Í var sakfelldur með dómi héraðsdóms fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás og tilraun til ráns með því að hafa stungið A þrisvar sinnum með hnífi og reynt að taka reiðhjól hans. Þá var Í sakfelldur fyrir þjófnað, nytjastuld, akstur sviptur ökuréttindum og undir áhrifum fíkniefna, vörslur fíkniefna og fjársvik. Fyrir Landsrétti var einungis til endurskoðunar ákvæði hins áfrýjaða dóms um refsingu Í, þóknun verjanda hans og frádrátt gæsluvarðhalds. Við ákvörðun refsingar Í var litið til þess að um var að ræða hegningarauka, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og einnig ákvæði 77. gr. sömu laga. Jafnframt var litið til ákvæða 1., 2., 3., 6., og 8. töluliðar 70 gr. almennra hegningarlaga og refsilækkunarsjónarmiða 5. töluliðar. 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Þar sem líkamsárás Í var sérstaklega hættuleg og að jafnframt var um að ræða tilraun til ráns, var litið til þess að Í hafði áður hlotið dóma fyrir ofbeldis- og auðgunarbrot. Var því horft til ákvæða 1. mgr. 218 gr. c og 255 gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Var refsing Í ákveðin fangelsi í þrjú ár og ákvæði hins áfrýjaða dóms um ævilanga sviptingu ökuréttar og upptaka fíkniefna staðfest. Þá dregst gæsluvarðhaldsvist Í frá refsingu hans.
Ákærði sakfelldur fyrir alvarlega líkamsárás, tilraun til ráns, þjófnaði, nytjastuldi, ítrekaðar vörslur ávana- og fíkniefna og ítrekuð fíkniefnalagabrot. Dæmdur til greiðslu miskabóta. Upptaka. Játningarmál.
Stefnandi sem lent hafði í bílslysi hafði uppi kröfu um frekari bætur vegna varanlegrar örorku með vísan til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga en stefndi hafði lagt lágmarkstekjur samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna til grundvallar uppgjöri. Einnig var höfð uppi krafa um hærri miskabætur samkvæmt a-lið 1. mgr. 26. gr. laganna. Fallist var á að beita skyldi 2. mgr. 7. gr. í stað 3. mgr. 7. gr. við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku. Kröfu stefnanda um slíkar frekari bætur fyrir varanlega örorku var á hinn bóginn vísað frá dómi þar sem stefnandi hafði ekki gert með fullnægjandi hætti grein fyrir því að mati dómsins við hvaða tekjur skyldi miða við útreikning varanlegrar örorku. Fallist var á stefnandi ætti rétt á hærri miskabótum en stefndi hafði greitt.
X var sakfelldur fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og ýmsum ákvæðum umferðarlaga nr. 50/1987 með því að hafa ekið bifreið án nægjanlegrar aðgæslu og varúðar og án þess að virða umferðarforgang gangandi vegfaranda á gangbraut þar sem umferð er stjórnað með umferðarljósum og þannig ekið á A, sem var gangandi á gangbrautinni með nánar tilgreindum afleiðingum. Var refsing X ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X sýknaður af kröfu A um miskabætur þar sem ekki var talið að um stórfellt gáleysi hafi verið að ræða í skilningi a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga.
Lögreglustjórinn á Suðurlandi (
Þórdís Ólöf Viðarsdóttir fulltrúi)
gegn
X (
Ólafur Björnsson lögmaður)
Ákærða var sýknuð af ákæru um brot á hegningarlögum og umferðarlögum, þar sem henni var gefið að sök að hafa ekið án nægilegrar aðgæslu og varúðar og án þess að virða gagnbrautarrétt, þannig að bifreið hennar hafnaði á gangandi vegfaranda sem hlaut við það beinbrot. Ósannað þótti að ákærða hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni var gefin að sök þar sem ekki var unnt að hafna því að umferðarskilti sem voru á vettvangi er umrætt slys varð hafi byrgt ákærðu sýn.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Margrét Herdís Jónsdóttir)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Sakfellt fyrir umferðarlagabrot og líkamstjón af gáleysi
AF var sakfelldur fyrir manndráp af gáleysi með því að hafa ekið hjólabát aftur á bak án nægjanlegrar aðgæslu þannig að hjólabáturinn hafnaði á gangandi vegfaranda, A, með þeim afleiðingum að hún lést. Var refsing AF ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í eitt ár. Þá var AF sviptur ökurétti í sex mánuði.
Ákærði, sem bakkaði hjólabát á gangandi vegfaranda með þeim afleiðingum að hann lést, var sakfelldur fyrir hegningarlagabrot (manndráp af gáleysi) og umferðarlagabrot. Refsing var ákveðin tveggja mánaða fangelsi en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í eitt ár. Þá var ákærði sviptur ökurétti í sex mánuði.
Ákært fyrir að aka án nægilegrar aðgæslu með þeim afleiðingum að drengur varð fyrir bifreiðini á gangbraut. Sakfellt en sýknað af kröfu um ökuleyfissviptingu.
Ákæruvaldið (
Ragna Bjarnadóttir ftr)
gegn
Arnari Má Jóhannssyni (
Jón Magnússon hrl)
A var sakfelldur fyrir hættulega líkamsárás, refsing þótti hæfilega ákveðin 6 mánaða fangelsi. Þar sem hann var aðeins 16 ára þegar hann framdi brotið var refsing í heild bundin skilorði til fjögurra ára.
M dæmdur fyrir líkamsárás með því að sparka í og slá mann þannig að hann lærbrotnaði auk þess að hljóta aðra áverka.
Ákært fyrir líkamsárásir og fíkniefnabrot. Annar ákærðu sýknaður af ákæru um líkamsárás en sakfelldur og dæmdur til greiðslu sektar fyrir fíkniefnabrot. Hinn, sem gefið var að sök að hafa ráðist gegn tveimur mönnum, sakfelldur fyrir að hafa ráðist gegn öðrum þeirra og dæmdur til tveggja mánaða óskilorðsbundinnar fangelsisvistar. Þá var fallist að hluta á bótakröfu brotaþola á hendur þeim síðarnefnda en kröfunni að öðru leyti vísað frá dómi.
G varð fyrir bifreið er hann gekk yfir Pósthússtræti í Reykjavík og meiddist á hægra hné. Hvorki var ágreiningur um afleiðingar slyssins né að tjón G hafi hlotist af notkun bifreiðarinnar í merkingu 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga. G krafðist þess að fá tjón sitt bætt að fullu en stefndu töldu hann hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og skyldi því bera þriðjung tjónsins sjálfur. Lýsingar G á tildrögum slyssins voru afar óglöggar og alls ekki í innbyrðis samræmi. Ökumaður og farþegi bifreiðarinnar báru að framendi hennar hafi verið kominn framhjá G er hann hafi slagað eða dottið og rekist við það í vinstri hliðarspegil bifreiðarinnar. Var samræmi í meginatriðum í framburði þeirra að þessu leyti, sem samræmdist einnig áverkum G, og var framburður þeirra um þetta atriði lagður til grundvallar. Talið var að G hafi sýnt af sér gáleysi, er hann nýtti sér ekki nærlægar gangbrautir og gekk yfir götuna talandi í farsíma og án þess að huga að aðvífandi umferð. Þessi hegðan hans var þó ekki talin hafa vikið svo frá því sem talist gæti forsvaranlegt eða venjulegt að gáleysi hans teldist stórkostlegt. G hafði neytt áfengis er slysið varð en kvaðst ekki hafa verið mikið ölvaður. Engin vissa var um ölvunarstig G og varð þegar af þeirri ástæðu ekki fullyrt um orsakasamband milli áfengisneyslu hans og þess að hann féll á bifreiðina. Þá voru engin önnur efni til að telja það honum til stórkostlegs gáleysis að falla utan í hlið bifreiðarinnar og átti hann rétt á að fá tjón sitt bætt að fullu.