Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
7 dómar fundust
Lög: Lög um breytingar á hjúskaparlögum og fleiri lögum og um brottfall laga um staðfesta samvist (ein hjúskaparlög). nr. 65/2010
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Deildu aðilar um eignarhald á íbúð og frístundahúsi, en þær eignir höfðu verið skráðar í jafnri eigu beggja, og bifreið sem var skráð eign A. Með hinum kærða úrskurði voru teknar til greina kröfur B um að þessar eignir væru alfarið hans eign. Í úrskurði Landsréttar var rakið að þegar vikið væri frá opinberri skráningu eignarhlutfalla yrði ráðið af dómaframkvæmd að byggt væri á heildarmati á aðstæðum sem gæti leitt til þess að eignarhlutföll væru ákvörðuð að álitum. Við mat á eignarhaldi á íbúð málsaðila tók Landsréttur fram að þar sem B hafi einn lagt til fjármuni í útborgun eignarinnar og sambúð aðila staðið í fremur skamman tíma eftir kaupin væri tilefni til að leggja til grundvallar önnur eignarhlutföll en þau sem leiddu af opinberri skráningu. Leit rétturinn til þess að sambúð aðila hafði varað í um níu ár, að þegar henni var slitið höfðu þau átt íbúðina í um þrjú ár og haldið þar sameiginlegt heimili. Viðurkenndi rétturinn að álitum 80% eignarhlutdeild B í íbúðinni. Við mat á eignarhaldi frístundahússins leit rétturinn til þess að nokkurt jafnræði hefði verið með aðilum varðandi ófjárhagsleg framlög við byggingu hússins en fjárhagsleg framlög A hefðu í samanburði við fjárútlát B verið minni háttar. Var viðurkennd að álitum 90% eignarhlutdeild B í frístundahúsinu. Loks var viðurkennd að álitum 50% eignarhlutdeild B í bifreið sem var skráð eign A.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi við opinber skipti til slita á fjárfélagi við lok óvígðrar sambúðar. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að andvirði 39% eignarhluta B í nánar tilgreindri fasteign kæmi óskert í hlut B við fjárskiptin og að eftirstöðvar láns á fasteigninni skyldu að öllu leyti teljast skuld A og dragast frá 39% eignarhluta hennar. Þá var vísað frá héraðsdómi kröfu B um að A endurgreiddi henni 8.561.924 krónur og kröfu A um að hún fengi í sinn hlut 3.396.956 krónur vegna útlagðs kostnaðar sem hún hefði greitt í þágu B frá sambúðarslitum. Loks voru staðfest ákvæði hins kærða úrskurðar um að nánar tilgreind bifreið skyldi afhent A utan skipta og um að hafna kröfum B um að tillit yrði tekið til viðgerðarkostnaðar af bifreiðinni og viðhalds á fasteigninni eftir sambúðarslit.
Með hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp í júlí 2015, var felld úr gildi ákvörðun Þ um að synja A um skráningu í þjóðskrá sem móður og forsjárforeldri B og C og viðurkenndur réttur hennar til slíkrar skráningar. Í september sama ár tilkynnti Þ að A hefði verið skráð sem móðir og forsjáraðili B og C. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með þessu hefði verið orðið við þeirri skyldu sem Í og Þ hefði verið lögð á herðar með hinum áfrýjaða dómi. Áfrýjun hans í október 2015 hefði því verið ósamrýmanleg þessu. Var málinu vísað frá Hæstarétti.
Synjun Þjóðskrár um skráningu móðernis I á grundvelli bandarísks dóms þar sem vísað hafði verið til samnings um staðgöngumæðru var felld úr gildi og viðurkenndur réttur I, svo og hinna ólögráða barna, til að hún yrði skráð móðir og forsjárforeldri.
A varð fyrir líkamstjóni er hann stökk yfir steinvegg við Fylkisheimilið og niður á steinsteypta stétt. Í viðurkenndi bótaskyldu og hafði greitt A skaðabætur sem námu ¾ hlutum af tjóni hans en taldi að A ætti sjálfur að bera ¼ hluta tjónsins vegna eigin sakar. Ljóst þótti að A hefði umrætt sinn verið undir áhrifum áfengis. Taldi Hæstiréttur að A hefði sýnt af sér verulegt gáleysi er hann tók þá hvatvísu ákvörðun að hlaupa í áttina að húsinu og stökkva yfir vegginn án þess að aðgæta hvernig aðstæður væru handan veggjarins. Þótti rétt að hann yrði látinn bera fjórðung tjóns síns sjálfur. Ekki voru talin efni til að beita lækkunarheimild í 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var Í því sýknað af kröfu A.
Fallist var á kröfu K um opinber skipti til fjárslita vegna loka óvígðrar sambúðar hennar og M, sbr. 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., með vísan til þess að sýnt væri að sambúð málsaðila hefði staðið samfleytt yfir í að minnsta kosti tvö ár og að uppfyllt væru skilyrði ákvæðisins til fjárslita milli þeirra.
K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kveðið var á um að opinber skipti til fjárslita milli hennar og M skyldu fara fram. Aðila greindi meðal annars á um hvort fullnægt væri skilyrðum 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. til að unnt væri að krefjast opinberra skipta til fjárslita milli þeirra. Þá greindi aðila á um hvort skilyrði væru að öðru leyti til þess að fram færu opinber skipti til fjárslita milli þeirra. Í dómi Hæstaréttar sagði að með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar mætti staðfesta þá niðurstöðu að skilyrði 100. gr. laga nr. 20/1991 um tveggja ára samfellda sambúð væri uppfyllt í málinu. Í dóminum sagði því næst að af 109. gr. laga nr. 20/1991 yrði ráðið að opinber skipti til fjárslita færu ekki fram nema minnst annar aðilanna ætti eignir umfram skuldir, sbr. dóm Hæstaréttar 29. ágúst 2005 í máli nr. 261/2005 sem birtur væri í dómasafni þess árs á bls. 2841. Þá sagði í dóminum að óumdeilt virtist að við lok sambúðar aðila hefðu ýmsar nánar tilgreindar eignir ýmist verið þinglýstar eða skráðar á nafn K. Samkvæmt gögnum málsins hefði M á hinn bóginn á umræddu tímamarki ekki átt neinar eignir sem einhverju gætu skipt. Því næst sagði í dómi Hæstaréttar að ljóst væri, meðal annars af tölvupósti sem farið hefði milli aðila í kjölfar sambúðarslitanna, að ágreiningslaust væri milli þeirra að áhvílandi veðskuldir á fasteignum sem skráðar væru á K væru töluvert hærri en verðmæti þeirra. Þá bæru gögn málsins með sér að hið sama ætti við um aðrar nánar tilgreindar eignir K. Að öllu þessu virtu hefði M ekki sýnt fram á að verðmæti fyrrgreindra eigna K hefði verið meira en skuldir hennar, en með því að M hefði krafist opinberra skipta yrði hann að sýna fram á að skilyrði til þess væru uppfyllt. Var kröfu M því hafnað.