Dómstólaleit

G og eiginkona hans seldu R ehf. hlutafé sitt í hlutafélaginu B ehf. á árinu 2005. Aðaleign hins selda félags var 76,27% hlutur í V ehf. Við söluna gerðu aðilar með sér samkomulag þar sem m.a. kom fram að við kaupsamning yrði gerður samningur milli aðila þess efnis að G fengi kauprétt að lóð sem V ehf. kynni að verða úthlutað síðar. G höfðaði síðar dómsmál vegna vanefnda R ehf. á samkomulaginu og var bótaskylda félagsins viðurkennd með dómi í héraði, en heiti félagsins hafði þá verið breytt í RS ehf. Vegna gjaldþrots RS ehf. fékk G dómkröfu sína ekki greidda og höfðaði hann því mál þetta þar sem hann krafði E og H persónulega um skaðabætur þar sem þeir hefðu með aðgerðum sínum sem stjórnendur R ehf. og V ehf. á árinu 2006 ráðstafað hagsmunum sem vörðuðu lóðina með þeim hætti að komið hefði verið í veg fyrir að hann gæti knúið fram efndir á samkomulagi sínu og R ehf. um kauprétt að henni. Hæstiréttur rakti að stjórnendur einkahlutafélags bæru ekki ábyrgð á skuldbindingum slíks félags, en gætu orðið skaðabótaskyldir persónulega á grundvelli sakarreglunnar ef þeir hefðu valdið þeim, sem skipti ættu við félagið, fjárhagstjóni með ólögmætum og saknæmum hætti. Taldi Hæstiréttur hins vegar að G hefði ekki sýnt fram á að E og H hefðu bakað sér persónulega bótaskyldu gagnvart honum og staðfesti því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu þeirra.

Kærumál. Stefna. Málsástæður. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli G gegn E og H var vísað frá dómi. Talið var að rakning G á málsástæðum væri knöpp, en að því verði að gæta að samkvæmt c. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 skuli lýsing málsástæðna í héraðsdómsstefnu vera gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefnið sé. Ekki verði séð að vafi geti leikið á því hvert sakarefnið í máli þessu sé. Komi ekki nægilegur rökstuðningur fram í málatilbúnaði G fyrir þeim atriðum sem greini í niðurstöðu hins kærða úrskurðar eftir að málið hafi verið munnlega flutt verði brestur á því að hafa áhrif á efnislega niðurstöðu þess í dómi. Með kæru úrskurðar um frávísun málsins hafi G látið í ljós að hann kjósi að fá efnisdóm eins og málið liggi fyrir og standi ákvæði 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 því ekki í vegi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur Héraðsdómi Suðurlands var vísað frá dómi með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með dómi Hæstaréttar 3. mars 2010 í máli nr. 96/2010 hafði kröfu A um heimild til að leita nauðasamninga til greiðsluaðlögunar verið hafnað á þeim forsendum að fullnægjandi skýringar þótti skorta í greinargerð A á breyttri skuldastöðu hennar frá árslokum 2008 til 29. janúar 2010. Leitaði A nú heimildar til nauðasamninga vegna greiðsluaðlögunar í annað sinn. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í hinum kærða úrskurði væri á því byggt að með beiðni A, sem borist hafi héraðsdómi 25. mars 2010, hafi verið bætt úr þeim annmörkum sem Hæstiréttur taldi vera á fyrri beiðninni. Að svo búnu hefði héraðsdómara borið að taka málið til efnisúrlausnar enda stæðu ákvæði 116. gr. laga nr. 91/1991 því ekki í vegi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Með vísan til e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var máli J, S og J ehf. vísað frá héraðsdómi.