Dómstólaleit

A höfðaði mál á hendur Í og krafðist bæði skaða- og miskabóta. Var krafan byggð á því að A hefði orðið fyrir tjóni sökum hnökra sem hann taldi vera á málsmeðferð sýslumanns þegar hann leysti úr kröfu A um að ákveðin yrði umgengni A við barn sitt. Taldi A að sýslumanni hafi borið að ákveða inntak umgengni A við barnið en það hafi hann ekki gert og þar með brotið gegn rétti A og barnsins. Með dómi héraðsdóms var Í sýknað af kröfum A. Komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að málsmeðferð sýslumanns í aðdraganda úrskurðar um umgengni hafi verið málefnaleg og í samræmi við reglur barnalaga nr. 76/2003 og stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Ekki hafi verið um saknæma eða ólögmæta háttsemi að ræða og skilyrði skaðabótaréttar því ekki fyrir hendi. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að barn A hafi skilmerkilega lýst þeirri afstöðu að það vildi umgangast A og njóta samveru við hann en þó ekki að umgengni yrði ákveðin með þeim hætti sem A óskaði eftir. Leit rétturinn til þess að barn A hafi verið á þrettánda ári þegar það lýsti afstöðu sinni og því yrði að játa sýslumanni ákveðið svigrúm við mat á því hvort rétt væri að ákveða umgengni í samræmi við óskir A eða hafna þeim. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá sonar þeirra, lögheimili og umgengni. Í úrskurði Landsréttar var vísað til ákvæða í barnalögum nr. 76/2003 og samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins, sbr. lög nr. 19/2013. Samkvæmt þeim réttarheimildum bæri í dómsmálum sem varða hagsmuni barns að leita eftir afstöðu þess og taka réttmætt tillit til þeirrar afstöðu. Héraðsdómi hefði því borið að leita eftir afstöðu sonar aðila, áður en ráðið var til lykta ágreiningi þeirra um forsjá hans, lögheimili og umgengni til bráðabirgða. Þar sem það hefði ekki verið gert yrði ekki komist hjá því að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.