G var ákærður fyrir hlutdeild í umboðssvikum samkvæmt 249. gr. almennra hegningarlaga, mútugreiðslur samkvæmt 1. mgr. 264. gr. a laganna og peningaþvætti samkvæmt 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. laganna og R fyrir umboðssvik, mútuþægni samkvæmt 2. mgr. 264. gr. a laganna og peningaþvætti. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Landsréttar segði um þá háttsemi sem ákærðu var gefin að sök samkvæmt I kafla ákæru að sannað þætti svo ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum að ákærðu hefðu, að frumkvæði R, haft samráð um að hann myndi í krafti stöðu sinnar hjá I ohf. sjá til þess að félagið keypti aðgangsmiða í bílastæðahlið af félagi G, B ehf., í júní 2015 og mars 2016 á miklu hærra verði en eðlilegt gat talist. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu Landsréttar að sakfella R fyrir brot gegn 249. gr. almennra hegningarlaga og G fyrir brot gegn sama ákvæði, sbr. 1. mgr. og 4. mgr. 22. gr. sömu laga. Með dómi Landsréttar var R sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 264. gr. a almennra hegningarlaga en G sýknaður af broti gegn 1. mgr. ákvæðisins með vísan til þess að sönnun lægi fyrir um að það hefði verið R en ekki G sem hafi átt frumkvæði að samráði þeirra. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að þeirri skýringu ákvæðis 1. mgr. 264. gr. a sem lögð var til grundvallar í dómi Landsréttar, að máli skipti hvor ákærðu hafi átt frumkvæði að samráði þeirra, yrði hvorki fundin stoð í orðalagi 1. mgr. 264. gr. a né lögskýringargögnum. Var því staðfest niðurstaða Landsréttar um sakfellingu R fyrir brot gegn 2. mgr. 264. gr. a almennra hegningarlaga en G sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. ákvæðisins. Ákærðu var jafnframt gefið að sök peningaþvætti samkvæmt 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Við flutning málsins fyrir Hæstarétti féll ákæruvaldið frá þeim hluta ákærukaflans er laut að nýtingu ávinnings. Eftir stóð að G var þannig einungis gefið að sök að hafa aflað sér ávinnings af brotum sínum og R. Hæstiréttur vísað til þess að í ákæru væri ekki að finna nánari lýsingu á því í hverju sú öflun fjárvinnings fólst umfram það sem fólst í auðgunarbroti ákærða. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að ágallar á ákæru fyrir peningaþvætti að því er varðaði G væru svo verulegir að óhjákvæmilegt væri að vísa þeim kafla frá héraðsdómi, sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008. Varðandi R vísaði Hæstiréttur til þess að í ákæru væri gerð grein fyrir því í hverju viðbótarathafnir hans við öflun ávinnings fólust eftir fullframningu frumbrotanna. Var því staðfest niðurstaða Landsréttar um sakfellingu R fyrir brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Refsing G var ákveðin 15 mánaða fangelsi en fullnustu 12 mánaða hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár en refsing R ákveðin 18 mánaða fangelsi en fullnustu 15 mánaða hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá voru R og G dæmdir til að greiða I ohf. óskipt skaðabætur og nánar tilgreindar eignir þeirra gerðar upptækar með vísan til 69. gr. almennra hegningarlaga og skyldi andvirði upptækra verðmæta verða varið til greiðslu skaðabótakröfu I ohf., sbr. 2. mgr. 69. gr. e laganna.
R var sakfelldur fyrir umboðsvik og G fyrir hlutdeild í þeim. Í dómi Landréttar var talið sannað að ákærðu hefðu, að frumkvæði R, haft samráð um að R myndi í krafti stöðu sinnar hjá I ohf. sjá til þess að félagið keypti, í nánar tilgreind skipti, aðgangsmiða í bílastæðahlið félagsins af B ehf. á miklu hærra verði en eðlilegt gat talist og náð samkomulagi um að skipta með sér ávinningi af brotunum. Var háttsemin heimfærð undir 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr., sbr. 4. mgr. 22. gr. sömu laga að því er varðaði hlutdeild G. R var jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 264. gr. a almennra hegningarlaga en G sýknaður af broti gegn 1. mgr. sömu lagagreinar. Þá voru ákærðu sakfelldir fyrir peningaþvætti samkvæmt 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Refsing R var ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu 12 mánaða hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var refsing G ákveðin fangelsi í níu mánuði en fullnustu hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Loks voru ákærðu dæmdir til að greiða I ohf. óskipt skaðabætur og nánar tilgreindar eignir þeirra gerðar upptækar með vísan til 69. gr. og 1. og 3. mgr. 69. gr. b almennra hegningarlaga og ákveðið að andvirði upptækra verðmæta yrði varið til greiðslu skaðabótakröfu I ohf., sbr. 1. mgr. 69. gr. e sömu laga.
Héraðssaksóknari (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Guðberg Þórhallssyni (
Þórir Júlíusson lögmaður)
Ákærðu sakfelldir fyrir umboðssvik og peningaþvætti.
J var sakfelldur fyrir brot gegn þagnarskyldu í starfi sínu sem lögreglumaður og P fyrir hlutdeild í þeim brotum með því að J veitti P upplýsingar sem þagnarskylda ríkti um. Þá var J sakfelldur fyrir spillingu með því að hafa, í tengslum við framkvæmd starfa sinna, heimtað í SMS-skilaboðum peninga af P. Einnig var J sakfelldur fyrir brot í opinberu starfi sem lögreglumaður þar sem hann hafði ekki gætt lögmæltra aðferða við meðferð máls eða úrlausn þar sem hann var í upplýsingasambandi við P, án vitundar yfirmanna sinna og í andstöðu við ákvæði III. kafla reglna innranríkisráðherra um sérstakar aðgerðir við rannsókn sakamála og reglna ríkissaksóknara um samskipti lögreglu við upplýsingagjafa við rannsókn máls. Þá var P einnig sakfelldur fyrir fíkniefnabrot og vopnalagabrot. Hins vegar var J sýknaður af ákæru um spillingu fyrir að hafa tekið á móti tveimur símum frá P í því skyni að geta átt í upplýsingasamskiptum við P. Jafnframt var J sýknaður fyrir brot í opinberu starfi sem lögreglumaður með því að hafa varðveitt tiltekið magn af amfetamíni, vefaukandi sterum, testósterón prípíónati og tvær loftskammbyssur í skrifborðsskúffu á vinnustað sínum. Refsing J var ákveðin fangelsi í 15 mánuði, að frádregnu gæsluvarðhaldi. Refsing P var ákveðin fangelsi í níu mánuði. Þá voru gerð upptæk efni og vopn sem fundust hjá P.
X var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa ráðist á A fyrir utan skemmtistað, slegið hann niður, sest klofvega yfir hann og slegið hann með bjórflösku, sem brotnaði við það, og slegið hann hnefahöggum svo A hlaut mar yfir vinstri augabrún, mar undir vinstra auga, bólgu á öllum hægri helmingi andlits og eymsli í kinnbeini og neðri kjálka og með því að beita brotinni flöskunni til að skera A þannig að hægra eyra var meira og minna tætt og eyrnavængur sundurskorinn, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 4 mánuði, en fullnustu hennar frestað og hún látin falla niður að liðnum 3 árum með hliðsjón af ungum aldri og sakaferli X. Þá var X gert að greiða A skaðabætur að fjárhæð 231.111 krónur.