Dómstólaleit

Árið 2007 var M veitt einkaleyfi fyrir tiltekið virkt efni til notkunar í lækningalyf. Sótti M í kjölfarið um svokallað viðbótarvottorð til E á grundvelli reglugerðar ráðsins (EBE) nr. 1768/92, en með slíku viðbótarvottorði var hægt að framlengja þá vernd sem fylgdi einkaleyfi eftir að gildistími þess var liðinn. Fyrir lá að samkvæmt ákvæðum reglugerðarinnar yrði gildistími slíks viðbótarvottorðs til M neikvæður og þar með ekki um neina viðbótarvernd að ræða. M taldi sig engu að síður hafa hagsmuni af því að fá slíkt viðbótarvottorð gefið út til að geta síðar meir öðlast rétt eftir reglugerð nr. 1901/2006, þegar hún yrði innleidd í íslenskan rétt, en sú reglugerð hafði leitt til breytinga á reglugerð nr. 1768/92 og hún verið endurútgefin sem reglugerð nr. 469/2009. E hafnaði því að gefa viðbótarvottorðið út þar sem skilyrði fyrir útgáfu þess væru ekki uppfyllt. M skaut þeirri ákvörðun til áfrýjunarnefndar hugverkaréttinda á sviði iðnaðar sem staðfesti ákvörðun E. Höfðaði M í kjölfarið mál á hendur E og krafðist þess að úrskurður áfrýjunarnefndarinnar yrði felldur úr gildi og að viðurkennd yrði skylda E til að gefa vottorðið út. Undir rekstri málsins aflaði Hæstiréttur álits EFTA-dómstólsins á því hvernig bæri að túlka viðeigandi ákvæði reglugerðar nr. 1768/92 í ljósi þess að reglugerðir Evrópuráðsins nr. 1901/2006 og 469/2009 hefðu ekki gildi hér á landi. EFTA-dómstóllinn svaraði spurningu réttarins á þann veg að reglugerðin heimilaði útgáfu viðbótarvottorðs með engum gildistíma og að engu breytti í því sambandi þótt reglugerðir nr. 1901/2006 og nr. 469/2009 hefðu ekki verið felldar inn í EES-samninginn. Í dómi sínum vísaði Hæstiréttur til álits EFTA-dómstólsins og taldi að áfrýjunarnefndin hefði ranglega lagt til grundvallar í úrskurði sínum að ekki yrði gefið út viðbótarvottorð með engum gildistíma. Var úrskurðurinn því felldur úr gildi og jafnframt tekin til greina krafa M um viðurkenningu á því að E væri skylt að gefa viðbótarvottorðið út. Þá var fundið að því að héraðsdómari hefði ekki lagt úrskurð á kröfu E um að málinu yrði að hluta vísað frá dómi áður en hann dæmdi málið að efni til.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að Ó skyldi með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tilgreindri fasteign í eigu E. Talið var að E hefði verið heimilt að rifta leigusamningi aðila þar sem Ó hefði ekki innt af hendi leigugreiðslu og að greiðsluáskorun og riftunaryfirlýsing hefði verið send Ó með sannanlegum hætti. Var útburðargerðin því heimiluð.

L ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þess á hendur F ehf. til heimtu greiðslu á tveimur reikningum vegna leigu fyrir afnot af landi var vísa frá dómi sökum vanreifunar. Fyrir Hæstarétt voru lögð gögn um málsóknarumboð til L ehf. frá þinglýstum eigendum Reykjahlíðar. Ekki var fallist á að aðild Landsvirkjunar eða íslenska ríkisins væri nauðsynleg þannig að vísa bæri málinu frá dómi af þeim sökum. Þá var fallist á með F ehf. að lýsing L ehf. á málsatvikum í stefnu væri ekki svo skilmerkileg sem skyldi en þó væri grundvöllur málatilbúnaðar félagsins í aðalatriðum skýr. Væru því ekki efni til að vísa málinu frá dómi af þessum sökum. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.