Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 5. gr. laga nr. 56/2010 — Lög um vátryggingastarfsemi
Maður sem slasaðist í bílslysi féll fyrir eigin hendi ríflega níu árum síðar. Fallist var á að tryggingarfélaginu, sem bar bótaábyrgð á afleiðingum bílslyssins, væri heimilt að draga frá skaðabótunum fjárhæð sem hinn slasaði átti rétt á úr almannatryggingum, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga nr. 50/1993. Því var hafnað að foreldrar hins slasaða ættu rétt á miskabótum á grundvelli 2. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993 vegna fráfalls hans þar eð sjálfsvígið væri ekki sennileg afleiðing bílslyssins.
A krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda A sf. vegna líkamstjóns 1. ágúst 2008 er hann klemmdist á milli tveggja bifreiða. A byggði á því að A sf. bæri skylda til að bæta honum það tjón sem orðið hefði þar sem slysið yrði rakið til notkunar óvátryggðs ökutækis, sbr. 1. mgr. 94. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Talið var að af ákvæðinu og reglugerð nr. 424/2008 um lögmæltar ökutækjatryggingar yrði ráðið að ekki gæti komið til greiðsluskyldu A sf. nema A hafi átt rétt til bóta úr ábyrgðartryggingu óvátryggðs ökutækis ef vátryggingin hefði verið í gildi þegar slysið var. Þar sem A hefði verið ökumaður hinnar óvátryggðu bifreiðar þegar slysið varð gæti hann hvorki öðlast rétt til bóta úr hendi A sf. á grundvelli 94. gr. umferðarlaga né sérreglna 88. og 90. gr.
A gegn
B
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda bætur fyrir varanlega örorku.
Slysamál