Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lagagrein: 5. gr. laga nr. 21/1992 — Lög um Lánasjóð íslenskra námsmanna
Fallist á dómkröfu stefnanda vegna námsláns stefnda. En ekki var fallist á að sú málsmeferð sem leiddi til gjaldfellingar námslánsins hefði verið óforsvaranleg.
Edda Guðmundsdóttir, Ellen Herdís Steingrímsdóttir, Guðmundur Steingrímsson, Hermann Ö. Steingrímsson, Hlíf Steingrímsdóttir, John, Bryan og Steingrímsson (
Tómas Hrafn Sveinsson hrl)
gegn
Lánasjóði íslenskra námsmanna (
Sigurbjörn Ársæll Þorbergsson hrl)
Í málinu var deilt um það hvort E o.fl. sem erfingjar í dánarbúi SH, sem hafði verið skipt einkaskiptum, bæru gagnvart L ábyrgð á skuldbindingum hans sem sjálfskuldarábyrgðarmanns á námslánum SNS en á því var dómkrafa L á hendur þeim reist. Ekki var fallist á með E o.fl. að ábyrgðarskuldbinding SH yrði með stoð í 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga vikið til hliðar í heild eða að hluta, hvorki vegna atvika við samningsgerðina, atvika sem síðar komu til né vegna efnis ábyrgðarskuldbindinganna. Þá var ekki fallist á að efnisreglu 4. mgr. 9. gr. laga nr. 21/1992 um Lánasjóð íslenskra námsmanna, er kveður á um að endurgreiðslur af námslánum sem koma í gjalddaga eftir andlát lánþega falla sjálfkrafa niður, yrði beitt með lögjöfnun við andlát ábyrgðarmanns. Talið var að E o.fl. hefðu ekki sýnt fram á að fastmótuð stjórnsýsluframkvæmd hefði verið til staðar hjá L við innheimtu námslána eftir andlát ábyrgðarmanns og að henni hefði verið breytt á óheimilan hátt. Þá hefðu E o.fl. ekki getað haft réttmætar væntingar um að innheimtu gagnvart þeim í skjóli ábyrgðarskuldbindingar SH yrði hagað með öðrum hætti en birtar reglur L hefðu kveðið á um. Fallist var á með E o.fl. að L hefði vanrækt tilkynningarskyldu gagnvart þeim samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn, en um afleiðingar þess ræddi í 2., 3. og 4. mgr. lagagreinarinnar. Talið var að þótt L hefði gjaldfellt lánið gagnvart SNS, áður en hann hefði gefið E o.fl. sem ábyrgðarmönnum kost á að koma því í skil og gefa út nýtt skuldabréf fyrir eftirstöðvunum, hefði L með því boði sínu til E o.fl. fullnægt skyldu sinni samkvæmt 4. mgr. 7. gr. laganna. Þá hefði L, með því að gagnáfrýja ekki niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um greiðslu dráttarvaxta af hinni gjaldfelldu skuld og málskostnaðar, axlað gagnvart E o.fl. skyldur lánveitanda samkvæmt 3. mgr. sömu greinar. Gæti þetta því ekki ekki leitt til sýknu þeirra. Loks var ekki talið að um verulega vanrækslu L hefði verið að ræða í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 23/2009. Samkvæmt framansögðu var fallist á dómkröfu L
Frávísun.
Stöðuveiting.
Stúdentaráð Háskóla Íslands, Nemendaráð Listaháskóla, Íslands, Nemendafélag, Landbúnaðarháskóla Íslands, Samband íslenskra námsmanna, erlendis, Bandalag íslenskra, námsmanna, Stúdentafélag Háskólans í, Reykjavík, Samband íslenskra, framhaldsskólanema, Félag stúdenta við Háskólann, á Akureyri, Nemendafélag Háskólans á og Bifröst (
Daníel Isebarn Ágústsson hrl)
gegn
Lánasjóði íslenskra og námsmanna (
Sigurbjörn Magnússon hrl) og
og íslenska ríkinu (
Einar Karl Hallvarðsson hrl)
Með dóminum er viðurkennt, að kröfu Stúdentaráðs Háskóla Íslands og fleiri námsmannahreyfinga, að skólaárið 2013-2014 sé Lánasjóði íslenskra námsmanna óheimilt að gera kröfu um að námsmaður ljúki fleiri en 18 ECTS-einingum á hverju misseri eða samsvarandi hlutfalli á önn í fjórðungaskólum, til að eiga rétt á námsláni. Með úthlutunarreglum fyrir skólaárið 2013-2014 sem birtar voru í Stjórnartíðindum 25. júlí 2013 var lágmarkið hækkað í 22 einingar en breytingin hafði ekki tekið gildi þegar opnað var fyrir umsóknir um námslán fyrir skólarárið 2013-2014 þann 11. júlí 2013.