Fallist á kröfu sóknaraðila um að henni sé heimilt að leysa til sín tilteknar fasteignir dánarbús látins eiginmanns.
Ágreiningi vegna frumvarps skiptastjóra í dánarbúi vísað frá dómi.
Kristrún Ólöf Jónsdóttir, Þorsteinn Hjaltested, Vilborg Björk Hjaltested, Marteinn Þ. Hjaltested og Sigurður Kristján Magnússon Hjaltested (
Sigurbjörn Ársæll Þorbergsson hrl)
gegn
Markúsi Ívari Hjaltested og Sigríði Hjaltested (
Valgeir Kristinsson hrl),
Sigurði Kristjáni Sigurðssyni Hjaltested og Karli Lárusi Hjaltested (
Sigmundur Hannesson hrl) og
Hansínu Sesselju Gísladóttur og dánarbúi Finnborgar Bettýjar Gísladóttur og Guðmundi Gíslasyni og Margréti Margrétardóttur og Gísla Finnssyni og Elísu Finnsdóttur (
Oddur Þórir Þórarinsson hdl)
Í málinu var deilt um hvernig skipta skyldi arfi milli erfingja í dánar- og félagsbúi Sigurðar Kristjáns Lárussonar Hjaltested, sem lést á árinu 1966, og eftirlifandi eiginkonu hans Margrétar Guðmundsdóttur Hjaltested, en skipti á dánarbúinu hófust 25. febrúar 1967. Með dómi Hæstaréttar 3. maí 2012 í máli nr. 701/2012 var því slegið föstu að beinn eignarréttur að jörðinni Vatnsenda í Kópavogi væri enn á hendi dánarbúsins. Talið var að skipta bæri arfi í samræmi við helmingaskiptareglu hjúskaparlaga og almennar reglur I. kafla erfðalaga um lögerfð.
Deilt um greiðslumark sauðfjár við dánarbússkipti
Ágreiningsmál við skipti á dánarbúi
Ágreiningur við opinber skipti dánarbús
Árið 2012 og föstudaginn 16. nóvember og er dómþing Héraðsdóms Reykjaness og sem háð er að og Fjarðargötu 9 og Hafnarfirði og af Ástríði Grímsdóttur héraðsdómara og í málinu nr. og Q-1/2012: og Sigurður Kristján Hjaltested og Karl Lárus Hjaltested (
Sigmundur Hannesson hrl),
Sigríður Hjaltested og Markús Ívar Hjaltested (
Valgeir Kristinsson hrl) og
Hansína Sesselja Gísladóttir og Finnborg Bettý Gísladóttir og Guðmundur Gíslason og Margrét Margrétardóttir og Gísli Finnsson og Elísa Finnsdóttir og Kristján Þór Finnsson (
Guðjón Ólafur Jónsson hrl)
gegn
Kristrúnu Ólöfu Jónsdóttur, Þorsteini Hjaltested, Vilborgu Björk Hjaltested, Marteini Þ. Hjaltested og Sigurði Kristjáni Hjaltested (
Sigurbjörn Ársæll Þorbergsson hrl)
Ágreiningur kom upp hjá skiptastjóra dánarbús hvort jörðin Vatnsendi í Kópavogi teldist til eigna dánarbúsins eða ekki. Var ágreiningnum vísað til Héraðsdóms. Var niðurstaða dómsins sú að eignarrétturinn að jörðinni hafi aldrei verið með löglegum hætti fluttur frá Sigurði K. Lárussyni Hjaltested, sem fékk jörðina í arf eftir föðurbróður sinn. Þrátt fyrir mörg dómsmál þar sem tekist var á um jörðina fram til ársins 2011, þá fluttist eignarrétturinn að jörðinni aldrei til niðja Sigurðar, heldur eingöngu afnota- og umráðarétturinn, eins og tekið var fram í erfðaskránni að skyldi gera. Þrátt fyrir að jörðin hafi gengið til elsta sonar elsta sonar, eins og erfðaskráin kvað á um, þá var það mat dómsins að þrátt fyrir mismunandi orðalag í undangengnum dómum undirréttar og Hæstaréttar Íslands um eignarhald á jörðinni hafi í raun einungis afnota- og umráðaréttur á jörðin færst milli niðja. Var jörðin því talin til eigna dánarbús Sigurðar Kristjáns Lárussonar Hjaltested.
A og B gerðu sameiginlega erfðaskrá um svipað leyti og þau gengu í hjónaband. Var í henni meðal annars kveðið á um að hvorugt gæti breytt erfðaskránni án samþykkis hins. Meðal ákvæða erfðaskrárinnar var að börn A skyldu erfa eigur B. Eftir andlát A gerði B nýja erfðaskrá þar sem systkini B skyldu erfa hana. Sú breyting var talin ógild þar sem B gæti ekki einhliða breytt ákvæðum fyrri skrár.
A, B og C gegn
D, E og F
Skiptastjóri vísaði til dómsins ágreiningi vegna vaxtakrafna. Sóknaraðilar kröfðust þess að frumvarpi til úthlutunar yrði breytt á þann veg að fé sem varnaraðilar fengu úr hendi hins látna um áramótin 1999/2000 bæri útlánsvextil. Ekki var talið að frumvarp samkvæmt 1. mgr. 77. gr. laga 20/1991 lægi fyrir. Var málinu vísað frá þar sem ekki var talið unnt að taka afstöðu til dómkrafna aðila nema fara út fyrir efni þeirra.
Hafnað var kröfum sóknaraðila um að dánarbú X ætti endurgjaldskröfu á grundvelli 107. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 á hendur dánarbúi Y. Málskostnaður var felldur niður.
Hjón gerðu kaupmála og erfðaskrá 1991 og aftur 1996. fallist á að 1996 hafi konan ekki verið fær um að gera slíka gerninga vegna ellihrörnunar. Ósannað var að hún hefði verið haldin þeim 1991.
Deilt var um túlkun á erfðaskrá. Dæmt var að samkvæmt ákvæðum erfðaskrárinnar tæki hún ekki til arfs, sem hinum látna hafði tæmst skömmu áður en hann lést. Var fallist á með varnaraðilum að fjármunir þessir skyldu renna til lögerfingja samkvæmt erfðalögum.
Um það var deilt hvort fasteign væri séreign K á grundvelli ákvæðis í kaupmála M og K um að eign sem komi í stað séreignar skuli vera séreign. Það var niðurstaða dómsins að fasteign sú sem deilt var um hefði komið í stað fasteignar sem var séreign samkvæmt kaupmála hjónanna og því væri hin umdeilda fasteign séreign K. Þá deildu aðilar um það hvort erfðaréttur M skömmu eftir andlát K hefði fallið niður á grundvelli ákvæðis 1. málsliðar 2. mgr. 19. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Það var niðurstaða dómsins að búsetuleyfi væri almennt forsenda fyrir því að ákvæðið ætti við og þar sem M hafði ekki fengið leyfi til setu í óskiptu búi var talið að ákvæðið ætti ekki við.
Skipti. Tveir bræður deildu um hvort þeir ættu ógreiddan móðurarf í dánarbúi föður. Fallist á kröfu annars en kröfu hins hafnað.