Dómstólaleit

Vegna hefðbundinnar endurnýjunar á vélarhlutum var vél skips tekin upp sumarið 2015. Vélsmiðja, sem útgerðin leitaði til, sendi menn til þess að vinna verkið en þeim fylgdi ekki verkstjóri. Fimm dögum eftir að vélarupptektinni lauk bilaði vélin þegar skipið var á hafi úti. Tryggingafélag útgerðarinnar greiddi fyrir viðgerðina. Það höfðaði mál á hendur vélsmiðjunni og tryggingafélagi hennar til þess að fá kostnað sinn greiddan með þeim rökum að vélsmiðjan bæri húsbóndaábyrgð á stöfum viðgerðarmannanna. Vélsmiðjan taldi ekki sannað að bilunin yrði rakin til verka viðgerðarannanna. Í öðru lagi taldi hún útgerðina hafa stýrt verkinu í reynd. Auk þess bæri vélstjóri skips ætíð ábyrgð á viðgerð vélar þess að lögum. Vélsmiðjan byggði enn fremur á því að bilun vélarinnar yrði rakin til aðgæsluleysis vélstjóra. Að lokum byggði hún á því að fjárkrafa tryggingafélags útgerðarinnar væri vanreifuð. Dómurinn taldi nægjanlega í ljós leitt að bilunin í vélinni yrði rakin til þess að viðgerðarmennirnir sem tóku vélina upp hefðu ekki hert tiltekna bolta nægjanlega. Dómurinn hafnaði öllum rökum vélsmiðjunnar fyrir ábyrgð útgerðarinnar og taldi vélsmiðjuna bera húsbóndaábyrgð á störfum viðgerðarmannanna. Fjárkrafa tryggingafélags útgerðarinnar var hins vegar vanreifuð og því varð að vísa málinu frá dómi án kröfu.

Fallist að hluta til á kröfu skipverja um vangoldin vinnulaun úr hendi útgerðar.

Deilt um það hvort vélavörður hafi verið yfirmaður í skilningi 9. gr. sjómannalaga og ætti því rétt á þriggja mánaða uppsagnarfresti.