Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að lagt yrði fyrir dómkvaddan matsmann að endurskoða matsgerð sína. Ágreiningur aðila laut að því hvort matsmaðurinn ætti að ræða við sjö tilgreinda aðila. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að ekki yrði annað ráðið af matsgerð en að matsmaður hafi talið sig hafa undir höndum nægar upplýsingar til þess að leggja mat á þau atriði sem honum var falið að leggja mat á og kæmi það jafnframt fram í tilgreindum tölvupóstsamskiptum lögmanna aðila við matsmanninn. A hefði hvorki leitast við að sýna fram á að rökstuðningi matsmanns væri áfátt né byggt á því að matsmaður hafi ekki lagt mat á öll þau atriði sem honum var falið að meta. Þá ættu málsaðilar þess kost að leggja fram frekari sýnileg sönnunargögn og leiða matsmann og vitni til skýrslugjafar. Var beiðni A hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A sf. um að lagt yrði fyrir yfirmatsmenn að endurskoða eða endurmeta yfirmatsgerð sína. Ágreiningur aðila laut að framkvæmd og störfum yfirmatsmanna. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að óumdeilt væri að yfirmatsmennirnir hefðu haldið fundi með aðilum svo sem lögskylt er áður en mat þeirra fór fram. Þá lægi fyrir að aðilar hefðu komið sjónarmiðum sínum á framfæri við matsmennina og afhent þeim skjalleg gögn máli sínu til stuðnings. Yrði því litið svo á að matsmennirnir hefðu metið það svo að við framkvæmd matsins hefðu þeir haft undir höndum nauðsynlegar upplýsingar til skýringar á einstökum matsatriðum. Þá ætti A sf. kost á því við meðferð málsins að leggja fram frekari sýnileg gögn og leiða yfirmatsmenn og önnur vitni til skýrslugjafar um þau atriði sem málatilbúnaður hans og kröfur byggðu á. S ehf. hefði borið kostnað af yfirmatsgerðinni og bæri áhættu af því að hún kæmi ekki að notum. Að framangreindu virtu og í ljósi rökstuðnings og skýrrar afstöðu S ehf. til kröfu A sf. var kröfunni hafnað.

Undir rekstri máls sem BR höfðaði í því skyni að svipta A forsjá dóttur sinnar krafðist A þess að framkvæmt yrði endurmat eða endurskoðun dómkvadds matsmanns á svari við tiltekinni matsspurningu í matsbeiðni A. Byggði A á því að spurningunni hefði ekki verið svarað með fullnægjandi hætti. Í úrskurði Landsréttar var rakið að ekkert benti til þess að umrætt svar væri slíkum annmörkum háð að efni væri til þess að verða við kröfu A um endurmat. Með vísan til þess var niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu A um endurskoðun mats staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem O var heimilað að óska eftir því við dómkvaddan matsmann að hann tæki rökstudda afstöðu til þess hvort ástæða kynni að vera til að hann endurskoðaði svör sín við spurningum í matsbeiðni O. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þegar horft væri til matsgerðarinnar yrði ekki annað ráðið en að matsmaðurinn svaraði þar spurningum O eins og þær voru settar fram í matsbeiðni auk þess sem svörin yrðu að teljast nægilega rökstudd. O ætti þess kost að matsmaðurinn gæfi skýringar á matsgerð sinni fyrir dómi auk þess sem hann gæti krafist yfirmats. O ætti þess hins vegar ekki kost að afmarka matsspurningar sínar nánar, eftir að matsgerð lægi fyrir, eða óska eftir því að matsmaður tæki afstöðu til frekari sjónarmiða hans eftir að matsspurningum hefði verið svarað. Þá stæði ekki lagaheimild til þess að matsmaður yrði krafinn um skriflega og rökstudda afstöðu til þess hvort ástæða kynni að vera til endurskoðunar matsgerðar eða endurmats.