Dómstólaleit

Reykjavíkurborg var sýknuð af kröfu fyrrum lóðarhafa um skaðabætur vegna ólögmætrar riftunar samnings til uppbyggingar í Reykjavík og afturköllunar lóðar. Var talið að verulegar vanefndir stefnanda á samningni aðila fælust í tvennu. Annars vegar hafi verið umtalsverðar tafir á að hefja framkvæmdir við verkefnið. Hins vegar hafi stefnanda ekki auðnast að fjármagna framkvæmdir með þeim hætti að hagsmunir stefnda teldust tryggðir á fullnægjandi máta. Við mat á því var einkum horft til hins sérstaka eðlis greiðslna þar sem stefndi lét alla sína greiðslu af hendi í upphafi samningstíma en stefnandi skyldi ekki afhenda sína greiðslu, eðli málsins samkvæmt, fyrr en við lok framkvæmda. Skyldi greiðsla stefnanda felast í fullbúnum íbúðum og bílastæðum í húsunum sem samningur aðila laut að því að reista skyldi á umræddum lóðum.

Uppsögn á samningi um hitaveitu var talin heimil vegna vanefnda en hitaveitunni bar á hinn bóginn að virða að fullu samningsbundinn uppsagnarfrest sem ekki var gert. Þrátt fyrir það var sýknað af bótakröfu viðsemjanda veitunnar þar sem ósannað var að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna þeirra brota á samningnum sem þó voru viðurkennd. Í gagnsök var að hluta til sýknað af kröfum veitunnar vegna eldri notkunar á heitu vatni en kröfum vegna annarrar notkunar vísað frá dómi vegna vanreifunar.

S krafðist riftunar á kaupsamningi um innflutt einingahús vegna verulegrar vanefndar félagsins SFC. Þá krafðist S endurgreiðslu þess kaupverðs sem hann hafði greitt, óskipt úr hendi félagsins og stefndu KMK og SFH, sem voru eigendur og stjórnarmenn félagsins. Talið var að um verulegan afhendingardrátt hefði verið að ræða og samningurinn hefði með því verið vanefndur af hinu stefnda félagi. Eins og atvikum var háttað, var fallist á með stefnanda að stefndu KMK og SFH hefðu bakað sér persónulega bótaábyrgð á vanefndunum með saknæmri háttsemi í störfum sínum fyrir félagið. Fallist var á riftunarkröfu S og kröfu um endurgreiðslu kaupverðsins óskipt úr hendi allra stefndu.

Fallist var á að stefnanda væri heimil riftun kaupsamnings um fasteignir vegna verulegra vanefnda þar sem vanefndar voru aðrar kaupsamningsgreiðslur en fyrsta greiðsla sem greidd hefði verið við undirritun kaupsamnings.

Fyrirtæki í heilbrigðisþjónustu var heimil riftun ráðningarsamnings stefnanda þar sem það teldist veruleg vanefnd af stefnanda hálfu að neita að fara eftir fyrirmælum um að taka covid-19 hraðpróf í upphafi vinnudags. Þá var stefndi einnig sýknaður af miskabótakröfu vegna riftunar ráðningarsamningsins.

Stefnandi höfðaði mál á hendur fyrrverandi vinnuveitanda sínum og krafðist greiðslu launa í uppsagnarfresti sem og miskabóta vegna fyrirvaralausrar uppsagnar. Stefnandi var talinn hafa vanrækt svo skyldur sínar við stefnda og trúnað að forsendur fyrir ráðningarsambandi stefnanda við stefnda hafi brostið. Stefnda hafi því verið heimilt að segja stefnanda upp störfum fyrirvaralaust og án áminningar. Stefnandi ætti því ekki rétt á launum á uppsagnarfresti. Það var jafnframt niðurstaða dómsins að uppsögn stefnanda hefði ekki borið að á þann hátt að það hefði valdið stefnanda miska sem stefndi bæri ábyrgð á. Stefndi var því sýkn af kröfu stefnanda.