Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum um opinber innkaup, nr. 120/2016 (markviss innkaup, keðjuábyrgð o.fl.). nr. 37/2019
Úrskurður kærunefndar útboðsmála í máli nr. 47/2023, sem var kveðinn upp 1. nóvember 2024 var ógiltur þar sem ekki var talið að stefnandi hefði brotið gegn lögum nr. 120/2016 um opinber innkaup með kaupum á læknifræðilegum myndgreiningum á grundvelli ótímabundinna samninga sem gerðir voru áður en lögin tóku gildi.
S bs. bauð út með almennu útboði verk sem fólst í því að reisa gas- og jarðgerðarstöð á Álfsnesi. Fjögur tilboð bárust í verkið en þau voru öll 10% hærri en kostnaðaráætlun verksins og hafnaði S bs. þeim því öllum. Í kjölfarið var ákveðið af hálfu S bs. að hefja samningskaupaferli við þá bjóðendur sem uppfylltu fjárhagslegar og tæknilegar kröfur, sbr. a-lið 1. mgr. 39. gr. laga nr. 120/2016 um opinber innkaup. Þrjú félög tilkynntu um þátttöku í samningskaupaferlinu en þeirra á meðal voru ÍA hf. og Í hf. Lögðu félögin þrjú fram ný tilboð og var tilboð Í hf. samþykkt. Í málinu byggði ÍA hf. á því að S bs. hefði í samningskaupaferlinu brotið gegn 15. gr. laga nr. 120/2016 um jafnfræði bjóðenda og gagnsæi við innkaupin. Hafi Í hf. lagt fram frávikstilboð sem hafi verið óheimilt samkvæmt skilmálum sem giltu um samningskaupin. Í dómi Landsréttar kom fram að skilmálarnir sem giltu um samningskaupaferlið hefðu verið misvísandi og til þess fallnir að valda misskilningi hjá þeim sem tóku þátt í ferlinu um að hvaða marki þeim væri heimilt að víkja frá skilmálum samningskaupanna með frávikum eða undanþágum. Hefði Í hf. talið sér það heimilt en ÍA hf. ekki. Þótti ljóst að óskýrleiki í tilboðsskilmálum samningskaupanna hefði leitt til þess að tilboð sem bárust frá Í hf. og ÍA hf. hefðu ekki verið samanburðarhæf þar sem þau byggðu á mismunandi forsendum. Var S bs. talið hafa gerst brotlegt við 1. mgr. 15. gr. laga nr. 120/2016 og valdið ÍA hf. bótaskyldu tjóni enda væri skilyrðum um orsakatengsl og sennilega afleiðingu fullnægt. Um fjárhæð bóta var tekið mið af niðurstöðu matsgerðar sem aflað var við rekstur málsins í héraði. Dráttarvaxtakröfu ÍA hf. var vísað frá Landsrétti.
Stefndi bauð út í almennu útboði verk sem fólst í að reisa gas- og jarðgerðarstöð á Álfsnesi. Öllum tilboðum var hafnað, en ákveðið að hefja samningskaupaferli við þá bjóðendur sem uppfylltu fjárhagslegar og tæknilegar kröfur, með vísan til a-liðar 1. mgr. 39. gr. laga um opinber innkaup nr. 120/2016 sem heimilar samningskaup án opinberrar birtingar útboðsauglýsingar. Stefndi ákvað að taka tilboði Í sem nam rétt rúmum 4,1 milljarði og var tæplega 33,5 milljónum lægra en tilboð stefnanda. Ágreiningur reis um það hvort tilboð Í hafi verið í samræmi við þá skilmála sem lágu til grundvallar samningskaupaferlinu, hvort jafnræðis hafi verið gætt í útboðsferlinu og hvort skilyrði bótakröfu væru fyrir hendi. Talið var að þau gögn sem giltu um samningskaupaferlið hafi verið misvísandi og til þess fallin að valda vandkvæðum hjá bjóðendum við framsetningu tilboða. Var því ekki fallist á að tilboð Í væri ógilt, þrátt fyrir að það hafi gert ráð fyrir fráviki frá verklýsingu um einangrun þaks og kröfum um að steypa uppfyllt ákveðinn áreitisflokk. Hins vegar bar stefnda að tryggja að jafnræðis væri gætt á milli þáttakenda í samningskaupaferlinu og að þeim væri ekki mismunað þegar lagt var mat á tilboðin. Stefndi gerði enga tilraun til þess að leggja mat á virði frávikanna og greina hvort þau hefðu breytt röð tilboða. Með því braut hann gegn meginreglunni um jafnræði bjóðenda. Þá gaf niðurstaða dómkvadds matsmanns til kynna að röð bjóðenda hefði breyst ef tekið hefði verið tillit til frávikanna. Þar sem eingöngu átti að meta tilboð á grundvelli verðs hefði stefnda borið að taka tilboði stefnanda eftir samanburð sem tæki mið af frávikunum. Talið var að stefnandi hefði orðið fyrir fjártjóni vegna þessa og ætti rétt á bótum að fjárhæð 89.427.756 krónur. Dráttarvaxtakröfu var vísað frá dómi vegna vanlýsingar án kröfu.