Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 1. gr. laga nr. 78/1997 — Lög um stöðu, stjórn og starfshætti þjóðkirkjunnar
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A og B gegn Í og C var vísað frá dómi. Voru A og B hvorki talin hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 9/1991 um meðferð einkamála, né yrðu dómstólar krafðir álits um lögfræðileg efni, sbr. 1. mgr. 25 gr. laganna. Þá var ekki talið að kröfur A og B væru í samræmi við e. og f. lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga.
Stefnendur kröfðust þess að viðurkennt yrði að skírnarsáttmáli hefði ekki tekið gildi en til vara að hann yrði felldur úr gildi með dómi. Krafist var að færsla í kirkjubók um skírnina yrði felld úr gildi en til vara að dómsorð yrði birt við færsluna. Þá var krafist viðurkenningar á bótaskyldu vegna skírnarinnar en til vara að viðurkennt yrði að réttur samkvæmt 4. mgr. 18. gr. alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi hefði ekki verið virtur. Til þrautavara var krafist að viðurkennt yrði að óheimilt hafi verið að skíra B. Með úrskurði dómsins var málinu vísað frá dómi þar sem kröfur stefnenda uppfylltu ekki réttarfarsskilyrði samkvæmt lögum um meðferð einkamála.
Áfrýjandi, sem er skráð trúfélag, reisti kröfu sína á því að þjóðkirkjan fengi að lögum meiri greiðslur úr ríkissjóði en önnur trúfélög og í því fælist ólögmæt mismunun. Vísaði áfrýjandi til framlaga úr ríkissjóði er rynnu annars vegar í jöfnunarsjóð sókna og hins vegar í kirkjumálasjóð. Áfrýjandi byggði á því að skýra bæri 62. gr. og 65. gr. stjórnarskrárinnar til samræmis, á þá leið að samkvæmt jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar væri ólögmætt að gera upp á milli trúfélaga í löggjöf um stuðning við þau. Í niðurstöðu sinni vísaði Hæstiréttur til þeirra lögbundnu verkefna sem þjóðkirkjunni væri falið meðal annars með ákvæðum laga um stöðu, stjórn og starfshætti þjóðkirkjunnar nr. 78/1997 og þeirrar staðreyndar að starfsmenn þjóðkirkjunnar væru opinberir starfsmenn með réttindi og skyldur sem slíkir gagnvart öllum almenningi. Áfrýjandi væri hins vegar skráð trúfélag samkvæmt lögum um skráð trúfélög nr. 108/1999 og í þeim væru engin sambærileg ákvæði sem kvæðu á um starfsemi og réttindi og skyldur starfsmanna þeirra. Þegar af þeirri ástæðu að verkefni áfrýjanda og skyldur gagnvart samfélaginu yrðu ekki borin saman við lögboðin verkefni og skyldur þjóðkirkjunnar fælist ekki mismunun í því mati löggjafans að ákveða framlög til þjóðkirkjunnar úr ríkissjóði umfram önnur trúfélög og þar með ekkert brot á jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu stefnda.