Dómstólaleit

S og SÞ voru sakfelldir fyrir tollalagabrot og brot gegn lögum um gjald af áfengi og tóbaki með því að hafa flutt til landsins tilgreint magn reyktóbaks og vindlinga og veitt íslenskum tollyfirvöldum rangar og villandi upplýsingar um varninginn. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að nokkrar tafir höfðu orðið á meðferð þess og þótti því rétt að skilorðsbinda refsinguna. Því var staðfestur dómur héraðsdóms um tveggja ára fangelsisrefsingu, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Auk þess var þeim báðum gert að greiða hvor um sig í ríkissjóð 740.742.386 krónur í sekt. Loks voru nánar tilgreindar eignir gerðar upptækar.

S, sem annaðist innflutning á vindlum í þeim tilgangi að selja beint í smásölu í eigin netverslun, krafðist endurgreiðslu frá Í á gjaldi sem S innti af hendi til ÁTVR í formi heildsöluálagningar á tóbak, sbr. ákvæði laga nr. 86/2011 um verslun með áfengi og tóbak. Taldi S að ÁTVR væri óheimilt að skylda S til að greiða heildsöluálagningu sem skilyrði fyrir því að fá tóbak sitt afhent, þar sem félagið stundaði ekki heildsölu. Ekki var um það deilt að heildsöluálagning á tóbak væri skattur, en S taldi á hinn bóginn að ekki væri fyrir hendi skýr lagastoð fyrir álagningunni, en hvergi í lögum nr. 86/2011 var skilgreint hvað fælist í „heildsölu“ eða „heildsöluálagningu“. Í niðurstöðu Landsréttar var bent á að samkvæmt 1. málslið 2. mgr. 7. gr. laga nr. 86/2011 hefði ÁTVR einkaleyfi til að selja tóbak innanlands í heildsölu. Í því einkaleyfi fælist að allt tóbak sem flutt væri til landsins og selt á Íslandi þyrfti fyrst að afhenda ÁTVR og kaupa síðan af stofnuninni í heildsölu. Þá væri í 3. mgr. 9. gr. laganna mælt fyrir um að heildsöluálagning á tóbak skyldi vera 18%. Samkvæmt því væri í lögum nr. 86/2011 mælt fyrir um meginatriði þeirrar skattlagningar sem um ræddi og álagningin sem deilt var um byggð á beinum fyrirmælum löggjafans í samræmi við ákvæði stjórnarskrárinnar og markmið þeirra. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest og Í sýknað af kröfum S.