Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lykilorð: Samfélagsþjónusta
Stefnandi sem var sakfelldur fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 194. og 199. gr. almennra hegningarlaga og dæmdur til tveggja ára fangelsisrefsingar óskaði eftir að afplána refsingu með samfélagsþjónustu. Fangelsismálastofnun hafnaði umsókn stefnanda og dómsmálaráðuneytið staðfesti þann úrskurð með vísan til þess að eðli brotsins væri með þeim hætti að almannahagsmunir mæltu gegn því að stefnandi fengi að afplána refsingu sína með samfélagsþjónustu. Ekki var talið nauðsynlegt að krefjast ógildingar á ákvörðun Fangelsismálastofnunar í ljósi kröfu stefnanda um að úrskurður dómsmálaráðuneytisins yrði ógiltur og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Talið var að úrskurður dómsmálaráðuneytisins bryti gegn meginreglunni um skyldubundið mat stjórnvalds enda fengi sú verklagsregla ekki staðist að synja um samfélagsþjónustu að öllu jöfnu í þeim tilvikum þar sem einstaklingar hafa verið dæmdir fyrir kynferðisbrot. Það hvort og þá hvaða brotaflokkar yrðu undanskildir heimildum laga nr. 15/2016 ætti undir valdsvið löggjafans en ekki stjórnvalda. Með hliðsjón af þeim ríku kröfum sem gerðar eru til vandaðra stjórnsýsluhátta var talið að brotið hefði verið gegn reglunni um skyldubundið mat stjórnvalda og þá um leið gegn rannsóknarreglu 10. gr. laga nr. 37/1993. Var úrskurður dómsmálaráðuneytisins ógiltur og stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Stefnandi krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun Fangelsismálastofnunar um fullnustu fangelsisrefsingar sem hann hafði verið dæmdur til að sæta. Fallist hafði verið á umsókn hans um afplánun refsingarinnar með samfélagsþjónustu, en stefnandi taldi að refsingin hefði verið niður fallin vegna fyrningar þegar fullnusta hennar hófst með því að hann samþykkti skilyrði samfélagsþjónustunnar. Dómurinn féllst ekki á að refsingin hefði þá verið fyrnd eða að fella bæri ákvörðunina úr gildi af öðrum sökum og sýknaði stefnda.
G hafði á árunum 1998 til 2000 hlotið fjóra sektardóma og gengist undir tvö sektarboð, þar af í fjögur skipti vegna aksturs undir áhrifum áfengis. G sótti um að vararefsing þessara fésekta yrði fullnustuð með samfélagsþjónustu og var fallist á umsókn hans eftir að hann hafði gengist undir áfengismeðferð. Skömmu síðar þurfti lögregla tvívegis að hafa afskipti af G vegna ölvunar og afturkallaði fangelsismálastofnun ákvörðun sína um samfélagsþjónustu í kjölfarið. G taldi afturköllunina hafa verið ólögmæta. Talið var að umrædd afturköllun hafi verið lögmæt, enda sé það skilyrði þess að samfélagsþjónusta komi til álita, að dómþoli eigi ekki mál til meðferðar hjá lögreglu, ákæruvaldi eða dómstólum, þar sem hann sé kærður fyrir refsiverðan verknað. Nægi í því sambandi að upp hafi komið mál þar sem viðkomandi sé grunaður um refsiverðan verknað. Þá var einnig talið að ákvörðun fangelsismálastofnunar um að afplánun G á vararefsingunni skyldi hefjast 11. apríl 2001 en ekki 18. sama mánaðar, líkt og tilkynnt hafði verið með bréfi stofnunarinnar, væri lögmæt. Þótti ekki varhugavert að leggja framburð starfsmanns stofnunarinnar til grundvallar um það, að G hafi sjálfur óskað eftir því að hefja afplánun þegar í stað. Var Í því sýknað af bótakröfu G.