Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
9 dómar fundust
Lagagrein: 1. mgr. 2. gr. laga nr. 111/2000 — Lög um sjúklingatryggingu
Stefnandi krafðist bóta úr hendi stefnda á grundvelli laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu vegna afleiðinga aðgerðar sem stefnandi gekkst undir í kjölfar slyss. Eftir að málið var höfðað greiddi stefndi stefnanda stærstan hluta hinnar upphaflegu dómkröfu og studdist við ákvörðun bótafjárhæðar við matsgerð sem stefnandi aflaði. Eftir stóð þó ágreiningur um þjáningabætur vegna 43 daga. Dómurinn taldi að ætla yrði að þótt ekkert hefði farið úrskeiðis í aðgerðinni hefði stefnandi engu að síður liðið þjáningar í skilningi 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna slyssins á umræddu tímabili. Sjúklingatryggingaratburðurinn var því ekki talinn meginorsök þjáninga stefnanda á tímabilinu. Stefndi var því sýknaður af kröfu stefnanda.
Stefndu dæmd til að greiða bætur til stefnenda fyrir missi framfæranda og miskabætur vegna læknamistaka.
Hafnað var kröfu Þ um viðurkenningu á bótaskyldu T og á bótarétti Þ úr lögbundinni sjúklingatryggingu læknis hjá T vegna tjóns sem Þ taldi að rekja mætti til læknisaðgerðar. Þ hafði sýnt fram á að mistök hefðu orðið, né heldur að rétt hefði verið að beita annarri aðferð.
Í málinu var deilt um hvort A hefði orðið fyrir líkamstjóni sem mætti rekja til óforsvaranlegrar meðferðar sjúkraþjálfara í kjölfar krossbandsaðgerðar sem hann gekkst undir. A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að tjón hans yrði bætt úr sjúklingatryggingu sjúkraþjálfarans. Í héraði var sakarefni málsins skipt með heimild í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þannig að fyrst var fjallað um hvort bótakrafa A væri fyrnd. Lagt var til grundvallar að A hefði fengið eða mátt fá vitneskju um meint tjón sitt í síðasta lagi í mars 2013 og hefði fyrningarfrestur meintrar bótakröfu samkvæmt 2. gr. 111/2000 um sjúklingatryggingu þá tekið að líða, sbr. 19. gr. laganna. Þá var ekki fallist á að fyrningu kröfunnar hefði verið slitið með kvörtun hans til landlæknis samkvæmt 12. gr. laga nr. 41/2007 um landlækni og lýðheilsu. Var því talið að sú krafa, sem A kynni að hafa átt á hendur V hf., hefði verið fallin niður fyrir fyrningu.
A höfðaði mál á hendur Í til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir vegna mistaka við læknismeðferð á Landspítalanum árið 2008. A hafði orðið fyrir slysi er hún féll í garði við heimili sitt og bar fyrir sig vinstri hönd. Á slysadeild spítalans var hún greind með brot á vinstri upphandlegg. Landsréttur, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, féllst á það mat héraðsdóms að aðgerðin sem A gekkst undir hefði verið framkvæmd í samræmi við viðurkennda læknisfræðilega meðferð og að þær aðferðir sem viðhafðar voru daginn eftir við könnun á blóðflæði hefðu verið í samræmi við hefðbundna mælikvarða og hefðu gefið til kynna að blóðflæði í handlegg A væri í lagi. Var Í því sýknað af kröfu A.
Talið var að krafa stefnanda vegna sjúkraþjálfunar sem hann hafði gengist undir í kjölfar aðgerðar hefði verið fyrnd við höfðun málsins, sbr. 19. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingar.
Kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar úrskurðarnefndar almannatrygginga og viðurkenningu á bótaskyldu stefndu vísað frá dómi.
Stefndi sýknað af kröfu stefnanda um bætur vegna líkamstjóns.
Stefndi var með skaddað hægra hné vegna slysa. Lenti síðan í óhappi í fótbolta í maí 2002. Í kjölfarið fór hann í liðspeglun og fékk þá sýkingu í hnéð. Sýknað var af kröfu stefnanda um frekari bætur frá Sjúkratryggingum Íslands vegna sýkingarinnar en hann hafði þegar fengið. Undirmatsgerð var lögð til grundallar í málinu.