðlýstum náttúruminjum í þeim tilgangi að hindra arnarvarp í Miðhúsaeyjum. Var X ákærður fyrir brot gegn nánar tilteknum ákvæðum í lögum nr. 64/1994 um vernd, friðun og veiðar á villtum fuglum og villtum spendýrum og lögum nr. 44/1999 um náttúruvernd, sbr. auglýsingu nr. 425/1977. Ekki var talið ljóst hvort sá staður sem örn kynni að verpa á gæti fallið undir „lífsvæði dýra“ í ákvæðinu sem X sætti ákæru fyrir og kvað á um að ávallt skyldi „gæta fyllstu varkárni og nærgætni gagnvart villtum dýrum og lífsvæðum þeirra og forðast óþarfa truflun“. Var umrætt orðalag talið of almennt og því ekki nægilega ótvírætt og glöggt. Uppfyllti það ekki þær kröfur sem gera verður til skýrleika refsiheimilda. Þá varð ekki séð að friðlýsing eyjunnar H tæki til friðunar fugla og sérstaks lífríkis þeirra eða búsvæða. Var X því sýknaður af kröfu ákæruvaldsins í málinu.