Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lagagrein: 16. gr. laga nr. 144/1994 — Lög um ársreikninga
Með úrskurði skattstjóra, sem staðfestur var af yfirskattanefnd, voru opinber gjöld S í skattframtölum áranna 2006 og 2007 endurákvörðuð, með vísan til þess að fjárhæðir sem S hefði fengið að láni frá S ehf. bæri að skattleggja sem laun S samkvæmt 1. tölul. 1. mgr. A. liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og 2. mgr. 11. gr. sömu laga, en óumdeilt var að lánveitingarnar voru í andstöðu við 73. og 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. S bar úrlausn skattyfirvalda undir dómstóla með höfðun máls gegn Í. Hæstiréttur vísaði meðal annars til þess að markmið fyrrgreindra lagaákvæða hefði verið að stemma stigu við ólögmætri úthlutun fjár í formi láns úr félögum og að endurgreiðsla láns, á borð við þau er málið varðaði, hefði engin áhrif á skattskyldu. Ekki var fallist á það með S að skattlagningin bryti í bága við 65. og 72. gr. stjórnarskrárinnar, enda yrði að játa löggjafanum víðtækt vald til að ákveða hvaða atriði valdi skattskyldu. Var niðurstaða skattyfirvalda því staðfest og Í sýknað af kröfum S.
Stefnandi krafðist ómerkingar á úrskurðum skattstjóra og yfirskattanefndar, en samkvæmt þeim var honum gert að greiða tekjuskatt af lánum, sem hann hafði þegið hjá einkahlutafélagi sínu og endurgreitt. Var talið að lagaákvæði, sem skyldaði stefnanda til greiðslu tekjuskatts af láni, sem hann hafði þegar endurgreitt, bryti gegn stjórnarskrárvörðum eignarrétti hans. Voru úrskurðirnir því felldir úr gildi og stefnda gert að endurgreiða stefnanda það, sem hann hafði þegar greitt á grundvelli úrskurðanna.