Dómstólaleit

A krafði V hf. um bætur úr lögboðinni ábyrgðartryggingu bifreiðar sem bakkað hefði verið á kyrrstæða bifreið sem A hafi setið í. V hf. samþykkti í fyrstu bótaskyldu vegna slyssins en breytti síðar afstöðu sinni á þeim grundvelli að ósannað væri að áreksturinn hefði átt sér stað. A höfðaði þá mál á hendur V hf. til heimtu bóta fyrir líkamstjón sem hann hefði hlotið í árekstrinum. Í dómi Landsréttar var litið til þess að í málinu lægju fyrir gögn um tjón á bifreið þeirri sem A sat í og sem V hf. hefði bætt. Ekkert yrði ráðið af ljósmyndum af bifreið þeirri sem A sat í um að orsök skemmda á henni væri önnur en lýst hefði verið í tilkynningu um tjónið og ekki lægju fyrir önnur gögn í málinu sem gætu veitt vísbendingar í þá veru. A hefði ekki haft umráð hinnar bifreiðarinnar og yrði ekki látinn bera hallann af því að engin gögn lægju fyrir um tjón á henni. Ökumaður þeirrar bifreiðar hefði komið fyrir Landsrétt og borið um atvik með sama hætti og A. Þá yrði A ekki látinn gjalda þess við sönnun atvika að lögregla hefði ekki verið kölluð til. Loks gæti það ekki haft þýðingu við mat á sönnun þótt A og ökumaður hinnar bifreiðarinnar hefðu þekkst fyrir slysið. Taldi Landsréttur að leiddar hefðu verið nægar líkur að því að hið bótaskylda atvik hefði átt sér stað. Þá hefðu ekki verið færðar sönnur á að A hefði valdið tjóni sínu af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi. Var V hf. gert að greiða A umkrafðar bætur.

A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði með dómi bótaskylda V hf. úr slysatryggingu ökumanns hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A taldi sig hafa orðið fyrir í umferðarslysi árið 2017. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu V hf. V hf. áfrýjaði dóminum til Landsréttar og krafðist sýknu af kröfum A vegna vanrækslu á upplýsingaskyldu og til vara að greiðsluskylda úr lögboðinni slysatryggingu ökumanns yrði lækkuð. Í dómi Landsréttar var rakið að V hf. hefði samþykkt bótaskyldu úr slysatryggingu ökumanns og eiganda. Þegar lögmaður A lagði fram kröfu um greiðslu bóta fyrir tímabundið atvinnutjón og viðbótargögn ákvað V hf. að tilkynna A til lögreglu vegna tryggingarsvika. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að sú vanræksla að A hafði ekki sinnt upplýsingaskyldu sinni til lögreglu hefði ekki skipt máli við mat á bótaskyldu í málinu því sú vanræksla lá fyrir þegar V hf. samþykkti bótaskyldu. Hefði V hf. því þurft að færa sönnur fyrir því að þær forsendur sem lagðar voru til grundvallar samþykki á bótaskyldu hafi brostið í ljósi upplýsinga sem ekki lágu þegar fyrir. Var einnig rakið í dómi Landsréttar að V hf. hefði ekki tekist sönnun þess að A hafi með stórkostlegu gáleysi eða annarri háttsemi sinni uppfyllt skilyrði þess að réttur hans til bóta úr slysatryggingu ökumanns og eiganda bifreiðar skyldi skerðast á grundvelli ákvæða 1. mgr. 90. gr. og 92. gr. laga nr. 30/2004. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.