Seljanda fasteignar gert að greiða skaðabætur þar sem breytingar á fasteigninni voru án byggingarleyfa og byggingarfulltrúi hafði krafist þess að eignin yrði færð í upprunalegt horf sem seljandinn upplýsti kaupendur ekki um.
Í nóvember 2014 keyptu E og H fasteign af Þ og S og greiddu hluta kaupverðs með fasteign í sinni eigu. Í byrjun sumars 2015 urðu Þ og S þess vör að múrklæðning utan á þeirri fasteign væri laus á sumum stöðum auk þess sem þau höfðu uppgötvað ummerki rakaskemmda. Ástand fasteignarinnar var metið af verkfræðistofu, dómkvöddum matsmanni og loks yfirmatsmönnum og var niðurstaða allra að fasteignin væri haldin ýmsum ágöllum. Í kjölfarið höfðuðu Þ og S mál á hendur E og H og kröfðust þess aðallega að staðfest yrði riftun þeirra á umræddum kaupsamningum en til vara að þeir yrðu ógiltir. Samhliða kröfu um riftun og ógildingu gerðu þau kröfu um greiðslu skaðabóta. Til þrautavara kröfðust þau greiðslu skaðabóta fyrir beint og óbeint tjón og/eða afsláttar. Í dómi Landsréttar var fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að umrædd fasteign hefði verið haldin þeim ágöllum sem lýst var í yfirmatsgerð og viðbótarmatsgerð en þeir námu 28,6% af kaupverði fasteignarinnar. Ekki var talið sannað að E og H hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi eða vanrækt upplýsingaskyldu sína samkvæmt 26. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Ekki var heldur talið að Þ og S hefðu getað áttað sig á ágöllunum við venjulega skoðun, sbr. 29. gr. laga nr. 40/2002. Landsréttur lagði til grundvallar að ágallarnir hefðu rýrt verðmæti fasteignarinnar svo nokkru varðaði, sbr. síðari málslið 18. gr. laga nr. 40/2002. Því hefði fasteignin verði gölluð þegar hún var afhent Þ og S. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu E og H af kröfu um riftun þar sem tvö og hálft ár höfðu liðið frá gerð kaupsamninganna þar til riftunaryfirlýsing var fyrst send þeim. Liðinn hefði verið sá frestur sem sanngjarnt mætti telja að Þ og S hefðu haft til að senda riftunaryfirlýsinguna, sbr. 1. málslið 2. mgr. 42. gr. laga nr. 40/2002. Þá var niðurstaða héraðsdóms jafnframt staðfest um sýknu E og H af varakröfu Þ og S um ógildingu kaupsamninganna og að ekki yrði fallist á sýknukröfur E og H vegna meints tómlætis Þ og S. Aftur á móti var E og H gert að greiða Þ og S skaðabætur vegna þess tjóns sem þau síðarnefndu hefðu orðið fyrir vegna umræddra galla á fasteigninni. Ekki lá fyrir sönnun um að E og H hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi og voru þau því sýknuð af kröfu um greiðslu skaðabóta vegna óbeins tjóns, sbr. 1. mgr. 43. gr. laga nr. 40/2002.
Í ehf. og DL ehf., síðar D ehf., gerðu með sér samning um kaup þess fyrrnefnda á öllum rekstri þess síðarnefnda, en félagið annaðist einkum innflutning á fiskilínum og krókum til sölu til útgerða á Íslandi. Í 12. grein kaupsamningsins var að finna ákvæði um samkeppnishömlur þar sem DL ehf. og fyrirsvarsmaður þess, A, skuldbundu sig í þrjú ár frá afhendingu að stunda ekki starfsemi sem teldist geta verið í samkeppni við þann rekstur sem yfirtekinn var samkvæmt samningnum. Í ehf. taldi að A hefði brotið gegn 12. grein samningsins og höfðaði mál gegn A og D ehf., en bú þess félags var síðar tekið til gjaldþrotaskipta, þar sem krafist var skaðabóta óskipt úr hendi þeirra vegna þess tjóns sem það taldi sig hafa orðið fyrir, m.a. vegna tapaðrar viðskiptavildar. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að A hefði brotið gegn þeirri skuldbindingu sem hann gekkst undir samkvæmt 12. grein kaupsamningsins með atbeina sínu að innflutningi á tveimur gámum með fiskilínu og fleiri vörum sem og vegna samskipta hans í óþökk Í ehf. við framleiðanda fiskilínunnar í Suður-Kóreu. Þá taldi Hæstiréttur að A hefði ljáð atbeina sinn, í gegnum einkahlutafélag sem hann hefði að minnsta kosti óbein tengsl við, til þess að Í ehf. hefði ekki átt þess kost að flytja inn og selja í heildsölu króka frá tiltekinni verksmiðju í Indlandi, en þá hafði DL ehf. áður selt. Hefði hann þannig vanrækt þær skyldur sem hann undirgekkst með samningnum og komið í veg fyrir að Í fengi afhent það sem félagið hafði keypt. Hefði A með háttsemi sinni rýrt af ásettu ráði verðmæti hins selda og valdið Í tjóni. Bæri hann á því skaðabótaábyrgð og þar sem háttsemin hefði verið saknæm tæki ábyrgðin bæði til beins og óbeins tjóns Í. Var A gert að greiða Í 25.000.000 krónur í skaðabætur sem ákveðnar voru að álitum. Þrotabú D ehf. var á hinn bóginn sýknað með vísan til þess að hvorki hefði verið sýnt fram á að félagið hefði átt þátt í innflutningi á umræddum tveimur gámum með fiskilínu né að það hefði á annan hátt brotið gegn 12. grein kaupsamningsins, en félagið yrði ekki talið samábyrgt vegna vanefnda A.
R ehf. höfðaði mál á hendur H og Á og krafðist aðallega riftunar á kaupsamningi um fasteign vegna ýmissa galla sem félagið taldi vera á eigninni, en til vara skaðabóta. Héraðsdómur hafnaði riftunarkröfu R ehf. en féllst á að félagið ætti rétt á skaðabótum sökum þess að brunahurð og snjógrind hefðu ekki staðist kröfur byggingarreglugerðar og vegna þess að lagning rafmagns í bílskúr hefði ekki verið í samræmi við kaupsamning. Þar sem R ehf. hafði haldið eftir kaupsamningsgreiðslu sem nam hærri fjárhæð heldur en skaðabætur félagsins vegna gallanna, sýknaði héraðsdómur H og Á af kröfum þess á grundvelli skuldajafnaðar. Fyrir Hæstarétti var aðeins deilt um skaðabótakröfu R ehf. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um rétt R ehf. til bóta vegna brunahurðarinnar og raflagnanna í bílskúrnum, en sýknaði H og Á af kröfu félagsins vegna snjógrindarinnar. Þá taldi Hæstiréttur að H og Á bæru ábyrgð á því gagnvart R ehf. að gerð hefðu verið mistök við gerð söluyfirlits fasteignarinnar, þar sem tilgreint var að til staðar væri snjóbræðslukerfi þótt svo hefði ekki verið, og því ætti félagið einnig rétt á bótum vegna þess. Að lokum vísaði Hæstiréttur til þess að þótt H og Á hefðu ekki gagnáfrýjað héraðsdómi fyrir sitt leyti heldur krafist staðfestingar hans, væri þeim engu að síður heimilt að krefjast þess að skaðabótakröfu R ehf. yrði hafnað, þar á meðal vegna þeirra liða sem dæmdir hefðu verið í héraði, enda fælist ekki í því krafa um breytingu á dómsorði héraðsdóms heldur að forsendum fyrir niðurstöðunni yrði breytt. Voru H og Á því dæmd til að greiða R ehf. skaðabætur vegna nefndra galla, en að frádreginni þeirri fjárhæð sem R ehf. hafði haldið eftir.
A og H höfðuðu mál á hendur Ó til heimtu eftirstöðva kaupverðs samkvæmt kaupsamningi um fasteign, en Ó hélt uppi gagnkröfu vegna ætlaða galla á hinu selda. Var gagnkrafan í fyrsta lagi vegna ýmissa galla sem hann taldi vera innanhúss, einkum vegna raka eða myglu, í öðru lagi á þaki, í þriðja lagi á fráveitulögnum og í fjórða lagi á baðherbergi. Þá krafðist Ó skaðabóta vegna kostnaðar við leigu á húsnæði þann tíma sem viðgerðum og endurbótum stóð. Talið var að Ó hefði engar sönnur fært að því að A og H hefðu verið kunnugt um þann raka sem fannst innanhúss þannig að varðaði vanrækslu á upplýsingaskyldu seljanda samkvæmt 26. gr. fasteignakaupalaga nr. 40/2002. Á hinn bóginn þótti sannað að A og H hefðu hlotið að vita um ástand þakviða við skorstein fasteignarinnar og að öndunarpípa hefði ekki legið í gegnum þakið, heldur endað í risinu sjálfu. Voru þau því dæmd skaðabótaskyld vegna tjóns sem af þessu mátti leiða. Jafnframt var talið að ástand frárennslislagna hefði ekki verið í samræmi við upplýsingar í söluyfirliti fasteignarinnar. Með vísan til 1. mgr. 27. gr. fasteignakaupalaga voru A og H látin bera ábyrgð á því. Þá var litið svo á að þeir ágallar sem Ó taldi vera á baðherbergi fasteignarinnar væru ekki gallar í skilningi 18. gr. laganna. Loks var ekki fallist á með Ó að þeir gallar, sem hefðu verið á fasteigninni og leiddu til réttar hans til skaðabóta, hefðu verið slíkir að nauðsynlegt hefði verið fyrir hann að flytja úr íbúðinni til lengri tíma vegna úrbóta á þeim. Voru A og H því sýknuð af þeirri kröfu.
Í málinu krafðist B ehf. viðurkenningar á skaðabótaskyldu M ehf. vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna ætlaðra vanefnda M ehf. er rangur gír, sem ætlaður var í vélbát B ehf., var afhentur honum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af gögnum málsins, þar með töldum samskiptum málsaðila í aðdraganda að kaupunum og skýrslum vitna, yrði að leggja það á M ehf. að bera hallann af því að B ehf. hefði ekki fengið afhentan réttan gír í bát sinn sem hefði leitt til þess að ganghraði hans hefði orðið minni og hann ekki nýst sem skyldi við veiðar. Var lagt til grundvallar að ástæða þess að rangur gír hefði verið afhentur hefðu verið mistök eða vanræksla af hálfu starfsmanna sem M ehf. bæri ábyrgð á. Þá var ekki talið að B ehf. hefði glatað rétti til að bera fyrir sig gallann vegna tómlætis samkvæmt 1. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Var því fallist á kröfu B ehf. og lagt til grundvallar að skaðabótaábyrgðin tæki bæði til beins og óbeins tjóns, sbr. 1. mgr. og a. lið 3. mgr. 40. gr. sömu laga.