Dómstólaleit

B synjaði umsókn A um leyfi til að taka barn í varanlegt fóstur án þess að boða hana á námskeið, sbr. 9. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um fóstur. Byggði sú ákvörðun meðal annars á því að A uppfyllti ekki kröfu um að vera við góða almenna heilsu, sbr. 6. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um fóstur, og að ekki lægju fyrir upplýsingar eða rannsóknir um hvernig það hafi reynst að fatlaðir einstaklingar sem njóta notendastýrðrar persónulegrar aðstoðar tækju að sér fósturbörn. Af meginreglum laga um málefni fatlaðs fólks var talið að leitast ætti við, eftir því sem kostur væri, að meta almenna heilsu fatlaðs einstaklings án tillits til fötlunar hans, enda miðaði aðstoð sem fötluðum stæði til boða, þar með talin notendastýrð persónuleg aðstoð, að því yfirvinna fötlunina að því marki sem kostur væri og skapa fötluðum einstaklingi með henni skilyrði til fullrar þátttöku í samfélaginu. Þá var talið að með því að hafna umsókn áfrýjanda m.a. á þeim grundvelli að ekki hafi reynt á það áður að einstaklingur sem nýtur slíkrar aðstoðar hafi tekið að sér fósturbarn hafi A verið synjað fyrir fram vegna fötlunar sinnar um leyfi til að gerast fósturforeldri. Var talið að með því að hafna umsókn A um að taka að sér fósturbarn án þess að gefa henni kost á að sækja námskeið, sbr. 9. gr. reglugerðar nr. 804/2004 um fóstur, hefði henni verið mismunað vegna fötlunar. Vegna þessara annmarka á rannsókn málsins og undirbúningi ákvörðunarinnar var hún felld úr gildi.

E samþykkti að barnaverndarnefnd K tæki við forsjá dóttur hennar D og að hún yrði vistuð hjá B og C til 18 ára aldurs, sbr. 1. og 2. mgr. 25. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. A, faðir D, fór ekki með forsjá hennar og í málinu krafðist hann þess að fóstursamningnum yrði hnekkt. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að barnaverndarnefnd K hefði við meðferð málsins gætt að málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttar og barnaverndarlaga. Í dómi Landsréttar kom fram að krafa um að fóstursamningi yrði hnekkt yrði aðeins tekin til greina að uppfylltum skilyrðum 3. mgr. 34. gr. barnaverndarlaga. Vísað var til þess að A hefði samþykkt ráðstöfunina og að af hans hálfu hefði ekki verið vísað til neinna breyttra aðstæðna sem gætu réttlætt að fyrirliggjandi fóstursamningi yrði hnekkt. Var því ekki talið að fullnægt væri skilyrðum 3. mgr. 34. gr. laganna. Voru barnaverndarnefnd K, B og C því sýknuð af kröfu A.