Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að máli um viðurkenningu kröfu BIIVCF við slit á félaginu BIIÍ hf. yrði frestað þar til meðferð máls sömu aðila fyrir héraðsdómi í Lúxemborg yrði lokið. BIIÍ hf. var undir slitum samkvæmt XIII. kafla laga nr. 2/1995 um hlutafélög og hafði BIIVCF lýst kröfu við slitin sem krafist var að yrði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Lá fyrir að mál varðandi sömu fjárkröfu var rekið milli málsaðila fyrir héraðsdómi í Lúxemborg en í kaupsamningi sem fjárkrafa BIIVCF átti rót sína í, var kveðið um að mál sem risu á grundvelli samningsins skyldu rekin fyrir hinum erlenda dómstóli. BIIÍ hf. byggði á því að ákvæði Lúganósamningsins leiddu til þess að ágreiningsmál aðila ættu eingöngu undir íslenska dómstóla. Þannig væri héraðsdómstóli í Lúxemborg óheimilt að taka mál aðila til meðferðar og bæri að vísa málinu sem hefði verið höfðað fyrir honum frá dómi. Af þeim sökum væru ekki efni til að fresta máli aðila hér á landi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem mál aðila varðaði ekki slit sóknaraðila heldur tilvist kröfu sem lýst var af því tilefni yrði ekki fallist á að af 2. tölulið 22. gr. Lúganósamningsins leiddi að hafna bæri kröfu BIIVCF um frestun málsins. Þá kæmi fram í 1. mgr. 23. gr. samningsins að ef aðilar hafi samið um að dómstóll í ríki, sem bundið er af samningnum, skuli hafa dómsvald um ágreining sem þegar er risinn eða kann að rísa í tengslum við lögskipti þeirra, skuli sá dómstóll hafa dómsvald. Þar sem í kaupsamningi aðila væri slíkt ákvæði um að mál skyldu rekin fyrir héraðsdómi í Lúxemborg var ekki talið að annað lægi fyrir en málið þar hefði verið réttilega höfðað fyrir þeim dómstóli. Taldi Landsréttur að niðurstaða hins erlenda dómstóls gæti varðað úrslit máls aðila sem rekið var hér á landi og að meginreglan um hraða málsmeðferð stæði því ekki í vegi að málinu yrði frestað að kröfu BIIVCF. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að breytt yrði því réttarástandi milli hans og B og þriggja barna þeirra, sem komið var á með úrskurði Landsréttar í máli nr. 329/2022. Einnig hafnaði héraðsdómur að svo stöddu kröfu A um að fresta meðferð forsjármáls milli A og B. Með gagnkæru kærði B þann hluta úrskurðar héraðsdóms sem laut að málskostnaðarkröfu hennar. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að raska ekki réttarástandi því sem komið var á til bráðabirgða með úrskurði Landsréttar í máli 329/2022. Kröfum A er lutu að forsjá barna aðila til bráðabirgða, lögheimili þeirra, meðlagsgreiðslum og umgengni var því hafnað. Landsréttur vísaði aftur á móti frá kröfu A um að forsjármáli hans og B yrði frestað þar sem kæruheimild skorti. Þá var ekki tekin efnisleg afstaða til málskostnaðarkröfu B fyrir héraðsdómi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um frestun máls A á hendur B og C ehf. þar til niðurstaða lægi fyrir í öðru máli sem varðar hagsmuni málsaðila.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um frestun máls A gegn B, C og D til frekari gagnaöflunar af hálfu A. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sönnunargagn það er gagnaöflun A laut að varðaði ekki málsástæður sem hún byggði á í málinu. Var því lagt til grundvallar að tilgangslaust væri að afla þess, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var beiðni P um dómkvaðningu matsmanna áður en fram færi málflutningur um kröfu T ehf. og G um frávísun málsins frá héraðsdómi.