A og B deildu um hvort fallast bæri á kröfu B um leyfi til lögskilnaðar frá A á grundvelli leyfis til skilnaðar að borði og sæng sem gefið var út í desember 2018. Laut ágreiningur málsaðila jafnframt að fjárskiptasamningi sem gerður var við sama tímamark og krafðist B þess að A yrði gert að undirrita skiptayfirlýsingu vegna fasteignar í samræmi við fjárskiptasamning aðila. Byggði A einkum á því að málsaðilar hefðu í raun ekki slitið sambúð í framhaldi af skilnaði að borði og sæng 2018, réttaráhrif skilnaðar að borði og sæng hefðu því fallið niður áður en B óskaði lögskilnaðar 2023 og þar með yrði fjárskiptasamningurinn ekki lagður til grundvallar við fjárslit þeirra á milli. Í dómi Landsréttar kom fram að leysa bæri úr kröfu um lögskilnað eftir hjúskaparlögum eins og þau voru fyrir gildistöku breytingarlaga nr. 71/2022. Kvað Landsréttur sönnunarbyrði þess að skilyrðum 35. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 væri fullnægt hvíla á A en ekki var talið að A hefði fært sönnur á að réttaráhrif skilnaðar að borði og sæng hefðu fallið niður og dregin sú ályktun að sambúð aðila hefði lokið fljótlega í kjölfar þess að þeim var veittur skilnaður að borði og sæng. Þá vísaði Landsréttur meðal annars til þess að A hefði ekki leitað eftir ógildingu fjárskiptasamnings aðila og var samningurinn lagður til grundvallar við mat á því hvort uppfyllt væru lagaskilyrði til þess að veita B lögskilnað frá A. Meðal annars að framangreindu gættu var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að veita B lögskilnað frá A staðfest. Loks taldi Landsréttur kröfu B um skyldu A til undirritunar skipayfirlýsingar svo vanreifaða og óljóst um lögvarða hagsmuni hennar af úrlausn kröfunnar að ekki yrði komist hjá því að vísa henni frá héraðsdómi.
Í málinu krafðist A aðallega lögskilnaðar frá B á grundvelli 1. mgr. 40. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Byggði A á því að hún hefði reglulega orðið að þola líkamlegt ofbeldi af hendi B. Landsréttur tók fram að A bæri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni að hún hefði sætt ofbeldi af hálfu B en í greinargerð sinni til héraðsdóms mótmælti B málavaxtalýsingu A og kvaðst ekki hafa beitt hana ofbeldi með neinum hætti. Ekki yrði ráðið af málatilbúnaði A hvort sakamál hefði verið höfðað gegn B vegna þeirra atvika sem hún hafi lýst eða hvort lögregla hefði aflað frekari sönnunargagna um þau. Var talið að A hefði ekki tekist sönnun þess að hún hefði orðið fyrir líkamsárás af hálfu B og var hann því sýknaður af kröfu A.
Í málinu krafðist B lögskilnaðar frá A. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, var skilyrði 2. mgr. 40. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 talið fullnægt þar sem A hafði verið sakfelldur og dæmdur í 15 mánaða fangelsi með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur árið 2016 fyrir ítrekuð brot gegn nálgunarbanni, kynferðislega áreitni, hótanir og ærumeiðingar gegn A. Þá var það einnig mat dómsins að skilyrði 1. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga væri uppfyllt. Var krafa B því tekin til greina.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hennar, þar sem hún krafðist lögskilnaðar frá B, var vísað frá dómi á þeim grundvelli að hvorki lægi fyrir samkomulag aðila um fjárskipti né væru opinber skipti hafin vegna fjárslita þeirra, sbr. 1. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Þar sem úr fyrrgreindum annmarka var bætt undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
M1 kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans á hendur M2 var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið heyrði ekki undir lögsögu íslenskra dómstóla. M1 hafði höfðað mál gegn M2 og krafist þess að honum yrði veittur lögskilnaður frá M2. Málsaðilar voru báðir erlendir ríkisborgarar sem höfðu gengið í hjónaband á Íslandi árið 2011 en voru hins vegar ekki búsettir hér á landi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að M1 og M2 féllu ekki undir neitt það tilvik sem gerð væri grein fyrir í 114. gr. laga nr. 31/1993 um lögsögu íslenskra dómstóla í hjúskaparmálum. Þá yrði af þeirra hálfu ekki byggt á lögsögu hér á landi á grundvelli undantekningarreglu 4. mgr. 141. gr. sömu laga, enda tæki sú regla samkvæmt efni sínu aðeins til staðfestrar samvistar. Þar sem málsaðilar lytu hvorugur lögsögu íslenskra dómstóla yrði mál til hjónaskilnaðar þeirra í milli ekki höfðað hér á landi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
K krafðist þess fyrir dómi að henni yrði falin forsjá barna hennar og M og að M yrði gert að greiða henni meðlag til framfærslu barnanna. Fyrir héraðsdómi var rekið mál milli sömu aðila þar sem K krafðist lögskilnaðar en til vara skilnaðar að borði og sæng frá M. Talið var að ekki yrði kveðið á um forsjá barna K og M og meðlagsgreiðslur í þessu máli þar sem það kæmi í hlut dómara í skilnaðarmáli aðila að leysa úr ágreiningi um forsjá, sbr. 34. gr. laga nr. 76/2003. Því máli var ólokið og var málinu því vísað frá héraðsdómi.
Í málinu krafðist M lögskilnaðar frá K. Deildu málsaðilar um það hvort réttaráhrif skilnaðar að borði og sæng hefðu fallið niður samkvæmt síðari málslið 35. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993, þar sem aðilar tóku aftur upp sambúð eftir leyfisveitinguna, eða hvort líta mætti á rúmlega þriggja og hálfs mánaða sambúð aðila sem skammvina tilraun til að endurvekja samvistir að nýju. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var með vísan til forsendna með dómi Hæstaréttar, var talið að hin endurnýjaða sambúð aðila hefði verið lengri en svo að talist gæti til skammvinnrar tilraunar til að endurvekja samvistir þeirra. Var því talið að réttaráhrif skilnaðar að borði og sæng hefðu fallið niður og var kröfu M um lögskilnað hafnað.
M og K fengu leyfi til skilnaðar að borði og sæng 9. desember 2004. Samkvæmt samningi þeirra um skilnaðarkjör fékk M allar eignir og tók að sér tíu tilgreindar skuldir, þar á meðal lán við Lífeyrissjóð sjómanna. Með bréfi 14. janúar 2005 óskaði K eftir því við Lífeyrissjóð sjómanna að taka yfir umrætt lán M og undirritaði M jafnframt bréfið um samþykki fyrri greiðanda. Dró K síðar þessa ósk sína til baka og leitaði í framhaldinu eftir lögskilnaði við M. M kom fyrir sýslumann og samþykkti lögskilnað með þeim fyrirvara að fjárskiptasamningi milli þeirra yrði breytt og vísaði til „samkomulags“ sbr. fyrrnefnt bréf K til Lífeyrissjóðs sjómanna. Vegna ágreinings K og M um þetta atriði vísaði sýslumaður beiðni K um lögskilnað frá í mars 2006. Í framhaldinu höfðaði M mál og krafðist lögskilnaðar sbr. 1. mgr. 36. gr. og 1. mgr. 41. gr hjúskaparlaga nr. 31/1993og þess að skilnaðarsamningi hans og K yrði breytt á þá leið að K yrði gert að taka yfir fyrrnefnt lán við Lífeyrissjóð sjómanna. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að samkvæmt 1. mgr. 95. gr. hjúskaparlaga skuli fjárskiptasamningur, sem hjón gera í tengslum við skilnað, vera skriflegur, undirritaður af þeim og staðfestur fyrir sýslumanni eða dómara. Eðli máls samkvæmt yrði það sama að gilda um samning, sem síðar væri gerður til breytingar á fjárskiptasamningi. Fyrrgreint bréf K uppfyllti ekki skilyrði 1. mgr. 95. gr. hjúskaparlaga og því var ekki fallist á með M að skilnaðarsamningi þeirra frá 2004 hefði verið breytt með þessari ráðstöfun svo að skuldbindandi væri fyrir K. Jafnframt sagði um þann málatilbúnað M fyrir Hæstarétti, að fá samningnum hnekkt á grundvelli 33. gr. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, að ekkert hald væri fyrir þeim kröfum M að því leyti, sem þær lytu að fjárskiptasamningi þeirra, en eins og málið lægi fyrir yrði ekki séð á hvaða grunni haga hefði mátt fjárslitum K og M á annan hátt, sem hagfelldari hefði verið fyrir M.
Kröfu K um lögskilnað frá eiginmanni sínum M var vísað frá dómi þar sem ekki var talið uppfyllt það skilyrði 2. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 að áður en skilnaður sé veittur skuli annað hvort vera fyrir hendi samkomulag milli hjóna um fjárskipti eða opinber skipti hafin vegna fjárslita. Yfirlýsing annars hjóna um eignaleysi var ekki talin nægja til skilyrði 95. gr. sömu laga teldust uppfyllt.