S höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar S í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði S og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt S til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt S til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
Ó höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar Ó í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði Ó og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt Ó til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt Ó til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
G höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist endurgreiðslu vegna ferðar sem hann hafði bókað hjá F og greitt að fullu til Norður-Ítalíu en afpantað daginn fyrir brottför vegna útbreiðslu COVID-19 faraldurs. Hæstiréttur taldi ótvírætt að þegar ferðin var afpöntuð hefðu aðstæður á ákvörðunarstað verið bæði óvenjulegar og óviðráðanlegar og haft veruleg áhrif á framkvæmd fyrirhugaðrar ferðar G í skilningi 3. mgr. 15. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun. Ekki var talið hafa úrslitaþýðingu hvort íslensk stjórnvöld hefðu formlega skilgreint alla Ítalíu sem svæði með mikla smitáhættu á þeim degi sem ferðin var afpöntuð heldur væri nægilegt að vissar líkur væru á áhættu fyrir heilbrigði G og fjölskyldu hans vegna farsóttar. Þá var ekki fallist á að lagafyrirmæli um rétt G til endurgreiðslu og beiting hennar við þessar aðstæður væru óhóflega íþyngjandi fyrir eignarrétt eða atvinnustarfsemi F í ljósi þeirrar neytendaverndar sem lögin stefndu að. Var því talið að skilyrði 15. gr. laga nr. 95/2018 til að afpanta ferðina með rétti til fullrar endurgreiðslu væru uppfyllt og að F bæri áhættuna af því að ferð væri afpöntuð af þessum ástæðum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt G til fullrar endurgreiðslu ásamt dráttarvöxtum frá því að 14 dagar voru liðnir frá afpöntun ferðarinnar.
S afpantaði pakkaferð til Ítalíu sem hann hafði keypt af F ehf. vegna útbreiðslu faraldurs COVID-19. Deildu aðilar um það hvort S ætti rétt á endurgreiðslu úr hendi F ehf. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að ör útbreiðsla COVID-19 sjúkdómsins á áfangastað hefði falið í sér óvenjulegar og óviðráðanlegar aðstæður í skilningi 11. töluliðar 4. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun, sem hefðu haft afgerandi áhrif á fyrirhugað ferðalag S og fjölskyldu hans og gert það að verkum að ekki hefði verið öruggt fyrir þau að ferðast þangað. Var talið að S ætti af þeim sökum rétt til fullrar endurgreiðslu pakkaferðarinnar úr hendi F ehf. á grundvelli 3. mgr. 15. gr. sömu laga.
Ó afpantaði pakkaferð til Ítalíu sem hann hafði keypt af F ehf. vegna útbreiðslu faraldurs COVID-19. Deildu aðilar um það hvort Ó ætti rétt á endurgreiðslu úr hendi F ehf. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að ör útbreiðsla COVID-19 sjúkdómsins á áfangastað hefði falið í sér óvenjulegar og óviðráðanlegar aðstæður í skilningi 11. töluliðar 4. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun, sem hefðu haft afgerandi áhrif á fyrirhugað ferðalag Ó og fjölskyldu hans og gert það að verkum að ekki hefði verið öruggt fyrir þau að ferðast þangað. Var talið að Ó ætti af þeim sökum rétt til fullrar endurgreiðslu pakkaferðarinnar úr hendi F ehf. á grundvelli 3. mgr. 15. gr. sömu laga.
G afpantaði pakkaferð til Ítalíu sem hann hafði keypt af F ehf. vegna útbreiðslu faraldurs COVID-19. Deildu aðilar um það hvort G ætti rétt á endurgreiðslu úr hendi F ehf. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að ör útbreiðsla COVID-19 sjúkdómsins á áfangastað hefði falið í sér óvenjulegar og óviðráðanlegar aðstæður í skilningi 11. töluliðar 4. gr. laga nr. 95/2018 um pakkaferðir og samtengda ferðatilhögun, sem hefðu haft afgerandi áhrif á fyrirhugað ferðalag G og fjölskyldu hans og gert það að verkum að ekki hefði verið öruggt fyrir þau að ferðast þangað. Var talið að G ætti af þeim sökum rétt til fullrar endurgreiðslu pakkaferðarinnar úr hendi F ehf. á grundvelli 3. mgr. 15. gr. sömu laga.
Einar Örn Grettisson, Silja Ósk Sigurpálsdóttir, Nanna Höjgaard Grettisdóttir og Sindri Sigurðarson (
Sigurður Ágústsson lögmaður)
gegn
CLT Húsum ehf (
Marteinn Másson lögmaður)
Seljandi húseininga og annars efnis dæmdur til að endurgreiða útborgun
Af hálfu K ehf. voru pantaðar þrjár stórar innkeyrsluhurðir hjá F ehf., sem I ehf. leiðir rétt sinn frá, vegna nýbyggingar sem félagið hafði í byggingu. K ehf. fékk pöntunarstaðfestingu 12. janúar 2009 og greiddi inn á kaupin 19. sama mánaðar. Í kjölfarið pantaði F ehf. hurðirnar frá dönskum framleiðanda, sem staðfesti pöntunina 22. janúar 2009. K ehf. óskaði eftir því 3. febrúar sama ár að hurðirnar yrðu afpantaðar hjá framleiðandanum, þar sem hann hefði keypt hurðir af þriðja aðila, en daginn eftir tilkynnti F ehf. að afpöntun væri ekki tæk þar sem framleiðslu væri lokið og hurðirnar biðu flutnings til Íslands. Í málinu krafði I ehf. K ehf. um greiðslu kaupverðs hurðanna, en deila aðila laut að því hvort K ehf. hefði verið afpöntun heimil, sbr. 2. mgr. 52. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var talið að ekki væru uppfyllt skilyrði ákvæðisins fyrir afpöntun hurðanna þar sem slíkt hefði haft í för með sér verulegt óhagræði fyrir F ehf. Því til viðbótar vísaði Hæstiréttur til þess að K ehf. hefði fengið upplýst að framleiðslu hurðanna væri lokið og að ekkert lægi fyrir um hvort F ehf. gat samkvæmt þeim lögum, sem giltu um viðskipti félagsins við hinn danska framleiðanda, afpantað hurðirnar.