K hf. höfðaði mál gegn KA og krafðist meðal annars greiðslu lánssamninga sem aðilar höfðu gert sín á milli vegna kaupa KA á hlutabréfum í K hf. en á þeim tíma hafði KA verið einn af framkvæmdastjórum K hf. Hafði þáverandi forstjóri K hf. samþykkt að umrædd hlutabréf yrðu færð yfir í 7 ehf., sem var eignarhaldsfélag á vegum KA, ásamt þeim skuldum sem stóðu að baki hlutabréfakaupunum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þáverandi forstjóri K hf. hefði haft rétt til að rita einn firma K hf. sbr. 2. mgr. 74. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög og að takmörkun á þeim rétti sem fram kom í verklagsreglum K hf. hefði einskorðast við að veita framkvæmdastjórum fyrirtækisins lán. Var áðurnefnd ákvörðun forstjórans því skuldbindandi fyrir K hf. og þurfti ekki að taka afstöðu til þess hver hefði verið vitneskja KA um heimild forstjórans til að skuldbinda K hf. á þessum tíma. Ekki var talið skipta máli að hlutafé 7 ehf. hafði ekki verið greitt í peningum við stofnun félagsins. Þá var hafnað málsástæðum K hf. er lutu að því að KA skyldi bera ábyrgð á skuldbindingum 7 ehf. á grundvelli ólögfestrar undantekningar frá meginreglunni um takmarkaða ábyrgð hluthafa á skuldbindingum slíkra félaga eða ólögfestrar meginreglu kröfuréttar um óréttmæta auðgun. Þá var hafnað kröfum K hf. sem byggðar voru á því að KA hefði valdið K hf. tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti.Með dómi Hæstaréttar var hafnað kröfu KA um að málinu yrði vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu KS að fjárhæð 463.200.000 sterlingspund, sem hann lýsti á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar K frá 17. september 2007 við slit K. Ábyrgðaryfirlýsingin var til komin vegna kaupa KH, dótturfélags K, á félaginu D á Mön af DH, en D mun eftir kaupin hafa verið sameinað KS. Hélt KS því fram að yfirlýsingin hefði verið forsenda fyrir því að fallist yrði á kaupin af hálfu DH og fjármálaeftirlitsins á Mön. Ábyrgðaryfirlýsingin var undirrituð af I sem „an authorised signatory“, en hann gegndi þá starfi forstjóra K á Íslandi. Samkvæmt skjali, útgefnu af K 29. september 2006, sem bar heitið „Listi yfir undirritunarheimildir“, féll I í flokk A og hafði þar með heimild til að skuldbinda félagið í öllum málum. Í yfirlýsingunni var því lýst yfir að K ábyrgðist að efna skuldbindingar KS, sem væri dótturfélag K, að því marki sem KS yrði ófær um að greiða með eigin eignum réttmætar kröfur á hendur honum. KS reisti kröfu sína á því að yfirlýsingin fæli í sér skuldbindingu sem forstjórinn hefði haft umboð til að gangast undir fyrir hönd K. K bar á hinn bóginn fyrir sig að yfirlýsingin hefði falið í sér ráðstöfun, sem stjórn félagsins hefði ein verið bær til að taka ákvörðun um. Það umboð, sem forstjórinn hefði haft til að skuldbinda félagið, hefði ekki tekið til þeirrar ráðstöfunar sem hér um ræddi. Greindi aðila því á um hvort umboð I til að rita firma K leiddi til þess að K væri bundinn við ábyrgðaryfirlýsinguna vegna 1. töluliðar 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög. Talið var að umboð I til að rita firma K hefði ekki verið takmarkað á þann hátt að fleiri en einn færu með ritunarréttinn í sameiningu, sbr. 3. mgr. 74. gr. laga nr. 2/1995, sem þó hefði verið heimilt. Þá væri sú meginregla 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995 skýr að löggerningur manns, sem kæmi fram fyrir hönd hlutafélags í skjóli umboðs til að rita firma þess, væri bindandi, en undantekningarákvæði 1. töluliðar þeirrar málsgreinar tæki einungis til takmarkana á heimild umboðsmanns, sem ákveðnar væru í sömu lögum. Þau hefðu ekki að geyma takmörkun á heimild umboðsmanns til að rita firma sem miðaði við eðli og umfang ráðstafana hans. Þá var talið að ekki skipti máli sú varnarástæða K að takmarkanir á umboði forstjórans hefðu falist í ráðningarsamningi hans og innri útlánareglum samkvæmt regluhandbók K, en sú skylda yrði ekki lögð á viðsemjanda hlutafélags að kynna sér gögn, sem sneru inn á við, en væru ekki hluti þess umboðs sem kynnt væri út á við. Ekki var fallist á með K að heimfæra bæri takmarkanir á heimild umboðsmanns, sem fram kæmu í 2. mgr. 68. gr. laga nr. 2/1995, upp á heimildir samkvæmt rétti til að rita firma. Að virtu þessu öllu var talið að yfirlýsing K um ábyrgð fæli í sér bindandi skuldbindingu gagnvart KS, sem leiddi til þess að krafa KS var tekin til greina.