Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B var vísað frá dómi. Komst dómurinn að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið leitað sátta um forsjá barna málsaðila, lögheimili þeirra, greiðslur meðlags eða inntak umgengnisréttar fyrir málshöfðunina í skilningi 33. gr. a í barnalögum og var því kröfum málsaðila þar að lútandi vísað frá dómi. Að fenginni þeirri niðurstöðu þótti ljóst að ágreiningur aðila um forsjá barnanna væri ekki lengur til meðferðar hjá lögmæltum yfirvöldum í skilningi 2. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 og var því jafnframt vísað frá dómi kröfu aðila um veitingu leyfis til skilnaðar að borði og sæng.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi án kröfu þar sem sóknaraðili var ekki talinn hafa fært sönnur á að aðilar hefðu fyrir málshöfðun leitað sátta samkvæmt 1. mgr. 33. gr. barnalaga nr. 76/2003 um þau ágreiningsefni sem lágu fyrir héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi án kröfu. Í málinu deildu aðilar meðal annars um forsjá sona sinna C og D. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna hans um frávísun málsins, kom fram að við sáttameðferð hefði ekki verið fjallað um ágreining aðila um forsjá C og D. Yrði því ekki talið að leitað hefði verið sátta um meginágreiningsefni málsins fyrir höfðun þess. Færi það í bága við ófrávíkjanleg fyrirmæli 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003 og af þeim sökum yrði ekki hjá því komist að vísa málinu frá dómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn B var vísað frá dómi með vísan til þess að aðilar málsins hefðu ekki undirgengist sáttameðferð fyrir höfðun málsins í samræmi við 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003. Í úrskurði Landsréttar var skírskotað til 5. mgr. sömu lagagreinar um að gert væri ráð fyrir að sáttamaður gæfi út sáttavottorð ef foreldrum tækist ekki að gera samning eða ef þeir mættu ekki á sáttafund eftir að hafa fengið kvaðningu tvívegis. Til þess var jafnframt vísað að samkvæmt 2. mgr. 33. gr. a barnalaga skuli sýslumaður bjóða aðilum sáttameðferð en að aðilar geti einnig leitað til annarra sem hafi sérfræðiþekkingu í sáttameðferð og málefnum barna. A hafði leitað til sjálfstætt starfandi sáttamanns, svo sem honum hafði verið heimilt, en fyrir lá að B hafði verið boðuð tvívegis á fund sáttamanns en hafði í hvorugt skiptið sinnt þeirri boðun. Með vísan til þess var talið að með því hefði fullnægjandi sáttameðferð samkvæmt 33. gr. a barnalaga farið fram. Væru því ekki efni til að vísa málinu frá héraðsdómi og var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B var vísað frá dómi með vísan til þess að aðilar máls hefðu ekki undirgengist sáttameðferð í samræmi við 5. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli sem A höfðaði meðal annars til úrlausnar ágreinings um forsjá dóttur málsaðila var vísað frá héraðsdómi. Hæstiréttur vísaði til þess að það væri ófrávíkjanleg skylda foreldra að undirgangast sáttameðferð áður en mál væri höfðað um forsjá barns, sbr. 1. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003. Í 5. mgr. ákvæðisins væri kveðið á um að gefa skyldi út vottorð um sáttameðferð ef foreldrum tækist ekki að gera samning eða ef þeir mættu ekki á sáttafund eftir að hafa fengið kvaðningu tvívegis. Aðilar málsins hefðu á hinn bóginn einungis verið boðaðir einu sinni til sáttameðferðar hjá sýslumanni. Þá hefði ekkert legið fyrir um afstöðu B til ágreiningsefna málsins og mögulegra sátta í því áður en sáttameðferð var lokið án þess að boðað hefði verið aftur til sáttafundar. Samkvæmt þessu hefði ekki farið fram fullnægjandi sáttameðferð í málinu. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest og málinu vísað frá héraðsdómi.
Sáttameðferð. Frávísun frá héraðsdómi. Umgengni. Lögheimili.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi málsaðila um forsjá og lögheimili dóttur þeirra, umgengni hennar við málsaðila og greiðslu meðlags með henni. Landsréttur vísaði til þess að af gögnum málsins yrði ráðið að aðilar hafi aðeins í eitt skipti verið boðaðir til sáttameðferðar áður en vottorð um sáttameðferð var gefið út. Það væri í andstöðu við fyrirmæli 5. mgr. 33. gr. a barnalaga. Af þeim sökum var málinu vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa B um að dóttir hennar og A yrði tekin úr umráðum A og afhent sér með beinni aðfarargerð. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003 væri það ófrávíkjanleg skylda foreldra að undirgangast sáttameðferð áður en mál væri höfðað. Af málsgögnum væri ljóst að sáttameðferð samkvæmt nefndu ákvæði hefði ekki farið fram og var málinu því vísað frá héraðsdómi.
A áfrýjaði dómi héraðsdóms þar sem B hafði verið falin forsjá þriggja barna þeirra og krafðist meðal annars frávísunar málsins þar sem sáttameðferð samkvæmt 1. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003 hefði ekki farið fram fyrir höfðun þess. Í dómi Landsréttar er rakið að samkvæmt fyrrgreindu ákvæði er það ófrávíkjanleg skylda foreldra að undirgangast sáttameðferð áður en mál er höfðað. Af málsgögnum væri ljóst að í sáttameðferð aðila hefði ekki verið fjallað um ágreining þeirra á milli um forsjá barnanna þriggja í samræmi við ákvæðið. Var málinu því vísað frá héraðsdómi.
A áfrýjaði héraðsdómi þar sem B hafði verið falin forsjá sonar þeirra og krafðist meðal annars frávísunar málsins þar sem fullnægjandi sáttameðferð samkvæmt 1. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003 hefði ekki farið fram fyrir höfðun þess. Í dómi Landsréttar kom fram að lágmarksinntak sáttameðferðar væri að helstu ágreiningsefni og afstaða aðila til þeirra hefðu komið fram en að öðru leyti væri lagt í mat sáttamanns hvenær fullreynt væri að sættir gætu náðst og taldi Landsréttur fullægjandi sáttameðferð hafa farið fram. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds matsmanns sem taldi forsjárhæfni beggja foreldra mjög góða. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem gögn málsins bæru með sér djúpstæðan samskiptavanda aðila væru allt að einu ekki forsendur til að dæma þeim sameiginlega forsjá. Þá væri fyrirséð vegna búsetu og starfa A og B að drengurinn myndi búa í öðru landi en það foreldri sem ekki fengi forsjá. Að virtum sterkari umönnunartengslum drengsins við B og því að sú forsjáskipan ylli minni röskun í lífi hans var héraðsdómur staðfestur um forsjá og lögheimili drengsins en kveðið á um eins ríkulega umgengni og frekast þætti unnt í ljósi aðstæðna.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um að lögheimili barnsins C yrði hjá honum var vísað frá dómi. Í úrskurði héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna hans kom fram að A hefði ekki krafist breytingar á lögheimili beggja barna A og B. Hefði því ekki farið fram sáttameðferð, sbr. 1. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003, vegna ágreinings um lögheimili barnanna beggja og væri því óhjákvæmilegt að vísa frá dómi kröfu A um að lögheimili barnsins C yrði hjá honum.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli K á hendur M, um forsjá og lögheimili yngsta sonar aðila var vísað frá dómi. Taldi héraðsdómur ljóst að hvorki aðkoma, né vottorð tilgreinds fjölskyldu- og félagsráðgjafa, sem aðilar höfðu upphaflega leitað til vegna ágreinings um val á grunnskóla sonar síns, hefðu uppfyllt þau skilyrði sem fram kæmu 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003. Hefði þar af leiðandi ekki verið fullnægt því skilyrði ákvæðisins að aðilarnir hefðu leitað sátta um ágreiningsefni málsins áður en það var höfðað. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð og tók fram að vottorð sálfræðings, sem gefið hafði verið út tveimur mánuðum eftir höfðun málsins og K hafði lagt fram fyrir Hæstarétti, gæti engu breytt um niðurstöðuna.
X var sakfelldur fyrir lyfjalagabrot með því að hafa selt einstaklingi 10 stykki af Ritalini og átt 109 stykki af Ritalini í sölu- og dreifingarskyni, án þess að hafa markaðs- og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar. Með broti X rauf hann skilorð samkvæmt eldri dómi og samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga var skilorðsdómurinn því tekinn upp og X dæmd refsing í einu lagi fyrir bæði málin eftir reglum 77. gr. sömu laga. Var refsing X því ákveðin sjö mánaða fangelsi. Þá voru gerð upptæk 119 stykki af Ritalini sem lögregla hafði lagt hald á við rannsókn málsins.
K krafðist þess að sér yrði heimilað að fá börn sín og M tekin úr umráðum M og fengin sér með beinni aðfarargerð. Samkvæmt fortakslausu ákvæði 1. mgr. 33. gr. a. barnalaga nr. 76/2003 bar aðilum málsins að undirgangast sáttameðferð áður en K átti þess kost að leggja fram kröfu sína um að henni yrðu fengin börn þeirra með beinni aðfarargerð. Var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins því staðfestur.