Dómstólaleit

H og R höfðuðu mál á hendur I og kröfðust þess annars vegar að I yrði gert að greiða R nánar tiltekna fjárhæð og hins vegar að rekstrarleyfissamningi H og I um aðstöðu hópferðabifreiða við flugstöð Leifs Eiríkssonar í Keflavík yrði breytt og I gert að greiða H nánar tiltekna fjárhæð í samræmi við þá breytingu. Ágreiningur aðila laut að möguleikum annarra aðila en þeirra tveggja sem hlutskarpastir urðu í útboði að halda uppi áætlunarferðum frá flugstöðinni af svokölluðum fjarstæðum og gjaldtöku af notkun þeirra. H og R byggðu einkum á því að I hefði ekki staðið við skuldbindingar sínar samkvæmt rekstrarleyfissamningi og því hefðu þær forsendur fyrir rekstrinum, sem þeir töldu sig hafa mátt með réttu gefa sér, ekki gengið eftir. Landsréttur taldi á hinn bóginn að ekkert lægi fyrir um það að I hefði gengist undir skuldbindingu sem laut að fjárhæð þess gjalds sem innheimt yrði vegna notkunar á fjarstæðum eða því hvernig gjaldtöku yrði að öðru leyti háttað. Var það því niðurstaða Landsréttar að I hefði hvorki vanefnt samninginn né sýnt af sér saknæma háttsemi í ákvörðunum um þau atriði sem bótakröfur H og R voru reistar á. Þá féllst Landsréttur jafnframt ekki á með H að efni væru til að breyta samningnum á þann veg sem hann gerði kröfu um en af því leiddi að þær fjárkröfur sem H hafði uppi í málinu samhliða kröfunni komu ekki til álita. Öllum málsástæðum og kröfum H og R var þannig hafnað og hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu I.

Ágreiningur aðila laut að ástandi á leigðu húsnæði við lok leigutíma. Byggði G ehf. á því að KH ehf. hefði valdið tjóni á leiguhúsnæðinu með því að hafa breytt því að miklu leyti og krafðist skaðabóta að fjárhæð sem samræmdist mati dómkvadds matsmanns á kostnaði verktaka og efniskostnaði við að koma húsnæðinu í sambærilegt horf og var þegar KH ehf. tók við því. KH ehf. taldi aftur á móti ekki hafa verið sýnt fram á að G ehf. hefði orðið fyrir fjárhagslegu tjóni vegna umræddra breytinga. Í dómi Landsréttar var litið til þess að þó að skil KH ehf. á húsnæðinu hefðu ekki verið í samræmi við húsaleigusamning, og að ráðstafanirnar hefðu þar með að einhverju leyti verið saknæmar, lægi ekki fyrir hvert endanlegt tjón G ehf. hefði verið af háttseminni. Yrði G ehf. því að bera hallann af skorti á sönnun um þetta í samræmi við 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með hliðsjón af því var KH ehf. sýknað af öllum kröfum G ehf.