Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum um þjóðlendur og ákvörðun marka eignarlanda, þjóðlendna og afrétta, nr. 58/1998 (leyfisveitingar, málsmeðferð, endurupptaka o.fl.). nr. 34/2020
Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af fjárkröfu stefnenda er laut að endurskoðun málskostnaðarákvörðunar í úrskurði óbyggðanefndar.
Guðjón Egill Ingólfsson, Gunnar Ólafur Bjarnason, Helga Hauksdóttir, Halldór Kristján Ingólfsson, Ingunn Hinriksdóttir, Lára Valgerður Ingólfsdóttir, Ólafur Gunnarsson, Þórhildur Hrönn Ingólfsdóttir og Valfríður Möller (
Ásgeir Þór Árnason lögmaður)
gegn
Felix von Longo-Liebenstein,
Nýja húsinu Ófeigsfirði,
Guðrúnu Sveinbjörnsdóttur,
Gunnari Gauki Magnússyni,
Halldóru Hrólfsdóttur,
Hallvarði E. Aspelund,
Haraldi Sveinbjörnssyni,
Pétri Guðmundssyni,
Valdimar Steinþórssyni,
Þóru Hrólfsdóttur,
Halldóri Árna Gunnarssyni,
Sverri Geir Gunnarssyni,
Þórunni Hönnu Gunnarsdóttur,
Sæmörk ehf,
Ásdísi Gunnarsdóttur,
Guðrúnu Önnu Gunnarsdóttur,
Sigríði Gunnarsdóttur,
Svanhildi Guðmundsdóttur,
Ásdísi Virk Sigtryggsdóttur Karli Sigtryggssyni,
Sigríði Sveinsdóttur (
Friðbjörn Eiríkur Garðarsson lögmaður),
til réttargæslu Fornaseli ehf (
Heiðar Ásberg Atlason lögmaður) og
íslenska ríkinu (
Vífill Harðarson lögmaður)
Ágreiningur aðila laut að landamerkjum jarðarinnar Drangavíkur í Árneshreppi gagnvart jörðunum Engjanesi, Ófeigsfirði og Laugalandi. Með hinum áfrýjaða dómi voru viðurkennd nánar tilgreind landamerki á milli Engjaness og Drangavíkur en ekki var talið að síðarnefnda jörðin ætti merki að jörðunum Ófeigsfirði og Laugalandi. Stefnendur í héraði voru eigendur 74,5% Drangavíkur en að áfrýjun þeirra til Landsréttar og Hæstaréttar stóðu 61% eigenda jarðarinnar og var öðrum eigendum hennar stefnt til að þola dóm af hálfu sameigenda sinna en þeir tóku undir málatilbúnað annarra stefndu í málinu. Hæstiréttur taldi að 4. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gæti samkvæmt efni sínu ekki átt við um yfirlýsingar þeirra sem stefnt væri til að þola dóm þannig að þær væru bindandi fyrir áfrýjendur. Aðilar voru sammála um að leggja landamerkjabréf jarðanna Drangavíkur og Engjaness til grundvallar niðurstöðu í málinu. Kjarni ágreinings aðila laut að því hvernig bæri að skýra tilvísun landamerkjabréfanna til Eyvindarfjarðarár og hver hefðu verið upptök árinnar á ritunartíma þeirra. Hæstiréttur taldi bréfin afar fáorð um mörk inn til landsins og að nauðsynlegt væri að horfa til annarra heimilda en bréfanna sjálfra. Þær geymdu lýsingu sem nota mætti við mat á merkjum jarðanna, staðháttum sem og upplýsingum um notkun landsins. Þá var að teknu tilliti til staðhátta og venju á viðkomandi svæði líkt og í hinum áfrýjaða dómi miðað við að með orðunum „eptir hæstu fjallsbrún“ í landamerkjabréfi Engjaness væri átt við vatnaskil. Við úrlausn málsins var einnig lagt til grundvallar með vísan til ýmissa ritaðra heimilda um staðhætti og korta sem gerð voru nærri landamerkjabréfunum í tíma að Eyvindarfjarðará hefði á ritunartíma bréfanna komið upp í tveimur kvíslum norðarlega á Ófeigsfjarðarheiði þaðan sem hún hefði runnið í farvegi til sjávar. Jafnframt var talið að Efra- og Neðra Eyvindarfjarðarvatn hefðu ekki tekið að myndast fyrr en Drangajökull tók að hopa upp úr árinu 1914. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um landamerki jarðanna Drangavíkur og Engjaness.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu um að felldur yrði úr gildi hluti af úrskurði óbyggðanefndar í máli nr. 2/2023 að því er varðaði norðurhluta Kornsártungna, svæði á milli Kornsár og Kleppukvíslar. Svæðið telst því þjóðlenda en afréttareign stefnanda.