Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
6 dómar fundust
Lög: Lög um greiðsluþjónustu nr. 120/2011
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Júlí Karlsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Ingi Freyr Ágústsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum fyrirtækjum var gert að láta L í té allar upplýsingar um banka-og fjármálaviðskipti X, þar með talið bankareikninga, verðbréfa-og afleiðuviðskipti, lánaviðskipti, greiðslukortaviðskipti, gjaldeyriskaup, peningasendingar og bankahólf.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kristín Einarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Leó Daðason lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum fyrirtækjum var gert að láta L í té allar upplýsingar um banka-og fjármálaviðskipti X, þar með talið bankareikninga, verðbréfa-og afleiðuviðskipti, lánaviðskipti, greiðslukortaviðskipti, gjaldeyriskaup, peningasendingar og bankahólf.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Vilhjálmur Reyr Þórhallsson aðstoðarsaksóknari) gegn
X (enginn)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um aðgang að upplýsingum um banka- og fjármálaviðskipti X í tilefni af rannsókn L á meintum brotum X er sneru að peningaþvætti samkvæmt 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í úrskurði Landsréttar kom fram að L hefði haldið því fram að X hefði margoft komið við sögu hjá lögreglu undanfarin ár vegna meintra brota. Ekki yrði gerð sú krafa til L á þessu stigi málsins að hann sýndi fram á að X væri undir grun um eitthvert tiltekið refsivert brot á almennum hegningarlögum eða öðrum lögum annað en peningaþvætti. Rökstuddur grunur væri um að X hefði brotið gegn 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Við mat á því hvort rétt væri að heimila þá upplýsingaöflun sem krafa L lyti að vægust á annars vegar sjónarmið um friðhelgi einkalífs X og hins vegar þeir mikilvægu almannahagsmunir sem fælust í skilvirkum rannsóknum á alvarlegum brotum svo sem peningaþvætti. Að teknu tilliti til þeirra gagnstæðu hagsmuna og með hliðsjón af því alvarlega broti sem X væri grunaður um féllst Landsréttur á kröfu L.
Þ og D kröfðust viðurkenningar á því að tvær kreditkortafærslur af kreditkortum þeirra í tiltekinni verslun á Tenerife hefðu verið ólögmætar og að fella bæri þær niður án ábyrgðar. Óumdeilt var að Þ og D hefðu sjálf sett kort sín í posa verslunarinnar og slegið inn PIN númer færslunni til staðfestingar. Þ og D byggðu á því að þetta hefðu þau gert í því skyni að fá ábyrgð á tölvu sem Þ hafði keypt í versluninni og átti ekki að kosta neitt, en starfsmenn verslunarinnar hefðu beitt þau blekkingum til að ná fram greiðslunum. Héraðsdómur tók kröfu Þ og D til greina með vísan til þess að þau hefðu með nægilegum hætti sýnt fram á að þau hefðu ekki fengið afhenta neina vöru eða þjónustu gegn þeim greiðslum skuldfærðar hefðu verið á kort þeirra. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki hefði verið byggt á þessari málsástæðu í héraði af hálfu Þ og D. Samkvæmt 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála mætti dómari ekki byggja niðurstöðu sína á málsástæðum sem hefðu mátt koma fram við meðferð máls en gerðu það ekki. Taldi Hæstiréttur því ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.
Viðurkennt var að A bæri að fella niður kreditkortafærslur Þ og D sem þau höfðu heimilað í rangri trú um fjárhæðir og án þess að vara eða þjónusta kæmi fyrir.
Skuldamál.