Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að tiltekin bifreið yrði tekin úr vörslum B og fengin honum með beinni aðfarargerð.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að bifreið yrði tekin úr vörslum A og fengin honum með beinni aðfarargerð.
L hf. krafðist þess að félaginu yrði með beinni aðfarargerð afhentir nánar tilgreindir munir sem I ehf. hafði í sínum vörslum samkvæmt fjármögnunarleigusamningum aðila. Ágreiningur aðilanna laut öðrum þræði að því hvort samningarnir teldust hafa verið um leigu eða lán og þar með háðir banni 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 og vexti og verðtryggingu við því að fjárhæð láns í íslenskum krónum verði bundin við gengi erlends gjaldmiðils. Talið var að þeir fjármögnunarleigusamningar, sem um væri deilt í málinu, væru sambærilegir þeim samningum sem fjallað hefði verið um í ákveðnum dómum Hæstaréttar og af þeim yrði ráðið að um leigusamninga væri að ræða en ekki lánssamninga. Ákvæði VI. kafla laga nr. 38/2001 stæðu því þannig ekki í vegi að aðilunum hefði verið heimilt að semja um að leigugjald í viðskiptum þeirra tæki mið af breytingum á gengi erlendra gjaldmiðla. Þá lægi fyrir að sóknaraðili hefði verið í slíkum vanskilum að varnaraðila hefði verið heimilt að rifta samningunum. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um heimild L hf. til að fá munina tekna úr vörslum I ehf.
Ó var heimilað að fá með beinni aðfarargerð þrjár hryssur teknar úr vörslum H, sbr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, enda væri Ó skráður eigandi þeirra í alþjóðlegu skráningarkerfi íslenskra hesta og hefði H ekki borið brigður á eignarhald Ó á þeim. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að eins og atvikum málsins væri háttað gæti ágreiningur málsaðila um rétt H til endurgjalds fyrir umhirðu og tamningu á hryssunum ekki staðið aðfarargerðinni í vegi.
S ehf. flutti inn járn síðla árs 2007 en járnið var við komuna til landsins afhent bankanum L hf., síðar N hf., sem tekið hafði við eignarhaldi þess. Í júnímánuði 2008 var járnið flutt frá hafnarsvæðinu til S ehf., en hluta þess var komið fyrir á lóð K ehf. þar sem það rúmaðist ekki allt hjá S ehf. Flutningsfyrirtækið Í ehf. annaðist flutninginn. G, sem þá var fyrirsvarsmaður Í ehf., flutti járnið sem geymt var hjá K ehf. til geymslu á jörð sinni í Hvalfjarðarsveit Dótturfélag N hf., H ehf., tók síðar við eignarhaldi járnsins og afsalaði í október 2010 því til ST ehf. Síðastgreinda félagið krafðist þess þá að járnið, sem geymt var á landi G og L, yrði afhent sér. G og L héldu því meðal annars fram að járnið væri til afhendingar gegn greiðslu áfallins geymslukostnaðar og að til tryggingar honum hefðu þau haldsrétt í járninu. Deila aðila laut einkum að því hvort flutningurinn í Hvalfjarðarsveit hefði verið að beiðni ST ehf. eða að beiðni, fyrir hönd Í ehf. Niðurstaða Hæstaréttar var sú að eins og atvikum málsins væri háttað yrði talið að með því að flytja járnið á jörð sína og neita eiganda þess að fá það afhent hefðu G og L með ólögmætum hætti aftrað ST ehf. þess að neyta eignarréttinda sinna yfir járninu. Var aðfararbeiðni ST ehf. því tekin til greina.
Úrskurður héraðsdóms, þar sem fallist var á það með A að honum væri heimilað að fá dóttur sína tekna úr umráðum B og afhenta sér með beinni aðfarargerð, var staðfestur.
K krafðist þess að sér yrði heimilað að fá dætur hennar og M teknar úr umráðum M og fengnar sér með beinni aðfarargerð. M og K fóru sameiginlega með forsjá stúlknanna en lögheimili þeirra var hjá K. Í Hæstarétti var vísað til skýrslu sálfræðings sem hafði rætt við dætur aðilanna og kannað afstöðu þeirra til kröfu K. Báðar dætur aðilanna höfðu lýst yfir vilja sínum til þess að búa hjá M og fært rök fyrir þeirri afstöðu. Afstaða eldri stúlkunnar, sem var á þrettánda ári, sýndist nokkuð afdráttarlaus og byggð á reynslu. Þegar litið var til aldurs stúlknanna og þess sem fram kom í skýrslu sálfræðingsins um afstöðu þeirra þótti varhugavert að taka til greina kröfu K um afhendingu stúlknanna og var henni því hafnað.
S og J kröfðust þess, með beiðni til héraðsdóms, að þau yrðu með beinni aðfarargerð sett inn í óhindruð umráð að nánar tilgreindum vegi í Rangárþingi ytra. Til vara að þau yrðu með beinni aðfarargerð sett inn í óhindraðan umferðarrétt um sama veg. Héraðsdómur hafnaði kröfu S og J þar sem þeim hafði ekki tekist að sanna, með óyggjandi hætti, að þau ættu skýlausan rétt til óhindraðra umráða yfir hinum umdeilda vegi. Ekki var heldur sýnt fram á með skjallegum hætti að S og J ættu umferðarrétt að umræddum vegi, eins og áskilið er samkvæmt 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, og var þeirri kröfu því einnig hafnað. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms.
K taldist hvorki hafa sett fram röksemdir né lagt fram gögn sem réttlætt gætu þá röskun á lögmætu ástandi sem hún hafði viðhaft gagnvart barni sínu og M og var því fallist á beiðni hans um að fá barnið afhent sér með beinni aðfarargerð.
M krafðist þess að fá dóttur sína afhenta sér með beinni aðfarargerð, en hún var ásamt móður sinni á Íslandi. Talið var að M hefði markað málinu farveg samkvæmt III. kafla laga nr. 160/1995 sem fjallar um viðurkenningu og fullnustu á grundvelli Evrópusamnings um viðurkenningu og fullnustu ákvarðana varðandi forsjá barna og endurheimt forsjár barna. M reisti staðhæfingu sína um að K hefði flutt stúlkuna hingað til lands með ólögmætum hætti á fyrirliggjandi dómi héraðsdómstóls í París frá 8. janúar 2007. Um útivistardóm var að ræða og hafði K áfrýjað honum til æðri dómstóls. Vísað var til þess að samkvæmt 9. gr. laga nr. 160/1995 mætti með úrskurði fresta viðurkenningu eða fullnustu ákvörðunar um forsjá, búsetu eða umgengnisrétt, ef ákvörðuninni hefur verið skotið til æðra dómstóls og að ákvæðið tæki til fullnustu ákvörðunar af þessu tagi, sem reist væri á III. kafla laga nr. 160/1995 og fyrrnefndum Evrópusamningi. Í ljósi atvika var hafnað kröfu M um afhendingu stúlkunnar, en æðri dómstóll í Frakklandi hafði ekki enn komist að niðurstöðu í tilefni af áfrýjun K á framangreindum dómi.
H var sagt upp starfi forstjóra S hf. og var um leið gert að láta af störfum hjá félaginu. Á uppsagnarfrestinum var hann ráðinn framkvæmdastjóri hjá A hf., sem var í samkeppni við S hf. Síðargreinda félagið krafðist þess þá að bifreið, sem H hafði til umráða í samræmi við ráðningarsamning milli aðila, yrði tekin af honum með beinni aðfarargerð. Talið var að það hefði ekki samrýmst trúnaðarskyldum H við S hf. að taka að sér starf framkvæmdastjóra hjá félagi, sem væri í samkeppni við S hf. Var félaginu því rétt að rifta samningi aðila um framangreinda bifreið og krefjast þess að hún yrði afhent félaginu með beinni aðfarargerð.
IV ehf. krafðist þess að sér yrðu afhent með beinni aðfarargerð nánar tilgreind tæki, sem G ehf. hafði verið með á leigu frá fyrrgreinda félaginu, en það hafði rift leigusamningi aðila þar sem G ehf. hafði ekki staðið skil á leigugreiðslum. Talið var að G ehf. þyrfti að bera hallann af því að ekki hefðu verið lögð fram viðhlítandi gögn um að félaginu hefði verið heimilt að halda eftir leigugreiðslum vegna ætlaðra vanefnda IV ehf. á samningsskyldum sínum. G ehf. bar ennfremur fyrir sig að félagið hefði keypt umrædd tæki í samræmi við kaupréttarákvæði í leigusamningnum. Þar sem G ehf. hafði ekki greitt kaupverðið var ekki talið að félagið gæti borið fyrir sig að það ætti rétt yfir tækjunum. Með hliðsjón af þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að heimila að gerðin færi fram.
Þ hf. krafðist að honum yrði með beinni aðfarargerð afhentar tvær tilteknar vélar sem T ehf. hafði keypt af honum samkvæmt munnlegum samningi. Í reikningi Þ hf. var greint frá kaupunum og verði vélanna. Tveimur dögum eftir útgáfu hans ritaði fyrirsvarsmaður undir yfirlýsingu sem nefnd var eignarréttarfyrirvari. Með vísan til þess að yfirlýsingin væri óskýr í nokkrum atriðum auk þess sem fyrir lægi að T ehf. hefði greitt Þ hf. þá fjárhæð sem reikningurinn kvað á um og T ehf. hefði að minnsta kosti greitt andvirði verðminni vélarinnar þegar hin umdeilda yfirlýsing var gefin út var talið að ekki væri fullnægt skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför til að veita Þ hf. umráð yfir vélunum með beinni aðfarargerð. Var úrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi.
O var talið heimilt að fá fullan og ótakmarkaðan aðgang að skrá yfir stofnfjáreigendur S, sem tilgreindi nafn stofnfjáreiganda, heimilisfang og kennitölu, ásamt stofnfjáreign hvers þeirra, með þeim hætti að hann fengi að rita niður upplýsingar úr skránni.
Y krafðist þess að fá son sinn S tekinn af heimili X, föður drengsins, með beinni aðfarargerð. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimilað var að gerðin færi fram og að S yrði komið í forsjá Y, en hún fór með forsjá drengsins samkvæmt úrskurði dóms- og kirkjumálaráðuneytisins.