Stefnda var gert að greiða stefnanda miskabætur vegna ólögmætrar meingerðar gegn friðhelgi hans en af hálfu stefnda var farið í einkapósthólf stefnanda og tölvupóstar prenaðir út.
M, Ó og X voru ákærðir fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni með því að hafa haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 436 kannabisplöntur og 62,10 grömm af kannabislaufum, og hafa um nokkurt skeið fram til þess dags ræktað umræddar plöntur. Ó var að auki ákærður fyrir skjalafals. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom meðal annars fram að ekki yrði byggt á framburði bróður X um þátt X í brotinu, þar sem honum hefði ekki verið gerð grein fyrir því við skýrslutöku hjá lögreglu, þar sem hann var yfirheyrður sem sakborningur, að honum væri heimilt að skorast undan því að tjá sig um atriði sem gætu falið í sér refsiverða háttsemi bróður hans. Þetta fengi því þó ekki breytt að staðfesta bæri niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu M, Ó og X fyrir þau brot sem þeir voru ákærðir fyrir. Var þeim gert að sæta fangelsi í 12 mánuði, en þar sem málið hafði dregist mjög hjá lögreglu taldi Hæstiréttur hins vegar rétt að fresta fullnustu hluta refsingarinnar og var hún bundin skilorði. Þá var einnig staðfest ákvæði héraðsdóms um upptöku.
Ákæruvaldið (Fanney Björk Frostadóttir fulltrúi) gegn
Magnúsi Þór Gestssyni, Ólafi Páli Ólafssyni og Róberti Páli Lárussyni
Þrír ákærðir fyrir umfangsmikla ræktun fíkniefna í sölu- og dreifingarskyni. Þó að tveir ákærðu neituðu sök og aðeins einn þeirra hafi játað á sig sökina, var talið yfir allan skynsamlegan vafa hafið, að allir ákærðu hafi átt þátt í ræktun þessari. Voru allir sakfelldir fyrir háttsemina. Ekki var talið hægt að skilorðsbinda refsingu að neinu leyti.
Ákæruvaldið (Jón Fannar Kolbeinsson fulltrúi) gegn
Daníel G. Ingimundarsyni
Ákærði sakfelldur fyrir brot á reglum um aksturs- og hvíldartíma ökumanna. Þá var ákærði sakfelldur fyrir eignaspjöll og að hafa ekið hópferðabifreið án skráningarmerkja. Refsing 60 daga skilorðsbundið fangelsi.
J krafðist staðfestingar á lögbanni sem hún hafði fengið lagt við því að P birti í blaðinu F eða öðrum fjölmiðlum í hans eigu gögn sem hún taldi hafa verið fengin úr tölvupósthólfi sínu með ólögmætum hætti. Hún krafðist einnig staðfestingar á ákvörðun sýslumanns um að taka í sínar hendur tiltekin gögn í vörslum P. Ekki var hins vegar gerð krafa um þau réttindi, sem J leitaði verndar á til bráðabirgða með lögbanni, og ekki heldur um að fyrrgreind gögn yrðu afhent henni. Var kröfugerð J að þessu leyti talin í andstöðu við 2. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990 og því ekki unnt að leysa úr öðru en því hvort formleg og efnisleg skilyrði væru til að staðfesta lögbannsgerðina. Talið var að krafa J um lögbann væri í senn of víðtæk og óákveðin til þess að taka mætti hana til greina og var kröfu hennar um staðfestingu lögbannsins því hafnað. Ekki var talið að krafa J um staðfestingu á ákvörðun sýslumanns um töku fyrrgreindra gagna úr vörslum P kæmi til álita, þar sem ekki yrði leitað sjálfstæðs dóms um slíka ráðstöfun. J krafðist þess jafnframt að K, ritstjóra F, yrði gerð refsing fyrir brot gegn 2. mgr. 228. gr. og 229. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Kom ekki til álita að K yrði gerð refsing samkvæmt 2. mgr. 228. gr. laganna þar sem ætluðum verknaði hans var ekki lýst með þeim hætti í héraðsdómsstefnu og dómkrafa um refsingu við það miðuð að ákvæðið gæti átt við. Fallist var á með J að skrif F um fjárhagsleg málefni hennar hafi lotið að einkamálefnum í merkingu 229. gr. laganna, svo og það efni þessara skrifa, þar sem greint var frá hvatningum J og öðrum hlut hennar sjálfrar í ráðagerðum um að kæra nafngreinda menn. Litið var til þess að skrif F hefðu haft að geyma efni, sem ætti erindi til almennings og varðaði mál, sem miklar deilur hefðu staðið um í þjóðfélaginu. Þótt jafnframt hefði verið greint frá fjárhagsmálefnum J í umfjöllun F var talið að þau væru svo samfléttuð fréttaefninu í heild að ekki yrði greint á milli. Var fallist á með P að ekki hefði verið gengið nær einkalífi J en óhjákvæmilegt væri í opinberri umræðu um málefni sem varðaði almenning. Að þessu virtu var lagt til grundvallar að nægar ástæður hefðu verið fyrir hendi sem réttlættu birtingu þessara skrifa blaðsins og K ekki gerð refsing samkvæmt ákvæðinu.
R var ákærður fyrir tollalagabrot og skjalafals í opinberu starfi með því að hafa sem deildarstjóri tollstjórans í Reykjavík afskrifað 90% af verði bifreiðar, sem eiginkona hans flutti til landsins, í stað 64,5% afskriftar og gefið upp rangt tollverð bifreiðarinnar, en einnig fyrir að hafa síðar skráð inn tilhæfulausar leiðréttingar í tölvufært tollkerfi ríkistollstjóra þannig að inneign myndaðist. Talið var sannað, að R hefði útbúið aðflutningsskýrslu ásamt svokallaðri mats- og skoðunargerð og tilgreint þar matsverð bifreiðarinnar ranglega. Hefði R með þessu gefið upp rangt tollverð og þannig svikið undan nánar tilteknar fjárhæðir í vörugjald og virðisaukaskatt. Var þetta talið varða við 2. sbr. 1. mgr. 126. gr. tollalaga nr. 55/1987 og 1. mgr. 158. gr. og 138. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var R dæmdur til skilorðsbundins fangelsis og einnig til að greiða fésekt í ríkissjóð. Þótt R hefði hagrætt rafrænum gögnum í tölvukerfi með það fyrir augum að aðflutningsgjöld lækkuðu var ekki talið að sú háttsemi yrði heimfærð til 2. sbr. 1. mgr. 126. gr. tollalaga. Þá var á það fallist með héraðsdómara, að háttsemin yrði hvorki heimfærð til 1. mgr. 158. gr. almennra hegningarlaga né öldungis jafnað til þess verknaðar, sem þar greindi. Í III., IV. og V. kafla ákæru var R sakaður um skjalafals og tollalagabrot í opinberu starfi fyrir tilhæfulausar leiðréttingar í tölvufærðu tollakerfi ríkistollstjóra þannig að inneign myndaðist hjá innflytjanda og fyrir að hafa lagt inn hjá tollstjóra falsaða reikninga. Talið var, að skýringar R á þeim atvikum sem þessir kaflar ákæru tóku til, væru um margt tortryggilegar. Að virtri 4. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þótti engu að síður verða að staðfesta þá niðurstöðu héraðsdómara að þessar sakargiftir væru ósannaðar og var R sýknaður af þeim.