Dómstólaleit

C krafðist þess að A og B yrðu svipt forsjá sonar síns, D, á grundvelli a- og d-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í dómi Landsréttar var lögð til grundvallar niðurstaða yfirmatsgerðar um að A og B væru ekki hæf til að fara með forsjá D. Var í því efni meðal annars litið til þess að vegna einhverfu A og útkomu B á persónuleikaprófum hefðu þau skert innsæi og skerta getu til að setja sig í spor D og sinna þörfum hans, auk þess sem lífstíll þeirra einkenndist af óstöðugleika, vanvirkni og félagslegri einangrun. Þá teldu yfirmatsmenn einnig hættu á að B myndi beita ofbeldi inni á heimilinu og ógna þannig öryggi D. Jafnframt hefði enginn þeirra matsmanna sem að málinu hafði komið talið A og B hæf til að fara með forsjá D. Með vísan til þess og gagna málsins að öðru leyti var talið að A og B væru augljóslega vanhæf til þess að fara með forsjá D og að fullvíst væri að líkamlegri eða andlegri heilsu hans og þroska væri hætta búin færu þau með forsjá hans. Þóttu skilyrði d- liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga fyrir forsjársviptingu því uppfyllt. Á hinn bóginn þóttu skilyrði a-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga ekki uppfyllt í málinu. Þá var ekki talið að 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga stæði forsjársviptingunni í vegi.