Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lykilorð: Bætur fyrir missi framfæranda
X var ákærður fyrir manndráp með því að hafa stungið Y tvívegis í vinstri síðu. Ákærði bar fyrir sig neyðarvörn og krafðist sýknu. Þrátt fyrir neitun ákærða var talið sannað að hann hafi stungið Y af ásetningi og veitt honum með því banvænan áverka. Féllst dómurinn á að Y hafi í upphafi ráðist á ákærða með hníf og stungið hann í kinn og framanvert læri. Við þær aðstæður hafi ákærða verið nauðsynlegt að verjast. Skýringar ákærða á áverkum Y stæðust hins vegar ekki og augljóst væri að hann hefði ekki skýrt rétt frá framvindu átakanna. Í frásögn hans af atvikum vantaði tiltekna mikilvæga hluta. Gögn bæru með sér að hann hefði náð yfirhöndinni í átökunum og beitt hníf gagnvart vopnlausum manni. Þótti ákærði ekki hafa sýnt fram á að skilyrði neyðarvarnar hefðu verið til staðar á verknaðarstundu. Þá var ekki fallist á að ákærði gæti borið fyrir sig að hann hefði farið út fyrir takmörk leyfilegrar neyðarvarnar, sbr. 2. mgr. 12. gr. og 1. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga. Hinsvegar þótti sýnt að ákærði sætti ólögmætri og hættulegri árás af hálfu brotaþola áður en hann framdi brot sitt og mætti því líta til þess að hann hafi framið verkið í mikilli reiði eða geðæsingu af þeim sökum. Þá var ákærði einnig sakfelldur fyrir að hafa ekið sviptur ökuréttindum. Loks hafi ákærði með broti sínu rofið skilorð reynslulausnar úr fangelsi. Var refsing ákærða ákveðin fangelsi í 8 ár. Þá var honum gert að greiða börnum hins látna miska- og skaðabætur.
Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu bóta fyrir missi framfæranda.
Stefndu dæmd til að greiða bætur til stefnenda fyrir missi framfæranda og miskabætur vegna læknamistaka.
L lést af slysförum þegar grafa sem hann stjórnaði valt á vinnusvæði við Desjárstíflu við Kárahnjúka. A, G og H, dætur L, kröfðu vinnuveitanda hans, verktakafyrirtækið S hf., og vátryggingarfélag þess V hf. um bætur vegna missis framfæranda. Með vísan til þeirra reglna sem giltu um útbúnað vinnuvéla og upplýsinga frá Vinnueftirlitinu og innflytjanda grafa af þeirri gerð sem L starfaði á í umrætt sinn var talið að miða yrði við að útbúnaður gröfunnar hefði verið í samræmi við lög. Á hinn bóginn hefði útbúnaður hennar kallað á ítrustu varkárni af hálfu S hf. þegar hún var notuð við þær erfiðu og hættulegu aðstæður sem voru fyrir hendi þar sem L var við störf. Ekki varð séð að verkstjórar S hf. hefðu fylgst með athafnasvæðinu sem L starfaði á og farið yfir með honum hvernig haga mætti framkvæmd verksins þannig að öryggi yrði sem best tryggt. Þetta hefði þeim borið að gera samkvæmt gátlista S hf. Auk þess hefði ekki verið forsvaranlegt að L væri einn við störf og þá sérstaklega með hliðsjón af því að birtu var farið að bregða á vinnusvæðinu og að ekki hafði verið kveikt á vinnuljósum. Var því talið að verkstjórn S hf. hefði verið ábótavant þegar slysið varð og að orsök þess yrði rakin til saknæmrar háttsemi sem S hf. og V hf. bæru ábyrgð á. Ekki var talið sýnt fram á að ætluð sök L hefði verið slík að áhrif skyldi hafa á kröfur A, G og H. Aftur á móti hefðu A, G og H ekki sýnt fram á að ætla mætti að þær yrðu fyrir framfærslutjóni eftir 18 ára aldur og að þær ættu þar með rétt á bótum á grundvelli 2. málsliðar 1. mgr. 12. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eftir þann tíma. Kröfur þeirra um útfararkostnað voru engum gögnum studd og ekki á þær fallist. Voru S hf. og V hf. dæmd til að greiða A, G og H skaðabætur.
A, C og D kröfðu Í um skaðabætur vegna tjóns sem þau höfðu orðið fyrir vegna andláts B, eiginkonu A og móður C og D, í kjölfar fæðingar C. Í hafði viðurkennt ábyrgð sína á tjóni A, C og D en deilt var um fjárhæðir skaðabóta. Í fyrsta lagi var deilt um fjárhæð miskabóta á grundvelli 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna varðandi þetta, var litið til aldurs C og D auk áhrifa andláts B á A, C og C. Voru A dæmdar 1.200.000 krónur auk vaxta og dráttarvaxta til viðbótar við þær 1.400.000 krónur sem Í hafði þegar greitt honum. C og D voru hvoru um sig greiddar 800.000 krónur til viðbótar þeim 1.200.000 krónum sem Í hafði þegar greitt auk vaxta og dráttarvaxta. Í öðru lagi var deilt um hvort C og D ættu rétt á bótum vegna missis framfæranda fram til 25 ára aldur en Í hafði einungis viðurkennt að þau ættu rétt á slíkum bótum til 18 ára aldurs í samræmi við 1. mgr. 14. gr. laga nr. 50/1993. Með vísan til aldurs C og D auk aðstæðna og heilsu B á þeim tíma þegar B lést var ekki talið sýnt fram á að ætla mætti að C og D yrðu fyrir tjóni sem félli undir 2. málslið 1. mgr. 12. gr. laga nr. 50/1993. Í þriðja lagi var deilt um hvort vextir af kröfum A, C og D sem til féllu fjórum árum fyrir stefnubirtingu væru fyrndir. Ekki var fallist á að samkomulag Í við A, C og D hefði rofið fyrningu enda var þar gerður sá fyrirvari af hálfu Í að frekari bótum væri hafnað. Var því ljóst að litið var á greiðslu hvers bótaþáttar um sig sem endanlega af hálfu Í og að í henni fólst ekki viðurkenning á frekari greiðsluskyldu. Voru vextirnir því taldir fyrndir.