Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum um fjölmiðla, nr. 38/2011 (eignarhaldsreglur og endurbætur). nr. 54/2013
S höfðaði mál fyrir héraðsdómi á hendur Á og R ohf. og krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla sem Á hafði látið falla. Þar á meðal voru ummæli sem birtust í 7. þætti þáttaraðarinnar ,,Popp- og rokksaga Íslands“ sem sýndur var í sjónvarpi R ohf. 13. mars 2016 og endursýndur 24. ágúst sama ár. Með hinum áfrýjaða dómi voru þau ummæli Á sem birtust í þættinum ómerkt og R ohf. gert að greiða honum miskabætur. Fyrir Landsrétti leitaði R ohf. ekki endurskoðunar á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að honum væri óheimilt að sýna þáttinn með hinum umþrættu ummælum eða koma með öðrum hætti að dreifingu hans. Landsréttur rakti að endanlegur dómur lægi fyrir um ábyrgð Á á þeim ummælum sem voru til umfjöllunar í málinu og skyldu hans til að greiða S miskabætur vegna þeirra á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ábyrgð á ummælunum yrði ekki felld á R ohf. á grundvelli 50. gr. laga um fjölmiðla. Þá þóttu ekki efni til að líta svo á að með því að endursýna umræddan þátt þrátt fyrir fram komnar athugasemdir S hafi R ohf. allt að einu bakað sér skyldu til greiðslu bóta á grundvelli sama ákvæðis skaðabótalaga enda yrði í öllu falli ekki talið að saknæmiskröfum þess hafi verið fullnægt gagnvart honum á þeim tíma. Var R ohf. sýknað af kröfum S.
Stefndi, fjölmiðanefnd, var sýknuð af kröfu stefnanda, 365. miðla hf., um ógildingu á ákvörðun nefndarinnar um álagningu stjórnvaldssektar vegna birtingar áfengisauglýsinga í tilteknum heftum tímaritsins Glamour. Talið var að ákvörðuninni hefði verið réttilega beint að stefnanda þar sem hann hefði verið sú fjölmiðlaveita sem starfrækti tímaritið í skilningi laga nr. 38/2011 um fjölmiðla á þeim tíma sem máli skipti. Það var því ekki fallist á röksemdir stefnanda um að nefndinni hefði skort heimild til að taka umrædda ákvörðun þar sem tímaritið hefði verið gefið út af bresku dótturfélagi stefnanda sem væri með starfsstöð og aðalskrifstofu í Bretlandi, og félli utan gildissviðs laga nr. 38/2011. Þá var ekki heldur fallist á þá röksemd stefnanda að brotið hefði verið gegn jafnræðisreglu og reglum EES-réttar með hinni umdeildu ákvörðun.
Með því að birta, án frekari rannsóknar og án þess að leitast við að afla sjónarmiða A og B eða annarra sem skýrt gátu málið frá þeirra sjónarhóli, sögusagnir um kynferðisbrot þeirra var talið að starfsmenn netmiðilins H hefðu bersýnilega brugðist skyldu um hlutlægni og nákvæmni í fréttaflutningi. Var fallist á kröfu A og B um ómerkingu tiltekinna ummæla og miskabætur úr hendi X, sem var ritstjóri netmiðilsins. Hins vegar var X sýknaður af kröfum vegna annarra ummæla sem að meginstefnu höfðu falið í sér endursögn frétta sem birtar höfðu verið á öðrum vettvangi.
Stefndi dæmdur til greiðslu þóknunar til rétthafa samkvæmt 49. gr. höfundalaga, fyrir birtingu ljósmynda á vefsíðu sinni.