Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lykilorð: Kröfuröð
Stefnandi, sem eignast hafði kröfu á stefnda vegna oftekinna skatta, krafðist þess að stefndi endurgreiddi þá fjárhæð. Stefndi neitaði því og taldi sér heimilt að skuldajafna inneign stefnda á móti vangreiddum opinberum gjöldum. Sú skattskuld byggði á áætlun skattyfirvalda þar sem skiptastjóri stefnda hafði ekki skilað skattframtali fyrir þrotabúið. Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda enda taldi dómurinn vafalaust að stefndi væri bæði skatt- og framtalsskyldur aðili og skiptastjóra bæri að skila skattframtali væri þess krafist. Á hinn bóginn féllst dómurinn ekki á þá málsástæðu stefnda að stefnanda bæri að skila ársreikningi með skattframtali sínu, hvorki fyrir þrotabúið sjálft né hið gjaldþrota félag. Niðurstaða dómsins var sú að skattskuld stefnda væri búskrafa og skilyrði skuldajafnaðar væru fyrir hendi. Var stefndi því sýknaður.
Í málinu deildu aðilar um það hvort kröfulýsing A hf. við slit G hf. hefði falið í sér lýsingu á veðkröfu samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og eftirstæðri kröfu samkvæmt 114. gr. sömu laga eða hvort þar hefði einungis verið lýst eftirstæðri kröfu. Talið var að ekki væri hægt að túlka kröfulýsingu A hf. á þann veg að hann hefði lýst kröfu sinni í heild sem eftirstæðri kröfu samkvæmt 114. gr., enda væri skýrlega vísað til þess í kröfulýsingu að verið væri að lýsa annars vegar veðkröfu og hins vegar eftirstæðri kröfu. Skipti þá engu máli þótt röng dagsetning hefði verið nefnd í sambandi við hina eftirstæðu kröfu, enda um augljósa misritun að ræða. Var því fallist á með A hf. að hann hefði lýst kröfu sinni sem veðkröfu samkvæmt 111. gr. áðurgreindra laga og dráttarvöxtum frá 22. apríl 2009 sem eftirstæðri kröfu. Þar sem veð það sem vísað var til í kröfulýsingunni hafði hins vegar verið selt tæpu ári fyrir kröfulýsinguna þótti ljóst að krafan nyti ekki rétthæðar samkvæmt áðurnefndri 111. gr. Var fallist á það með A hf. að í lýsingu félagsins á veðkröfu fælist jafnframt almenn krafa og að A hf. væri heimilt að gera slíka kröfu þar sem hún gengi skemur en veðkrafa. Var krafa A hf. því viðurkennd sem almenn krafa skv. 113. gr. laga nr. 21/1991 og krafa hans um dráttarvexti jafnframt viðurkennd sem eftirstæð krafa.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að krafa sem C lýsti í slitabú K hf., nyti rétthæðar eftir 114. gr. laga nr. 21/1991.
Þ fól sparisjóðnum S hf. að annast innheimtu þriggja skuldabréfa og eins víxils. Undir árslok 2008 hugðist Þ fela öðrum aðila innheimtu viðskiptabréfanna en fékk þau ekki afhent, þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir, fyrr en 17. febrúar 2011, en bréfin fundust loks í þeim mánuði. Í millitíðinni höfðu skjölin mislagst og bú S hf. verið tekið til slitameðferðar. Þ lýsti skaðabótakröfu við slitin á grundvelli 3. töluliðar 110. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og byggði á því að slitastjórn hefði valdið sér tjóni með vanrækslu í störfum sínum. Í dómi Hæstaréttar sagði meðal annars að þótt umrædd skjöl hefðu ekki fundist fyrr en í febrúar 2011, hefði Þ ekki sýnt fram á að slitastjórn eða starfsmenn, sem hún bæri ábyrgð á, hefðu, eftir uppkvaðningu úrskurðar um töku bús varnaraðila til slita 23. júní 2009, bakað Þ tjón þannig að stofnast hefði búskrafa samkvæmt áðurnefndu lagaákvæði. Var skaðabótakröfunni því hafnað.