Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lykilorð: Bætur fyrir varanlega örorku
Deilt var um bótauppgjör vegna vinnuslyss á sjó sem stefnandi hafði tekið við með fyrirvörum. Hafnað var öllum málsástæðum stefnanda sem lutu að því að við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku bæri að meta árslaun hans sérstaklega, skv. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, og leggja til grundvallar tekjur hans af sjómannsstörfum eða, til vara, meðaltekjur verkafólks á slysaárinu. Þá var hafnað málsástæðum sem lutu að því að tekjur hans af sjómannsstörfum, eða til vara meðaltekjur verkafólks, væru réttari mælikvarði á tímabundið atvinnutjón hans eftir vertíðarlok og að kauptrygging skv. 36. gr. sjómannalaga hefði verið ranglega dregin frá bótum vegna þess tjóns. Var hið stefnda tryggingafélag sýknað af öllum dómkröfum stefnanda.
Stefnandi, sem slasaðist alvarlega við vinnu sína, höfðaði mál á hendur vátryggjanda vinnuveitanda síns. Hann krafðist hærri bóta fyrir varanlega örorku en stefndi hafði greitt og greiðslu lyfja- og sjúkrakostnaðar. Fallist var á það að aðstæður stefnanda hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga 50/1995 þegar hann slasaðist. Jafnframt var fallist á að miða skyldi útreikning örorkubóta við þau laun sem hann hafði hjá vinnuveitanda sínum þegar hann slasaðist. Honum voru einnig dæmdar bætur að álitum vegna lyfja- og sjúkrakostnaðar.
A og V greindi um hvort miða skyldi ákvörðun bóta til V vegna varanlegrar örorku við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta skyldi árslaun A sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar voru rakin tvö skilyrði síðastgreinds og tekið fram að tjónþoli bæri sönnunarbyrði fyrir því að þau væru uppfyllt. Fram kom meðal annars að þegar metið væri hvort önnur laun en lágmarkslaun væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur A yrði að líta til þeirra upplýsinga sem fyrir lægju í málinu um atvinnuþátttöku og launatekjur hans fyrir og eftir slysið 2018 sem krafa hans byggði á. Þá væri enn fremur rétt að taka mið af fyrirliggjandi upplýsingum um heilsufar hans en meðal annars hefði varanleg örorka A verið metin 15% eftir slys 2012. Þær upplýsingar sem lægju fyrir renndu ekki stoðum undir málatilbúnað A að tekjur hans 2016 gæfu réttari mynd af líklegum framtíðartekjum en tekjur hans á því ári væru talsvert hærri en önnur ár á tímabilinu 2012 til 2024. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um að ekki væru skilyrði til að beita 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda bætur samkvæmt slysatryggingu sjómanna þar sem talið var að skilmálar slysatryggingarinnar stæðu því ekki í vegi.