Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 3. mgr. 8. gr. laga nr. 79/2008 — Lög um endurskoðendur
D ehf. höfðaði mál á hendur K og krafðist skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna þess að K hefði með saknæmum og ólögmætum hætti hafnað umsókn D ehf. um byggingarrétt á lóðinni Á 4-8. K auglýsti úthlutun byggingarréttar á nánar tilgreindum lóðum árið 2015. D ehf. var meðal umsækjenda og samþykkti bæjarráð K að vísa umsókn félagsins til bæjarstjórnar til samþykktar fyrir lóðina Á 4-8 í samræmi við tillögu vinnuhóps um úthlutun byggingarréttar. Á fundi bæjar- stjórnar var ákveðið að fresta afgreiðslu umsóknarinnar og vísa erindinu aftur til bæjarráðs. Sama dag var umsókn D ehf. tekin fyrir hjá fyrrgreindum vinnuhópi sem bókaði að framlagður ársreikningur D ehf. hefði ekki uppfyllt skilyrði úthlutunar- reglna um áritun löggilts endurskoðanda. Í kjölfarið samþykkti bæjarráð, í samræmi við tillögu vinnuhópsins, að öðru félagi yrði gefinn kostur á byggingarrétti á lóðinni Á 4-8 enda þótti ekki rétt að heimila D ehf., umfram aðra, að leggja fram ný gögn að liðnum umsóknarfresti. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að krafa úthlutunar- reglnanna um að framlagðir ársreikningar væru áritaðir af löggiltum endurskoðanda væri málefnaleg og að D ehf. hefði ekki leitt í ljós að það hefði verið venjuhelguð eða alkunn framkvæmd að K tæki við óárituðum ársreikningum þvert á reglurnar. Þá hefði D ehf. ekki átt kröfu um að skila árituðum ársreikningi eftir lok umsóknarfrests enda hefði það verið til þess fallið að raska jafnræði umsækjenda. Loks var því hafnað að upphafleg ákvörðun bæjarráðs hefði verið fullnaðarákvörðun sem óheimilt hefði verið að hverfa frá. D ehf. hefði því ekki tekist sönnun um að umsókn hans hefði uppfyllt kröfur úthlutunarreglnanna eða að stjórnsýsluframkvæmd eða aðrar ákvarðanir K hefðu leitt til skaðabótaskyldu K. Var K því sýknað af kröfum D ehf.
Stefndi, Kópavogsbær, sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda, Dverghamra ehf., um tap væntanlegs hagnaðar/framlegð.
Stefnandi krafði stefnda um skaðabætur vegna tjóns sem rakið varð til þess að starfsmaður stefnanda dró sér fé úr sjóðum þess á tilteknu tímabili. Því var haldið fram að stefndi, sem endurskoðaði ársreikninga félagsins á þessu tímabili, bæri bótaábyrgð á fjártjóninu þar sem ekki hefðu verið viðhöfð rétt vinnubrögð við endurskoðun ársreikninga og hefði því ekki komist upp um fjárdráttinn fyrr en raun bar vitni. Ekki var talið sýnt fram á að starfsmenn stefnda hefðu brugðist skyldum sínum eða gert mistök við endurskoðun á ársreikningum stefnanda sem gætu leitt til bótaskyldu. Þegar af þeirri ástæðu var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
LBI hf. höfðaði mál á hendur P ehf. og P LLP til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem LBI hf. taldi sig hafa orðið fyrir af þeirra hálfu við endurskoðun og könnun á árshlutauppgjörum bankans og ráðgjafar um hvernig haga bæri tilteknum þáttum í reikningsskilum hans. Undir rekstri málins fékk LBI hf. dómkvadda menn til að leggja mat á nánar tiltekin atriði varðandi framangreint. Í máli þessu hafnaði héraðsdómur að taka til greina þá kröfu LBI hf. um að P ehf. og P LLP yrðu gert skylt að afhenda tiltekin gögn og upplýsingar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að slitum væri lokið á LBI hf. og frá þeim tíma giltu ekki reglur laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. um heimild slitastjórnar til að afla gagna og upplýsinga eftir reglum XIII. kafla laganna. Þá var tekið fram í dómi Hæstaréttar að frá þeirri meginreglu, að aðila máls yrði ekki gert að láta af hendi gögn sem hann hefði í umráðum sínum, yrði ekki komist með því að óska matsgerðar sem snertir sakarefnið og fá gagnaðila þannig knúinn til að afhenda gögn óbeint í skjóli reglna um matsgerðir. Var því hinn kærði úrskurður staðfestur.