Fara í efni

Dómstólaleit

Leit í dómum íslenskra dómstóla

Leita í öllum dómstólum...

Niðurstöður

3 dómar fundust

Lög: Lög um mannanöfn nr. 37/1991

Héraðsdómur Reykjavíkur birt 23. apríl 2018

E-1558/2017

[A] (Sigurður Örn Hilmarsson lögmaður) gegn íslenska ríkinu (Ólafur Helgi Árnason lögmaður)

Stefndi sýknaður af kröfum A, umsækjanda frá Filipseyjumum um dvalarleyfi og atvinnuleyfi á Íslandifrá greiðslu skaðabóta og miskabóta samtals að fjárhæð 7.323.350 kr. , krafa byggði á ágöllum á málsmeðferð hjá Útlendingastofnun. Ekki var fallist á að þeir ágallar hafi verið á málsmeðferð Útlendingastofnuna að stefnandi ætti rétt og miska- og skaðabótum.

Hæstiréttur birt 20. september 2001

114/2001

Sólveig Þorsteinsdóttir, Gunnar Valtýsson, Björg Jóna Birgisdóttir, Már Vilhjálmsson, Elín Dóra Þórarinsdóttir, Vilhjálmur Kjartansson, Olga Gísladóttir, Sigurður Sigurðsson (Sigurbjörn Magnússon hrl) og Edith Nicolaidóttir (Jóhannes R. Jóhannsson hdl) gegn Guðmundi Ó. Eggertssyni (Stefán Geir Þórisson hrl)

Að kröfu S o.fl., nágranna G, felldi úrskurðarnefnd skipulags- og byggingarmála úr gildi byggingarleyfi sem borgarráð hafði veitt fyrir viðbyggingu við húseign í eigu G. Í úrskurði nefndarinnar var jafnframt lagt fyrir byggingarnefnd að hlutast til um að hin umdeilda viðbygging yrði fjarlægð og húsið fært til fyrra horfs innan ákveðins frests. G höfðaði dómsmál til ógildingar úrskurðarins. Hlutaðeigandi nágrannar G stefndu R fyrir Hæstarétt til réttargæslu, en samkvæmt 2. mgr. 21. gr. laga nr. 91/1991 var vísað frá dómi þeim kröfum þeirra sem hefðu, ef teknar til greina, mælt fyrir um skyldu til framkvæmda af hálfu R. G hafði áður fengið leyfi til að bæta við hús sitt og eftir þá viðbót var nýting lóðar hans komin verulega fram yfir það sem almennt hafði verið ákveðið fyrir aðliggjandi byggð. Með hinu umdeilda byggingarleyfi hefði nýting G á lóðinni aukist enn frekar, til óhagræðis a.m.k. fyrir næstu nágranna, sem taldir voru hafa mátt treysta því að ekki yrði ráðist í frekari stækkun húss G, án þess að unnið yrði deiliskipulag þar sem tekið yrði tillit til byggðamynsturs svæðisins. Var því talið að byggingaryfirvöld hefðu ekki mátt fara að undantekningarákvæði 3. mgr. 23. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997 um ákvörðun sína um byggingarleyfið. Með hliðsjón af þessu, svo og því að framkvæmdir G við verkið voru taldar hafa verið unnar í heimildarleysi og ekki í góðri trú, var niðurstaða réttarins sú, að hinn umdeildi úrskurður úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála skyldi halda gildi sínu.