Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi skaðabótamáli sveitarfélagsins B á hendur O o.fl. vegna ætlaðs galla á verki við uppbyggingu snjóflóðavarnagarða ofan Bolungarvíkur. Í málinu gerði B annars vegar fjárkröfu óskipt á hendur O, Ó sf., Í hf., M og E hf. á grundvelli þess sem B kvaðst hafa þurft að kosta til við að endurbyggja snjóflóðavarnargarðinn sökum vandamála er komu upp við framkvæmd verksins. B gerði hins vegar fjárkröfu á hendur O einum vegna aukins efniskostnaðar þar sem hönnun O hefði verið haldin galla. Kröfur sínar á hendur O, Ó sf. og E hf. reisti B á samningum sem hann gerði við hvern þeirra um nánar tilgreinda þætti verksins, auk þess sem hann beindi kröfum að eigendum Ó sf., þeim Í hf. og M. Tveir varnaraðilar, O og Ó sf., kröfðust frávísunar málsins á þeim grundvelli að það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Talið var að B hefði verið frjálst að velja að reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur og beina í því kröfum að O o.fl., sbr. 1. mgr. 42. gr. og 1. mgr. 43. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, meðal annars með vísan til þess að í samningi B við O hefði verið mælt fyrir um heimild til þessa. Þá var talið að þótt málatilbúnaður B væri ekki í öllum atriðum svo skýr sem skyldi væru annmarkar á reifun málsins ekki slíkir að úr því mætti ekki bæta við munnlegan flutning þess, en B yrði þá ef til kæmi að bera hallann af vanreifun málsins við efnisúrlausn um kröfur sínar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Bolungarvíkurkaupstaður gegn
Officine, Maccaferri S.p.A, Ósafli sf, ÍAV hf, Eflu hf, Marti, Contractors Ltd og Vittoria Assicurazioni Spa til réttargæslu
Málinu vísað frá dómi að kröfu stefndu vegna annmarka á málatilbúnaði stefnanda.
A setti með handveðsyfirlýsingu 25. júlí 2008 MPF hf. að handveði alla fjármálagerninga sína samkvæmt viðskiptamannayfirliti dagsettu sama dag. Skyldi veðsetningin vera til tryggingar skaðlausri og skilvísri greiðslu á öllum skuldbindingum A og A ehf., félags í hennar eigu, við bankann. Jafnframt setti A bankanum að handveði með sömu handveðsyfirlýsingu tiltekinn reikning sem varðveittur var í K hf. Innstæða sem flutt hafði verið af þeim reikningi til SÍ, vegna óróa á íslenskum fjármálamörkuðum, var 15. desember 2008 lögð inn á reikning A í MPF hf. Þann 16. mars 2009 ráðstafaði MP hf. innstæðunni til greiðslu á fjárskuldbindingum A hf. Í málinu krafði A MP hf. um þá fjárhæð og taldi bankann hafa ráðstafað fjármununum á ólögmætan hátt. MP hf. krafðist sýknu á grundvelli aðildarskorts og taldi sig enga ábyrgð bera á þeirri ákvörðun forvera síns að ráðstafa umræddri fjárhæð af reikningi A. Taldi Hæstiréttur að með samþykki F á yfirfærslu tiltekinna rekstrarhluta, þ.m.t. innlánsreikninga, hafi átt sér stað skuldaraskipti á grundvelli 106. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki og að nýr skuldari hafi komið í stað fyrri skuldara. A hafi því verið rétt að beina endurgreiðslukröfu sinni að MP hf. Þá taldi Hæstiréttur að K hf. hefði sem þriðji maður tekið að sér varðveislu veðsins í skilningi fyrsta málsliðar 2. mgr. 22. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð og að til þeirrar ráðstöfunar hafi verið stofnað með samkomulagi A og MPF hf. Þegar sá innlánsreikningur hafi verið færður úr K hf. til SÍ og síðar MPF hf. hafi vörslum þriðja manns á veðandlaginu lokið og MPF hf. hafi sjálfur tekið við varðveislu þess svo sem lægi í eðli handveðréttar. Réttarvernd þeirri sem MPF hf. hafði öðlast í öndverðu við handveðsetningu reiknings A í K hf. hafi því ekki verið fallin niður þegar hin umkrafða fjárhæð var tekin út af reikningi A í MPF hf. Var MP hf. því sýknaður af kröfu A.
E ehf. hlaut fyrstu verðlaun í hönnunarsamkeppni um nýbyggingu hjúkrunarheimilis. Kærunefnd útboðsmála komst að þeirri niðurstöðu að E ehf. hefði ekki átt rétt til þátttöku í samkeppninni vegna viðskiptatengsla fyrirtækis eins dómnefndarmanns við E ehf. sem talið var valda vanhæfi hans. Var E ehf. svipt verðlaununum í kjölfar niðurstöðu kærunefndarinnar. Í málinu krafðist E ehf. þess að ákvörðunin yrði felld úr gildi, meðal annars vegna þess að F hafi skort vald til að svipta sig verðlaunasæti. Slík ákvörðun yrði aðeins tekin af dómnefnd þeirri er um tillögurnar hafði fjallað. Héraðsdómur felldi ákvörðun F úr gildi með vísan til þess að hún hafi ekki verið bær til svipta E ehf. verðlaunasæti. Þá taldi héraðsdómur dómnefndarmanninn ekki hafa verið vanhæfan til starfans og E ehf. hafi því átt þátttökurétt í samkeppninni. Var fallist á skaðabótaskyldu Í gagnvart E ehf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki yrði talið að F hafi farið út fyrir valdsvið sitt þegar hún ákvað fyrir hönd verkkaupa og í krafti stöðu sinnar samkvæmt lögum nr. 84/2001 um skipan opinberra framkvæmda að svipta E ehf. verðlaununum. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hans.
Ágreiningur um gildi handveðsetningar.
Felld var úr gildi ákvörðun um að svipta aðalstefnanda fyrstu verðlaunum í hönnunarsamkeppni um hjúkrunarheimili í Fjarðabyggð. Enn fremur var fallist á kröfu aðalstefnanda um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefnda, íslenska ríkisins, í tilefni af því að ákveðið var að semja við annan keppanda um áframhaldandi hönnun hjúkrunarheimilisins. Aðalstefnandi var sýknaður af kröfu gagnstefnanda um endurgreiðslu á verðlaunafénu. Þá voru kröfur aðalstefnanda á hendur tveimur stefndu vísað frá dómi þar sem þeir hefðu ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins.