Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um að tekin yrði til greina krafa hans um viðurkenningu á rétti til skuldajafnaðar við slit L hf., en gagnkröfu sína reisti S á skuldabréfi útgefnu af L hf. fyrir milligöngu D. Með vísan til dóms Hæstaréttar 12. október 2011 í máli nr. 398/2011 var talið að S brysti fyrir sitt leyti heimild til að hafa uppi kröfu við slit L hf. á grundvelli skuldabréfs þess sem um ræddi í málinu. Af því leiddi að S gæti ekki heldur teflt fram til skuldajafnaðar kröfu á þeim sama grundvelli, sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem viðurkenndur var réttur G til að skuldajafna kröfu sinni á hendur fjármálafyrirtækinu L hf. við slit þess síðarnefnda. G hafði keypt rafrænt skráða víxla á hendur L hf. áður en þrír mánuðir voru til frestsdags, sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., en breytingin á eignarhaldi víxlanna hafði ekki verið skráð rafrænt fyrr en eftir sama tímamark. Í dómi Hæstaréttar var komist að þeirri niðurstöðu að G hefði í raun fengið kröfuréttindi samkvæmt rafbréfunum framseld þegar samið var um kaup á þeim og var því fullnægt skilyrðum laga til að hann gæti neytt skuldajafnaðar með kröfu sinni við kröfur sem L hf. átti á hendur G.