Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 120. gr. laga nr. 20/1954 — Lög um vátryggingarsamninga
Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu stefndu vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir þegar vinnupallur féll undan honum. Krafan var tekin til greina með vísan til þess að báðir stefndu voru taldir bera sameiginlega og óskipta skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda.
B keypti sjúkratryggingu í desember 1990. Í ágúst 1992 gekkst hann undir hjartaaðgerð og var honum í júní 1993 metin 50% varanleg örorka. Greiddi S honum bætur vegna þess í september 1993. Í júlí 1996 fékk B kransæðastíflu og í september 2000 var honum metin örorka og talið að hún hefði hækkað varanlega úr 50% í 90%. Ágreiningur var um greiðslu á eftirstöðvum bóta úr sjúkratryggingunni. Var fallist á niðurstöðu héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, að þau sjúkdómseinkenni sem komu í ljós 1996 væru ekki einkenni um nýjan sjúkdóm heldur væri um að ræða samfellda þróun kransæðasjúkdóms sem uppgötvaðist 1992. Fyrir lá að vátrygging B féll úr gildi í lok desember 1993 og var því ekki í gildi þegar heilsu hans hrakaði 1995. Ekki var dregið í efa að örorkan hefði verið rétt metin í upphafi en með versnandi heilsu B hefðu afleiðingar sjúkdómsins orðið meiri en áætlað hafði verið. Tekið var fram að í skilmálum sjúkratryggingar B hefði verið ákvæði þess efnis að vátryggingin tæki ekki til versnandi heilsufarsástæðna sem rekja mætti til þess tímabils er vátryggingin var úr gildi. Var talið að um væri að ræða hlutlæga ábyrgðartakmörkun á gildissviði vátryggingarinnar sem bryti ekki gegn ákvæðum laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest og S sýknaður af kröfu B.
G var farþegi í bifreið sinni sem ekið var af sambýliskonu hans, Á, en G var ölvaður. Eftir að bifreiðin hafði verið stöðvuð og G var farinn út úr henni í þeim tilgangi að lagfæra hana ætlaði Á að bakka henni að ljósastaur. Á tókst ekki að koma bifreiðinni í afturábak gír og teygði G sig inn um opnar bifreiðastjóradyrnar til að aðstoða hana við það. Á missti tengslafetilinn og rann bifreiðin við það afturábak með þeim afleiðingum að G klemmdist á milli hurðarinnar og ljósastaurs og slasaðist. G stefndi tryggingafélaginu V sem tryggt hafði bifreiðina lögbundinni ábyrgðartryggingu og krafðist bóta, bæði á grundvelli I. kafla skaðabótalaga nr. 50/1993 og á grundvelli frítímaslysatryggingar sem hann hafði keypt hjá félaginu. Fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að ábyrgð tryggingafélagsins yrði ekki reist á slysatryggingu ökumanns og eiganda þar sem G var ekki stjórnandi bifreiðarinnar eða farþegi í henni umrætt sinn. Talið að ákvæði í vátryggingarsamningi um frítímaslysatryggingu sem kváðu á um brottfall bótaskyldu vegna ölvunarástands eða sakar tryggingartaka útilokuðu ekki bótaskyldu V. Var V því dæmt til greiðslu bóta samkvæmt ákvæðum þeirrar tryggingar.